verslagen fietstochten 2017


Zomerse herfst rit naar Banneux

Er wordt ons een gouden oktober weekend belooft met warm en zonnig weer. Vrijdagavond is al besloten om een ritje naar Banneux te maken. 5 man in korte broek aan het vertrek voor een standaard heenreis, zoveel mogelijk  rechtdoor. Tot Eijsden vlak, daarna continue op en af met steeds een klein beetje tegenwind. Dalhem, Blegny, Bolland, Soumangne zijn de plaatsen die we passeren. Tijdens de laatste afdaling richting Nessonvaux komt Marcel met het voorstel om de onbekende klim in Pepinster op te fietsen. Zo gezegd zo gedaan, dus fietsen we langs de Vesdre richting Pepinster. In Pepinster rechts en dan voor de spoorwegbrug weer rechts, de weg langs het spoor volgen. En ineens boem, het ziet er angstaanjagend steil uit. We hebben hem een keer afgedaald maar nog nooit beklommen. Het rotding heeft volgens mij ook geen naam. Nergens op internet iets te vinden over de lengte, max. stijging en gem. stijging. Marcel houdt ons op de hoogte van de percentages: 14, 15, 16, 17%. Ha dat is wat we voelen. Gelukkig vlakt hij daarna af en worden we verrast door een nieuwe asfalt laag. Even herstellen want het laatste stukje is nog stijl. We zullen hem vanaf nu maar omdopen tot MG hill. De weg komt op de grote weg uit richting Banneux waar we zullen pauzeren bij de bakker. Terras vrijwel leeg, wel net nog een paar tafels in de volle zon. Heerlijk, de armstukken gaan uit, cola en koffie en voor degene die het kunnen hebben een stuk vlaai. Na ongeveer drie kwartier hervatten we onze rit, met allereerst een korte stop bij het bedevaartsoord, om er een paar kaarsen aan te steken. Vervolgens via de traditionele weg weer naar beneden richting Nessonvaux, waar we iets later rechts de weg naar Soiron nemen. Uge begint het vooral bij de steilere stroken wat moeilijker te krijgen waardoor we het tempo aanpassen. Na Soiron fietsen we richting Gran-Rechain. Dit keer fietsen we niet terug naar Battice maar gaan we via Les Plenessen naar Thimister waar de weg inmiddels klaar is. Heb het al vaker gezegd maar de Belgen zijn goed bezig. Uge heeft het weer moeilijk maar Christian probeert hem wat moed in te spreken met de reeds legendarische woorden “nog een klim en dan gaat alles bergaf”. Zelden dat deze uitspraak uitkomt maar een echte berg komen we ook niet meer tegen. Het zijn allemaal van de korte venijnige stukjes tot max. 7%. Via een klein omwegje bereiken we Aubel waarna we afdalen naar Teuven. In Slenaken steken we de grens weer over. We hebben de wind wat vaker in de rug en proberen een comfortabel tempo aan te houden. Voorbij Euverem sluit een groep van WV Eijsden aan waardoor we Uge even uit het oog verliezen en we kort moeten inhouden. Vanaf Ingber hebben we het ergste klimwerk erop zitten. Via Sibbe en Berg en Terblijt fietsen we terug naar Meerssen. Nog een berg en dan gaat alles bergaf. En inderdaad dit keer klopt het, eenmaal op vliegveldhoogte fietsen we rustig terug naar Elsloo om er bij de Dikke Stein te stoppen. Een mooie rit in zomerse omstandigheden moet je afsluiten met een pint. Dik verdiend.

Lees meer »

De dag van Max en de terugkeer van Febian

Zondag 1 oktober :De dag van Max.

Zaterdag een compleet verregende dag, de rit verplaatst naar zondag. Gelukkig met 4 man aan het vertrek. Op het moment van vertrekken ligt onze Max op kop van de GP van Maleisië, spannend dus, maar ja het fietsen gaat toch voor. Vandaag eens een vlakke rit, het einde van het seizoen is in zicht dus dat mag wel eens. Een rit naar Dalheim, ook dit keer is de route legaal gejat. Het tempo ligt meteen vanaf het vertrek redelijk hoog mede dankzij de wind welke in het voordeel blaast. Maar als we in Linne zijn en we iets van richting veranderen lijkt het wel of we de wind wat tegen hebben. Via Herkenbosch rijden we richting  het Nat. Park de Mijnweg, schitterende stukje Limburg. Even later zitten we in Duitsland, op voor ons, onbekende wegen. Via een lusje bereiken we onze pauzeplaats, de Dalheimer Muhle. Uit de wind is het net uit te houden op het terras dat redelijk bezet is. Snel even kijken wat Max heeft gemaakt. Ondanks dat we nauwelijks verbinding hebben weten we toch te achterhalen dat hij gewonnen heeft. Mooi zo. Na een tweetal kopjes koffie kunnen we weer op pad. Nou ja kopjes zeg maar gerust koppen, bijna formaat halve liter. We zullen dus zeker niet in slaap vallen op de terugweg. Nu zullen we dat sowieso niet want er staat weer een krachtig windje en jammer genoeg in het nadeel. Dat wordt dus weer stoempen. Via bekende wegen rijden we richting Posterholt, vaak over fietspaden die bezaaid liggen met bladeren, takjes en eikels. Ja alweer eikels en ze knetteren als een gek als je erover fietst. In de buurt van Echt besluiten we om kop over kop te gaan fietsen. Tijdelijk want Joshua blaast zich zelf een beetje op. Tempo gaat iets omlaag en via Susteren, Nieuwstad en Born fietsen we terug naar Stein. Ondanks dat we de gehele terugweg wind tegen hadden hebben we goed doorgetrapt, het gemiddelde is nauwelijks gedaald. De mannen hebben de rit dus goed ingedeeld. Vandaag geen terrasbezoek maar direct naar huis.  

 

Zaterdag 7 oktober: de terugkeer van onze wereldreiziger.

Volgens diverse weerbronnen zou de zaterdag droog van start gaan. De app draait vrijdagavond weer op volle toeren. Febian gaat vandaag weer mee, na een vakantie van drie weken in het warme Brazilië. Hij reserveert alvast een plaatsje op de achterbank en is zelfs bereid om geweld te gebruiken om dit voor elkaar te krijgen. Dus 4 man aan het vertrek en een passagier, want hij zal vandaag geen kopwerk doen. En als er een club is die daar begrip voor heeft dan zijn wij dat wel.  Dus die arme jongen hoeft vandaag niet op kop te komen en mag rustig acclimatiseren en zijn nieuwe helm inrijden. De overige 4 zullen zich wel uitsloven, want er staat wederom een aardig windje. Joshua is van mening dat hij steeds kopwerk doet op de stroken met wind op kop. Maar hoe komt hij daarbij, dat is puur toeval. Hihi. Voor alle zekerheid blijven we wat in de buurt omdat er toch regen verwacht wordt in de loop van de ochtend – middag. Via een lusje fietsen we richting Klimmen waarna we koers zetten richting Schin op Geul en Wittem. Aangezien er nog geen dreigende wolken te zien zijn fietsen we richting Mechelen waarna we de Schweiberg beklimmen. Loorberg af en dan naar Euverem waar we naar links draaien richting Reijmerstok. Altijd een vervelend oplopend stuk zeker als je de wind pal op kop hebt. Toch kunnen we een goed tempo onderhouden. We steken over naar Banholt waar we besluiten via Libeek en St Geertruid terug te draaien. Af en toe valt er al een spatje regen en in de verte is het toch wat donker. Gelukkig hebben we vanaf St Geertruid  de wind wat meer in het voordeel waardoor we dus lekker kunnen doorknallen ondanks dat er af en toe een pukkeltje in de route ligt. (bie d’r Mathieu en Bemelerberg) Vanaf Bemelen volle bak wind mee, heerlijk op het gemakkie met 36 km/u. De fietsers die we tegenkomen hebben het zwaar. We duiken Valkenburg in en nemen even later de klim naar Haasdal. Per ongeluk komt Febian op kop, maar hij corrigeert zich snel. Voorbij Schimmert begint het wat meer te druppelen, dus maar de kortste weg terug nemen. In Elsloo nog iets meer regen maar we komen nog redelijk droog thuis. Marcel moet nog effe de brug over, maar hij heeft het voordeel dat je van de Belgische regen niet nat wordt. Febian heeft probleemloos kunnen bijbenen. Hij mag dus vanaf volgende week weer aan de bak

Lees meer »

Boe

Vanwege de voorspelde mist is de rit verplaatst naar 9:30 uur. Desondanks is het nog altijd grauw en grijs en frisjes. Uge meldt al vroeg via de app dat hij een lekke band heeft en dat we maar zonder hem moeten gaan. Maar zo zijn we niet getrouwd we pikken hem wel in Elsloo op, kan hij op het gemak de band verwisselen. We zijn: Christian, Pieter, Joshua en Marcel, het zelfde kwartet als vorige week, nu allen in korte broek. Marcel heeft toch ook nog even op internet gezocht naar het “zakdragen” maar heeft ook niks kunnen vinden. Blijft dus nog even een?. Als we in Elsloo aankomen staat Uge al klaar en kunnen we op pad voor een ritje naar Kerkrade. Een rit van “TomTom Piet” fietsend bij een andere Steinse club, even voor de gelegenheid gejat. Zal een echt Pietritje worden, alleen de aanloop is iets anders. In Geverik belanden we tussen de groep van TC Stein. Vervolgens fietsen we via Ulestraten naar Meerssen en daarna richting Bemelen. De Bemelerberg is de eerste heuvel. Het is wederom Marcel die oude herinneringen op haalt. In zijn schooltijd is hij via deze klim iedere dag naar huis gefietst, regen, wind, een halve meter sneeuw, het deerde hem niet.  Hij kent iedere cm maar heeft er niks aan want tijden veranderen. In een gezamenlijk tempo fietsen we hem op. Daarna zetten we koers richting Ingber, grotendeels over smalle en rustige wegjes. Voor Inber slaan we linksaf en even later rechtsaf, afdaling Dodeman met een mooi uitzicht over een grijs Limburg. De Dikkebuiksweg is de volgende klim. Uge kiest wijselijk voor zijn eigen tempo de overige vier proberen bij elkaar te blijven. Rot dingetje blijft het. Gelukkig kunnen we in de afdaling van de Eyserweg even bijkomen. Dan gaat het richting Simpelveld, Bocholtz en via bedrijventerrein Avantis richting Kirchroa. De garmin draait nu op volle toeren dit is onbekend terrein voor ons. Natuurlijk ontkom je in dit gedeelte van Limburg niet aan de drukte van het verkeer, maar gelukkig is dit maar tijdelijk. Uiteindelijk steken we in Rimburg de grens over en gaat het, voornamelijk over fietspaden, richting Ubach Palenberg. We hebben de pauzeplek van TomTom Piet gemist en moeten dus op zoek naar iets anders. Hetgeen uiteindelijk lukt  in Grothenrath, Restaurant Jägerhof. Ondanks dat de zon zich nog steeds niet laat zien nemen we plaats op het terras. Ken net. Goed verzorgd kopje koffie met  Käsetorte. De gebroeders twijfelen even, kaastaart?. Maar volgens Marcel is het geen “kies”. Blijkt een soort van goed vullende kwarktaart te zijn. Traktatie van Uge die afgelopen week jarig is geweest, nogmaals dank Uge. Tijdens de pauze laat de zon zich eindelijk zien en is het wat aangenamer. Als we weer op de fiets willen stappen blijkt dat zowel Marcel als Uge een lekke band hebben. Toevallig de twee die een bezoekje hebben gebracht aan het toilet, toeval of is er sprake van sabotage. Er volgt een enerverende, nek aan nek race, band verwisselen. Close finish, met banddikte is het Marcel die 2 seconden sneller is dan Uge. De laatste met een klein beetje hulp van Christian, de andere met hulp van een patroon. Na dit extra oponthoud vervolgen we onze route over rustige onbekende wegen. Langs het Awacs vliegveld rijden we weer naar Limburg. Via een smal fietspad komen we terecht in een herfstachtig decor. Paddenstoeltje links, beukennootje rechts, eikeltje rechts (ik heb het niet over mijn fietsgenoten),  koeienflat voor ons, we zijn in de  Schinveldse bossen aangekomen. Genieten geblazen totdat we plotseling in een gevaarlijk situatie belanden. Een kudde schotse hooglanders, zonder kilt en doedelzak, maar met flinke messcherpe horens blokkeert ons de weg. Eentje staat op het fietspad, een andere ligt vlak naast het fietspad en de andere liggen verscholen tussen de bomen en struiken klaar om aan te vallen. Wat te doen?

  • Vatten we de koe bij de horens en slepen hem naar de kant van de weg
  • Kiezen we voor de diplomatieke aanpak en gaan we in gesprek met de koe. Maar ja wat is het schots voor “boe”?
  • Of fietsen we rustig langs de koeien in de hoop dat we niet gespiest worden.

 

We kiezen de laatste optie omdat er bij een aanval maar een de pineut is en we dan gewoon met z’n vieren verder kunnen. Gelukkig komen er allemaal heelhuids langs. Met de schrik nog in de benen fietsen we verder en zijn we blij als we weer in de bewoonde wereld terecht komen.  (Heb natuurlijk alles een beetje aangedikt om het spannender te maken het waren gewoon poeslieve runderen) Via wat glooiende wegjes fietsen we verder richting Merkelbeek en Oirsbeek. Wat bekender terrein. Na Schinnen volgt Spaubeek en dan nog een keer vals plat omhoog naar Genhout. Vooral Uge begint zijn benen te voelen. Niet verwonderlijk na een afwezigheid van een paar weken. Maar het is een doorbijter en met een lekkere pint in het vooruitzicht volgt hij de mannen, al is het op het tandvlees. Uiteindelijk belanden we dus in Elsloo op het, inmiddels, zonovergoten terras dat nog helemaal leeg is, maar even later aardig vol loopt. Na een verdiende pint fietsen de mannen weer huiswaarts. Het was een zeer gevarieerd ritje.

IMG-20170923-WA0000_1506239486716-2.jpg

Lees meer »

Welke zak?

Vorig jaar waren we nog aan het bekomen van een hittegolf, afgelopen week leek het volop herfst met talrijke buien, veel wind en te koud voor de tijd van het jaar. Vandaag ziet het er vriendelijker uit, de zon laat zich al vroeg zien alleen is het nog wat frisjes. Zo frisjes dat Joshua reeds in lange broek verschijnt. De overige drie mannen (Marcel, Pieter en Christian) nog altijd in de korte broek, natuurlijk wel met ingesmeerde benen. Joshua heeft wacht hetgeen betekent dat we wat in de buurt zullen blijven. Even naar 9:00 uur vertrekken we, langs de maas richting Geulle, waar de wegkapitein de eerste verassing heeft, de Moorveldsberg. Al enige tijd niet meer opgenomen in de routes. We gaan regelmatig naar België op zoek naar wat bergjes maar in principe hoef je niet ver te gaan om een rotzak te vinden.  Vooral Marcel is er niet al te blij mee, hij is nog altijd aan het herstellen van zijn ritje Belsj-Stein.  Het groepje valt dan ook even uit elkaar. Na de hergroepering fietsen we langs het vliegveld richting Ulestraten en vervolgens richting Schimmert en Valkenburg. De Sibbergrubbe is de volgende klim die in een aangenaam tempo omhoog gefietst wordt. Dan zetten we koers richting Gulpen. We laten de Gulpenerberg rechts liggen en fietsen rechtdoor naar Wahlwiller waar we de Kruisberg nemen, ook al weer z’n rotzak. Alweer wat gefoeter van Marcel en Joshua maar er volgt nog een toetje want na de afdaling nemen we meteen de Eyserbosweg.  Inmiddels dus de 3de rotzak. Over zakken gesproken, al klimmend haalt Marcel herinneringen uit het verleden op. Hij heeft deze klim in zijn jonge jaren met een zak van 50 kg omhoog gelopen. De overige mannen kijken mekaar verbaast aan. En ik denk dat menigeen nu ook denkt, hoe kan dat, een zak van 50 kg. Maar als snel blijkt dat het ging om het NK zandzakdragen. Hij is er zelfs 2 keer Nederlands kampioen geweest. Goeie tijden waren dat. Enig speurwerk op internet heeft niks opgeleverd, maar ja dat is al zo lang geleden toen hadden ze nog geen internet. We zullen hem maar geloven. Hij heeft er trouwens geen zak aan want hij komt als laatste boven. Marcel vermoedt al een tijdje dat de gebroeders revanche willen nemen op de rit van vorige week zondag want toen reed hij als een beer op het vlakke, hij was niet te houden. Maar zo zijn de broertjes niet, puur toeval dat we een paar van die steile klimmetjes tegenkomen, hi hi!!  We zijn nog aan de vroege kant om in Trintelen te pauzeren dus plakken we er nog een lusje Bocholtz aan vast om uiteindelijk bij  Hoeve Scholtissenhof  te pauzeren. We zijn de eerste die op het buitenterras plaatsnemen. Het kan, want de zon schijnt nog heerlijk en uit de wind is het uit te houden. Natuurlijk mag het bolletjes ijs met slagroom bij de koffie niet ontbreken. Na een relatief korte pauze fietsen we terug naar Simpelveld en beklimmen de oude Huls. De laatste noemenswaardige klim. Klein rotzakje. De wegkapitein wil richting het Tom Dumolin Bike Park fietsen dus gaat het via Voerendaal, Nuth, Schinnen richting Sittard. Nauwelijks fietsers op de baan als we er aankomen. We beginnen met de buitenbaan en werken dan naar binnen. Ieder een rondje kopwerk. Wind mee dik boven de 40 km/uur, wind tegen net iets onder de 40 km/u, vooral als er even later een heus klimmetje in het rondje zit beginnen de benen bij een paar mannen te protesteren. Na deze korte kennismaking fietsen we via de oude bergerweg terug naar Urmond en Stein. Aangezien Joshua op tijd thuis wil zijn en de zon steeds vaker achter de wolken verdwijnt, waardoor het frisser begint te worden, besluiten we om niet door te fietsen naar Elsloo. De rit eindigt dus in Stein.

Lees meer »

Meestal droog.

Het is droog maar wel nog aan de frisse kant als vijf mannen zich verzamelen op het Keerend. Volgens de L1 weerman zou er een plaatselijk plensbuitje kunnen vallen, maar het is meestal droog. Uge is weer van de partij na een uitstapje in de States. Marcel is vandaag afwezig, volgens eigen zeggen heeft hij nog wat rust nodig, een weekje Zeeland hakt er behoorlijk in. (gewone stadsfiets en altijd wind)  We leveren dus wel behoorlijk wat PK’s in, maar het zij zo. Even na 9:00 uur vertrekken we richting Beek waar we de mannen van Hendrix Bouw inhalen. We fietsen achter het vliegveld langs richting Valkenburg. De Geulhemmerberg is de eerste noemenswaardige heuvel. Het is Uge die erg voortvarend van start gaat. Gelukkig zwakt het tempo halverwege wat af, anders hadden we een remparachute nodig gehad om boven de bocht te maken. We vervolgen onze route richting Margraten en komen al een aantal deelnemers van Boogies Extreme tegen. Via Banholt fietsen we naar de Planck waarna we binnendoor naar Ulvend fietsen. Bij de afdaling van de Krindaal is het aan de frisse kant. Donkere wolken, soms wat mist, het ziet er niet al te vrolijk uit. Uge zal de groep verlaten omdat hij nog moet werken.  Pechvogel, nou ja pechvogel, hij “mist” wel de klim in Rullen. Een keer per jaar dat we hem opnemen in een van de routes is meer dan genoeg, het blijft een k… klimmetje. We fietsen hem in een “aangenaam” tempo omhoog zodat het groepje bij elkaar blijft. Dan gaat het richting Aubel en achter het centrum meteen naar rechts. Hier worden we door een drietal dames ingehaald. Dat ken niet zal Pieter gedacht hebben en zet meteen de achtervolging in. Helaas slaan ze iets verder naar rechts waar wij rechtdoor moeten. Er volgt alweer een afdaling en alweer een pittig klimmetje,  “Mur de grises Pierre” zo wordt ie in Strava genoemd. Kort maar effe Steil. Ook nu weer gezamenlijk naar boven. Even later de lange klim door Charneux tot bovenaan Battice. Kwestie van goed indelen en een aardig constant tempo aanhouden. Boven aangekomen is het druk, een af ander paardengedoe, overigens niet bekend bij Febian onze eigen Sjef Janssen. Via een klein lusje fietsen we naar de bakker in Herve waar we kort pauzeren. Bij het vertrek laat de zon zich aarzelend zien, helaas van korte duur. Via Clermont fietsen we terug richting Aubel waarna we afdalen naar Teuven. Inmiddels weer wat donkere wolken boven het Limburgse heuvelland. Na de beklimming van de Loorberg fietsen we via Heijenrath richting Gulpen. Vlak voordat we de Koning van Spanje willen afdraaien begint het te regenen. Dikke druppels vallen er naar beneden. Snel naar beneden en proberen de wolk te omzeilen. En inderdaad in Gulpen is het tijdelijk droog. Als we Gulpen uit fietsen weer wat gedruppel, dit keer zet het ook niet door want in Wijlre is het kurkdroog. Toch maar naar huis fietsen, je weet maar nooit want zowel rechts als links van ons hangen donkere wolken. We houden het droog en fietsen door Valkenburg. Vlak voor Meerssen een lekke band voor Febian, de eerste dit jaar. Als Christian de band tot 4,5 bar heeft opgepompt gaat het hek open en komen twee mannen in een auto aangereden. De man brengt meteen zijn goeie hogedruk pomp. Tijdens het gesprek dat volgt blijkt dat een van hen al 20 keer  de toerversie van LBL heeft gefietst en de Waalse pijl. De andere is zelfs lid geweest van WCL de Bergklimmers uit Stein. We worden nog net niet uitgenodigd voor een biertje. Na een bedankje kan Febian op een volle band verder. Onder aan de Raarberg alweer een kort oponthoud. De dames van de Boels Rental Ladies Tour komen langs. Na een vijftal minuten kunnen we verder. Nog een keer langs het vliegveld, Slinger af en via oud Geulle terug. De wind is wat aangetrokken en blaast wat in het nadeel. Joshua en Pieter mogen de laatste kilometers tot in Elsloo vol maken. Het zonnetje schijnt inmiddels wat uitbundiger hetgeen nog uitnodigt tot een terrasbezoek bij de Dikke Stein. Alweer een keurig ritje van de mannen en ja het was meestal droog.

Lees meer »

"dat verdraaide bordje"

Vandaag staan we met 5 man aan het vertrek. Joshua is er ook weer bij na een aantal weken van afwezigheid. De overige mannen zijn; Pieter, Christian, Marcel en Febian. Marcel wil vandaag de ODS classic rijden, dus heeft de vaste wegkapitein een vrije dag. We hoeven alleen maar de pijltjes te volgen die we reeds in Elsloo tegenkomen. We laten ons eens verrassen. De route zal zich grotendeels in Limburg afspelen, het wordt namelijk voor de verschillende organisaties steeds moeilijker een vergunning te krijgen in België. Dus zal het wel een ouderwets rondje slingeren en klimmen worden. We beginnen in ieder geval niet al te zwaar af en toe eens een kort klimmetje. Aangezien we aan de vroege kant zijn en de route oppakken vanaf  25 km van de start in Valkenburg  is er nauwelijks een fietser te zien. Het lijkt wel of we de parcoursverkenners of voorrijders zijn. Het zijn voornamelijk binnenwegjes die de organisatie heeft uitgezocht. Via Puth, Wijnandsrade, Ransdaal en Trintelen gaat het richting Simpelveld. We moeten wel steeds goed opletten want de pijltjes zijn niet altijd even goed of pas laat zichtbaar. Joshua is nog niet veel op kop geweest, hoeft ook niet de overige mannen verkeren in een betere vorm en lossen mekaar weer goed af. Na Bocholtz maken we een kort uitstapje in Duitsland en even later beklimmen we de Vaalserberg van de Duitse kant. Het laatste stukje is onverhard maar goed te doen. De meeste menen dat dit een nieuwe weg is, toch zijn we hier in het verre verleden, het Piet tijdperk, wel eens geweest. Als we bij het Drielandenpunt uitkomen begint het bij een enkeling te dagen, hoe vaak hebben we ons afgevraagd hoe Piet de weg kon vinden in deze bosrijke omgeving rond het DLP. We dalen daarna terug naar Vaals en nemen iets later de achterkant van de Camerig, de klim vanaf Vaalsbroek. We blijven keurig bij elkaar al heeft Marcel het bij de stukken boven de 10% wat moeilijk. Pieter geeft Marcel de tip met een grotere versnelling op te rijden waarop Marcel aangeeft: “daan hub ich gein krach mie”, waarop Christian reageert met “ je bent toch Gerard Joling niet”, die had er ook steeds geen kracht meer voor.  Even later dalen we de Camerig af. Opvallend is de drukte in dit stukje Limburg, fietsers die omhoog zwoegen, motoren, oldtimers, het is een komen en gaan. Onder aan de Camerig (Epen) draaien we naar links in de veronderstelling dat we richting Sippenaeken zullen fietsen, maar tot ieders verbazing staat een bordje rechtdoor. He, een nieuwe weg hier zijn we nog nooit geweest. Niet vreemd want even later rijden we op een onverharde weg vol met kiezel, stenen, modder. We hopen dat dit erbij hoort en dat we snel weer op een verharde weg uitkomen. Helaas ijdele hoop want het wegje blijft oplopen totdat we op een kruising uitkomen en nergens een bordje zien. Shit, verreden, bordje gemist?, pijl verdraaid?. We vermoeden het laatste. Terugdraaien is geen optie daar is de weg te slecht en te gevaarlijk voor. Marcel heeft al snel de smartphone ter hand genomen en uitgezocht wat de beste optie is. Conclusie, een paar honderd meter doorfietsen (slecht pad) waarna we zullen uitkomen in de afdaling naar Teuven. En inderdaad we komen weer uit op iets gangbaarder wegdek. We besluiten dan maar om in Teuven bij Moeder de Gans te pauzeren. Ondanks dat er een paar druppeltjes vallen nemen we plaats op het terras. Het zweet breekt je van alle kanten uit, het is benauwd. Zo benauwd dat Fabian na de pauze met z’n armen begint te zwaaien in de hoop dat dat enige verkoeling geeft. Dit heeft natuurlijk bij lange na niet hetzelfde effect als een olifant die met zijn oren wappert. Er zit niks anders op dan weer op de fietst te stappen, de rijwind zal ons wel wat afkoelen. Helaas gaat het direct weer bergop richting Heijenrath. We dalen de Loorberg af en slingeren verder richting Noorbeek, Banholt en Bruisterbosch waarbij we continue moeten afrekenen met de o zo typerende Limburgse kuitenbijtertjes. Vooral Joshua begint er steeds meer moeite mee te krijgen, maar hij zet door. Zelfs de klim richting ’t Rooth, nauwelijks afscheiding in de groep. Zo langzaam aan fietsen we met wat omwegjes terug naar Valkenburg waar de finish ligt. We fietsen vanaf dan onze eigen route omdat er in de buurt van Rothem een pijltje ontbreekt. In Bunde kort overleg, wel of geen slingerberg. Volgens Joshua kan die er nog wel bij, dus zetten we koers naar de Slinger. Gezamenlijk beginnen we aan de klim maar net voor de top volgt een versnelling van Christian. Pieter en Febian kunnen volgen en zelfs nog iets versnellen. Het ging net iets te hard voor Marcel en Joshua heeft kramp tot achter zijn oren. Laatste hindernis, in een rustig tempo fietsen we richting Elsloo waar we neerploffen op het terras van de Dikke Stein. Hier komen we even later in gesprek met een ouder koppel. Oud leden van TC Elsloo en nu beide een e-bike. 25000 km per jaar. Mevrouw boven de 80 jaar. We hebben dus nog iets voor de boeg. Compliment aan onze eigen mannen. Keurig tempo onderhouden, puik ritje voor Marcel en zeker Joshua. Maar ja je hebt talent of niet. Tevreden fietsen we huiswaarts.

Lees meer »

Hartelijk welkom

Zaterdagmorgen, toch maar voor alle zekerheid de buienradar raadplegen want er wordt nog wat regen voorspeld, met name in de middag. Niks te zien dus de rit kan gewoon doorgaan. Met z’n vieren zijn we vandaag, Marcel, Febian, Christian en Pieter. 9.00 uur vertrek het is bewolkt, fris en er staat behoorlijk wat wind, maar het is droog. Op de scharberg valt een verdwaald spatje regen, maar nog geen 800 meter verder begint het toch wel redelijk te motregenen. Voor alle zekerheid maar even onder een boom schuilen, zal wel een verdwaald buitje zijn. Verschillende apps en weersite ’s worden geraadpleegd, niks te zien, maar het is overal grauw en  grijs en de motregen houdt aan. Gaat de regen  voor de derde zaterdag op rij de spelbreker zijn en moeten we de rit nu al afbreken? De tijd wordt opgevuld met de gebruikelijke stomme kal totdat Marcel het koud begint te krijgen en voorstelt om toch maar op de fiets te stappen in de hoop dat het achter het spoor droog is. De regenjasjes worden voor alle zekerheid maar aangedaan, alleen Marcel heeft die thuis laten liggen in de veronderstelling dat het droog zou blijven. Richting lampenpaleis lijkt het erop dat het wat minder heeft geregend maar als we door Geverik fietsen druppelt het alweer wat meer, toch fietsen we door. Langs het vliegveld voelen we de stevige wind die pal op kop staat, stoempen geblazen dus. We dalen de kruisberg af en constateren dat het in Meerssen droog is en even later klaart de lucht op. Voor Maastricht kunnen de jasjes uit, dat gefladder daar wordt je ook gek van. Via een alternatieve route langs de Geuselt fietsen we richting Cadier en Keer waarna we koers zetten naar St-Geertruid. We lossen ons goed af want de wind blijft stevig waaien en zal ons nog lang gezelschap houden.  Via Mesch fietsen we België binnen, voor de afwisseling nemen we N608 richting Aubel, een klim die we al zeker 6 jaar niet meer gedaan hebben. De weg is nog altijd even slecht. Boven aangekomen draaien we meteen rechts en duiken we meteen naar beneden. Ook nu weer oppassen voor de vele gaten in de weg. Iets later bevinden we ons  op de weg naar Val Dieu. We blijven deze weg een tijdje volgen en draaien op een gegeven moment scherp naar rechts. Tot onze verbazing is dit klimmetje geasfalteerd, wat een “genot”  om hem op te fietsen. We slingeren nu verder richting Charneux en gaan op zoek naar het volgende klimmetje waarna we uiteindelijk uitkomen op de grote weg naar Battice. Er volgt een kort overleg, wel of geen pauze. Omdat nog overal donkere wolken hangen besluiten we om maar eens niet te pauzeren en terug te draaien. Via Mortier komen we in Blegny uit waarna we de lange afdaling richting Saint Remy nemen.  Na de afdaling volgt een tweede overleg. Gaan we via de Hallembaye of nemen we een alternatieve route. Het wordt de laatste optie, de lucht ziet er immers wat vriendelijker uit. Marcel neemt de stuurknuppel van Christian over en zet koers naar Bassenge. Eerst over een wat drukke weg en daarna via wat binnenwegjes. Hij heeft hier pas nog een rondje gefietst en weet nog wel wat leuke wegjes en bergjes en wat bezienswaardigheden. Zo passeren we ook “Petit Lourdes”, je moet wel goed opletten zo petit is het. Even later staat een groot bord: “de Limburgers heten u welkom”, helaas staat er niemand met een vlaai. Valt me toch wat tegen van de Belgen. Je merkt dat onze Nederbelg zich thuis voelt in deze streek hij loodst  ons al slingerend door zijn Belgisch Limburg, via het ene na het andere kerkdorpje. Een enkele keer fietsen we door een plas. Dit keer niet z’n plas als in Bokrijk (fietsen door het water) maar een regenplas, het heeft hier gisterenavond nog behoorlijk geregend. Na veel draaien en keren belanden we uiteindelijk in Maasmechelen waar we besluiten nog een kop koffie en stukje vlaai (ja toch nog vlaai) te nemen op het terras van café Club Italia. Klinkt erotisch maar ze hebben er heerlijke koffie. Ondanks een regenachtig begin toch nog een mooi en afwisselend ritje kunnen maken.

Lees meer »

Fietsen door het water

6 man aan het vertrek voor een vlakke rit richting Bokrijk aangezien er een stevige wind wordt voorspeld. Op de kanaalbrug is de wind meteen voelbaar hij blaast krachtig in het nadeel. Eenmaal in België zullen we er nauwelijks last van hebben. Als we in Maasmechelen aankomen neemt Marcel even het stuur over en verrast ons op een VIP-toertje door de elitewijk. Geen controles bij de toegang dat valt dus wel mee. Hier rechts woont die aannemer, en daar woon ik. Inderdaad een leuk stulpje, alleen de oprijlaan van 600 mtr. en een flinke poort ontbreken. Na dit korte intermezzo vervolgen we onze route welke vanaf dan grotendeels door de bossen gaat. Ondanks het geslinger over de smalle fietspaden zit het tempo er goed in. De wind is inderdaad nauwelijks voelbaar en de mannen lossen mekaar wil voorbeeldig af. Van het ene bos fietsen we naar het andere bos met nauwelijks lange rechte wegen. Even voor Bokrijk fietsen we door een plas, nou zou je denken wat is daar zo bijzonder aan. Maar in dit geval hebben de Belgen een leuk fietspad aangelegd door een meer.

Zo staat het omschreven op de site: je kan fietsen in de Wijers door het water! In Bokrijk is tussen de knooppunten 91 en 98 een fietspad aangelegd dat een van de vijvers van de Wijers doorkruist. Fietsers rijden 212 meter lang op een pad van 3 meter breed, met het water aan weerszijden op ooghoogte. Zo versmelten fietstoeristen als het ware met de omgeving en het water. Een totale interactie met de Wijers: een landschap dat tot voorheen voor fietsers niet echt ontsloten was.

Zou je dus afstappen dan sta je neus aan snavel met de vrolijk rondzwemmende eenden. Leuk idee van die Belgen. Even later rijden we langs het Domein Bokrijk. Wie is hier niet geweest in zijn jeugd met de pap en de mam of als schoolreisje. Heden ten dagen zitten de kinderen met een volle luier businessclass in een vliegtuig op weg naar de Canarische Eilanden . Tijden veranderen we worden er niet jonger op. We laten Bokrijk voor wat het is en fietsen door, het is nog te vroeg om te pauzeren. De fietspaden verruilen we voor normale wegen, maar we blijven slingeren. In Nederland maken we een bocht om naar links of rechts te gaan, in België maken ze zelfs bochten in een rechte weg. Na 70 km zijn we even uitgeslingerd als we op de oever van het Albertkanaal aankomen. De buitenbocht (hehe alweer een bocht) waardoor we wederom wat beschutting hebben tegen de wind. Eindelijk kan de cruis controle en de speed limit aan. 40 km en  niet harder, het zijn vooral Pieter en Nico die het kopwerk doen. Na 7 km volgt de enige helling van de dag, van de oever naar de brug. Eentje die even pijn doet zeker als je hem omhoog wil knallen. Niet veel later fietsen we weer door de bomen richting Zutendaal waar we toch nog even willen pauzeren. Even socializen en de laatste nieuwtjes bespreken. Volgens een aantal mannen was het tot dan een pittig ritje, het continue aanzetten vergt toch wel wat kracht en energie. Volgens Pieter heeft Fabian meer afgezien dan in een bergritje.  Na 2 glazen cola vervolgen we onze weg. Via het Duivelsbergcircuit fietsen we richting Maasmechelen waar Marcel afscheid van ons neemt. De overgebleven mannen fietsen na het veer in Stokkem waarna het via Berg en Urmond terug gaat. Nico heeft inmiddels de kortste weg naar Sittard genomen. Uge heeft zijn rit keurig ingedeeld en kan nog kopwerk doen. Een leuk vakantieritje, eens wat anders.

Lees meer »

Rit uit het boekje

Vandaag staan we weer met 7 man aan het vertrek, de vaste kern. Joshua wil op tijd thuis zijn en gaat maar een stukje mee. Verder heeft de wegkapitein carte blanche. Weer is prima, niet te warm enkel een licht briesje, dus de perfecte omstandigheden voor een ouderwets ritje. Standaard verloop van de eerste koershelft met enkel de beklimming van de Sibbergrubbe, welke we in een aangenaam tempo omhoog fietsen. Vervolgens binnendoor naar Margraten met iets verderop een korte plaspauze. Dan via de provinciale weg richting Planck waar we de grens oversteken. Wind staat op kop en ondanks dat Uge het advies van Christian krijgt om geen kopwerk te doen, neemt hij zijn portie voor zijn rekening, hij is niet bang om iets af te zien. Voor Aubel slaan we linksaf richting Henri Chapelle. Wind staat nu schuin van rechts waardoor waaiervorming mogelijk zou zijn, maar het is nog te vroeg in de koers om alles op de kant te zetten. Bij Henri Chapelle verlaat Joshua de groep, de overige mannen stuiteren verder richting Dolhain. De beklimming, “de Mur” naar Limbourg is eindelijk open zodat Marcel en Nico kennis kunnen maken met dit pittige pukkeltje. Even later volgt de iets langere en minder steile klim vanuit Hevremont welke deels is voorzien van nieuw asfalt, waarschijnlijk hadden ze net niet genoeg geld om hem volledig te asfalteren.  Boven aangekomen duiken we via Jehanster naar Polleur waar we ons vastrijden op een wegafzetting. Een vriendelijke Franstalig Belg verteld ons in zijn beste Frans dat we via een klein omwegje de wegversperring kunnen omzeilen. En inderdaad  binnen een mum van tijd zitten we weer op de route . Vlak voor Theux draaien we van de weg af een smal wegje in, een onregelmatige en smalle klim volgt even verder nog een uitloper over bredere weg. Vervolgens alweer een superlange rechte afdaling en nu tot net voor Theux. Dan is het weer even zoeken naar het klimmetje richting Tancremont. Nico vertrekt voortvarend en dartelt omhoog. Christian, Pieter en Febian kijken mekaar aan en hebben alle drie dezelfde gedachte, “hij kent hem niet”. En inderdaad Nico verkijkt zich op de moeilijkheidsgraad en de lengte en valt iets stil en wordt weer door Pieter en Febian voorbij gestoken. Ook voor Marcel een nieuwe klim maar samen met Uge komt hij goed boven. We kunnen meteen aan de vlaai bij de bakker. Nathalie (de norse serveerster)  heeft waarschijnlijk vrij want we worden bediend door een jonge vriendelijkere bedienster. Torte de rie, pom, annana, series (zoals je het uitspreekt) en coca. Jammer dat er behoorlijk wat wespen rondzwermen die de aangename pauze enigszins verstoren. Na de pauze volgt de lange afdaling naar Nessonvaux, waarna we weer op zoek gaan naar de volgende kuitenbijter. Verscholen tussen de oude huisjes sluipt hij omhoog via een smal wegje daarna zwakt hij iets af waarna hij na een scherpe bocht naar rechts pas echt vies wordt. Desondanks komt iedereen weer goed boven. Alweer een nieuwe klim voor Nico en Marcel. We fietsen verder over een glooiende wegen tot Micheroux. We besluiten om niet via de grote weg terug te fietsen maar binnendoor via Melen en Bolland, vaak in dalende lijn over goede wegen. In Bollend nog even omhoog en dan weer in dalende lijn via Blegny naar Dalhem, de afdaling (klim) bij de kerk schijnt klaar te zijn. En inderdaad er ligt wat nieuw asfalt en de kasseien liggen iets beter. Dan volgt de laatste beklimming maar omdat we de wind wat meer in de rug hebben loopt ie goed. Tijdens de afdaling naar Withuis gaat het gas erop, de wind staat gunstig en Febian, Nico en Pieter blijven op weg, Uge, Marcel en Christian nemen in eerste instantie het fietspad. Aangezien dit nog al slecht is raken ze achterop. Marcel weet nog aansluiting te krijgen nadat ook hij voor de weg kiest. In Withuis valt het tempo van voren stil zodat het weer tot een hergroepering komt. Nico heeft de smaak te pakken en wil het tempo hoog houden. De wegkapitein besluit echter het tempo aan te passen, 35 km/u is hard genoeg, en in dit aangename tempo fietsen we via het fietspad terug naar Meerssen. Tot slot binnendoor naar Elsloo dus nog even de Maasberg op. Hier toont Marcel nog eens zijn macht door als eerste naar boven te denderen. De afsluiting van een mooie rit. Een rit uit het boekje.

Lees meer »

Stein - Roubaix

Vandaag met vijf man aan het vertrek, Christian, Pieter, Uge, Febian en Nico. Marcel en Roger passen vandaag en Joshua verkiest de b-ploeg voor zover daar sprake van is. De parcoursbouwer heeft wel een route in gedachte maar daar wordt al snel van afgeweken. We steken meteen de brug over een zigzaggen over de Maasdijk, vervolgens zigzaggen we langs de koeienkeutels in het wildpark en tot slot zigzaggen we door Rieu city. Vanaf dan kaarsrecht richting Withuis, dit alles in een aangenaam tempo. Na de grensovergang slaan we rechtsaf en fietsen we binnendoor naar Dalhem. De vraag is waarom we dit wegje al een tijdje niet meer hebben gehad, maar na verloop van tijd wordt dat toch wel duidelijk. Behoorlijk wat gaten in de weg, maar gelukkig over een kort stukkie en we zijn wel wat gewend. Onderaan de mini rotonde in Dalhem slaan we linksaf en iets later gaan we rechts waarna we aan de Côte de Saint Andre beginnen. In een keurig tempo dat iedereen aan kan zodat we, eenmaal boven gekomen, meteen kunnen doorfietsen. Uge neemt meteen de kop over, volgens Pieter omdat hij wellicht weet dat een afdaling volgt.  En inderdaad er volgt een afdaling en wat glooiende wegen waarna we al snel in Blegny uitkomen. We zetten nu koers richting Herve hetgeen betekent dat er weer geklommen moet worden. Ook nu wordt de klim en groupe genomen. Het is nog te vroeg om bij de bakker op de rotonde te pauzeren daarom besluiten we terug te draaien naar Aubel, zo kan Nico ook mee, want hij moet zich weer kwalificeren voor de F1 en wil dus op tijd thuis zijn. Terug naar Battice waarna de afdaling van de Stockis volgt, wat een heerlijke afdaling. De parcourbouwer wil nog een nieuw wegje uitproberen maar een paar minuten later komen we weer op hetzelfde punt uit. Een rondje gereden dus, maar er zullen er nog meer volgen. Hoe wat waar en waarom merken we straks wel.  Even later nemen we voor de zekerheid maar weer wat bekende wegen. Licht glooiend met wel nog wat slecht asfalt. Nog een klimmetje en we zitten alweer in Aubel. Net een klimmetje teveel voor Uge, de kramp schiet hem in het bovenbeen waardoor hij het even rustig aan moet doen. Gelukkig hoeft hij nog maar 500 meter te overbruggen tot aan het terras. Nico fietst alleen door, wij nemen voor de afwisseling plaats op het terras van de patisserie, de gebroeders willen nog trakteren. Tot dan was het wat bewolkt , maar nu de zon door komt is het er heerlijk achter het glas, warm zelfs. We zullen een minder zware terugweg nemen zodat Uge bij ons kan blijven. We fietsen richting de Planck en slaan ter hoogte van Brasserie het Rode Ros naar rechts om na de lange afdaling in Teuven uit te komen. Vervolgens gaat het via Slenaken richting Gulpen. De wegkapitein probeert zoveel mogelijk de zware hellingen te mijden. Tot in Valkenburg houden we het vlak, daarna zullen we toch omhoog moeten, dit keer via de zendmast van Hulsberg. Om nog wat extra kilometers te maken gaat het verder richting Nuth en Grijzegrubben waarna we over de voormalige stortplaats naar Spaubeek fietsen. Christian heeft nog een laatste verrassing in petto, we fietsen door naar Glanerbrook om er wat rondjes op de baan te fietsen. Helaas is het hek gesloten als we er aankomen. Febian heeft er waarschijnlijk veel zin in en in een mum van tijd rijden we met z’n vieren op de baan. Voor Uge en Febian de eerste kennismaking, de gebroeders hebben hier in verleden menig rondjes rondgedraaid en hebben zelfs herhaaldelijk de bloemen in ontvangst mogen nemen.  Na een tweetal gewenningsrondjes kruipen de mannen bij elkaar in de wielen en staat het treintje op de rails. Het tempo wordt ieder rondje wat opgeschroefd, 34, 35, 36 km/u en na ieder rondje stuurt iemand naar boven en pikt achteraan weer in, alsof ze dit al jaren in deze formatie doen, zo soepel gaat dit allemaal. Tempo gaat nog iets verder omhoog, 37, 38, 39 en 40 km/u. Het lijkt alsof het allemaal vanzelf gaat ondanks het toch wel stroeve asfalt (in vergelijking met het nieuwe TDBP in Sittard)  en de wind die op het stuk voor de tribune in het nadeel blaast. Helaas moet Uge de drie laten gaan nadat hij zijn kopwerkrondje erop heeft zitten, de kramp schiet er weer in. De drie plakken er nog een paar rondjes aan vast waarbij het tempo nog iets verder op loopt. Dan is het goed geweest, en na een rondje uitfietsen fietsen we terug naar Stein en Elsloo. We moeten Uge toch thuis afzetten en toevallig komen we langs de Dikke Stein. Wie daar even later ook toevallig langskomt is de B-ploeg. Joshua, Jack en Nic en het oud lid Arnaud. Mannen die ervoor gekozen hebben het “rustiger” aan te doen. Tot aan het baan avontuur hadden wij het ook rustig aan gedaan, maar een ploegentijdritje van 12 km heeft het gemiddelde toch wat opgeschroefd. Verrassend ritje met een leuk einde. Stein – Roubaix  een nieuwe wielerkoers?

Lees meer »

Drielandenpunt

In de tour klaagt men al dagen van saaie, vlakke en warme etappes van meer dan 200 km. De heren profs raffelen deze even af met een gemiddelde van ruim 40km per uur. Hoezo saai, wat moeten wij dan wel niet zeggen. Bij ons geen vroege ontsnapping, geen collectieve plaspauze, geen tussensprints en geen enerverende eindsprints. Nee wij gaan wekelijks in een gezapig tempo (althans voor profbegrippen) op pad voor een etappe van om en nabij de 130 km en je hoort ons niet klagen. Wat toeschouwers aan de kant die jouw naam scanderen zou leuk zijn maar het zou alleen maar afleiden. Zo ook vandaag, nauwelijks publiek bij de start, enkel Els die de eerste meters van de etappe steentjes vrij bezemt. Na een korte neutralisatie van amper 400 meter kunnen we weer aan onze eigen touretappe beginnen, een korte overgangsrit met nauwelijks vlakke wegen en een aantal venijnige heuveltjes zal er op de planning staan. Omdat Febian vandaag wat op tijd thuis wil zijn is de starttijd met een half uur vervroegd. Bij de Meule zijn ze flexibel en houden we zoveel mogelijk rekening met de wensen van eenieder. Gelukkig bestaat ons pelotonnetje vandaag uit een even aantal van 6 personen. Marcel, Roger, Febian, Nico, Christian en Pieter. Twee aan twee in een strak tempo via voornamelijk binnenwegjes richting Voerendaal. Tijdens een kort klimmetje richting Ransdaal krijgt Roger het moeilijk. Hij heeft zijn dag niet, gisteren een rustige duurtraining gemaakt naar Banneux van dik 130 km. Hij besluit dan ook om even voor Colmont af te draaien. De overgebleven mannen zetten nu koers richting Bocholtz met iets later een kort uitstapje naar Duitsland. Als we weer op Limburgse bodem aankomen kunnen we direct beginnen aan de klim richting het Drielandenpunt. Zoals gebruikelijk valt de groep even uit elkaar. Na de hergroepering dalen we af naar Gemmenich. Daarna gaat het nog steeds in dalende lijn naar Sippenaeken. Omdat de “Soigneur” nog gesloten is fietsen we door naar het iets verderop gelegen Kuttingen om daar plaats te nemen op het terras van ”Hoeve de Eik”,  met waarschijnlijk een van de mooiste uitzichten over Limburg. We krijgen de cola met een rietje ofwel “une  paille”, ja dit hebben we nog onthouden. Volgens de serveerster wordt dit gedaan voor de bijen, logisch toch heb nog nooit een bij een flesje zien optillen.  Nico neemt als enige geen vlaai, het stuk dat hij  gisteren tijdens zijn fietstocht heeft genuttigd ligt hem nu nog zwaar op de maag. (meer slagroom dan vlaai). Nadat Marcel zijn bedevaart voettocht naar het toilet erop heeft zitten en we hebben afgerekend mogen we zoals gebruikelijk weer aan een klim beginnen, gevolgd door de afdaling naar Teuven, waarna  al snel de volgende klim volgt. Ook nu is echt geen vlakke meter te vinden.  Lange (klim naar Ulvend) en korte venijnige klimmetjes volgen elkaar snel op. Via St-Geertruid gaat het binnendoor naar Berg en Terblijt en Meerssen. Pas als we langs het vliegveld fietsen mogen we even genieten van een vlakke weg en rugwind. Heerlijk. Met nog 10 km te gaan zou normaal gesproken de finale in gang schieten maar vandaag blijft het rustig. Het was immers een pittig ritje met toch de nodige hoogtemeters. In een aangenaam tempo fietsen we richting Elsloo waar alles al is klaargemaakt voor Carnaval Mundial. Gelukkig kunnen we toch nog op het terras van de Dikke Stein plaatsnemen. Was het een saaie rit, nee ons hoor je niet klagen het was weer een mooie zonnige fietsdag over een afwisselend parcours.

IMG-20170709-WA0000_1499700705165-1.jpg

Lees meer »

Wat eine wèndj ritje

De groepsapp van "de Meulemen" komt vrijdagavond weer op volle gang. "Pieter" is als eerste en meld voor zaterdag goed fietsweer, dus de gebroeders staan al klaar voor vertrek. Joshua komt met "ich goan mit". Ook Marcel laat weten dat hij morgen present is. Roger meld zich af. Hij heeft zondag weer eens een triathlon. Oei, het lijkt erop dat we met een oneven aantal zijn aangezien Uge nog in de Balkan zit, wellicht achter een bord met veel patat en "ein flinke lap vleisj". Febian vraagt of Nico ook van de partij is. We krijgen geen reactie van hem. Die zal al wel op een oor liggen, aan het herstellen van zijn traditionele vrijdagrit. Febian geeft aan dat hij dan wel remie achterin wil plaatsnemen, maar daar komt niks van in volgens "Pieter" (of is het toch Christian?). 'draai maar dubbel! je hebt woensdagavond al een wandeletappe gehad' is de reactie. En zo gaat het nog wel even verder......

 

Zaterdagmorgen, het zonnetje schijnt en allemaal verschijnen ze in kort wielertenue op 't Keerend. Ook Nico is er. Mooi denkt Febian, hoef ik toch geen dubbel kopwerk te doen vandaag! Ditmaal geen georganiseerde toertocht maar gewoon wat ronddwarrelen in ons eigen heuvelland en de voerstreek onder aanvoering van onze vaste wegkapitein Christian (hij doet dit echt toppie hoor!). In Elsloo krijgt Christian weer "een slag van de Hammer-series". Over kleine smalle veldweggetjes via Terhagen komen we weer op bekend terrein nabij de top van de slingerberg terecht. Vervolgens richting Kasen waar we de Denneberg afdalen. Even de route aangepast aangezien we al deelnemers van de Omloop Math Salden bij ons in de wielen hadden hangen. Het kopwerk wordt weer netjes verdeeld. 2-aan-2 wordt er na ca. 5km overgenomen. Dit blijkt toch wel nodig te zijn door de toch wel straffe wind. Maar de Meulemen kunnen hier ondertussen wel raad mee. Via Gronsveld, Rijckholt, Mesch en Voeren belanden we bij onze Zuiderburen. Nog steeds veel wind, de zon heeft plaatsgemaakt voor een dik wolkendek, heuvel op, heuvel af, steile korte klimmetjes, over betonplaten, nieuw geasfalteerde wegen, wegen met die echt bekende gaten en kuilen, gaan we pauzeren bij onze toch wel vaste plek in Aubel (na een extra lusje tot bijna in Herve). Het etablissement bleek grondig te zijn gerenoveerd. Ja, etablissement want een (dorps)café kan je het nu niet meer noemen. Sjiek zeg. Deze keer geen vlaai met een flinke klodder slagroom maar weer gewoon eens een suikerwafel of energiereep vanuit de achterzak bij eenieder. Er wordt weer over van alles-en-nog-get "gesjneurd". Iedereen wordt wel op de hak genomen. Fijn hé, mannen onder elkaar. Maar ja, iedereen kan het wel hebben. Pffff gelukkig maar. We vervolgens onze rit via het dal van Henri-Chapelle, de afdaling naar Teuven, de klim door het bos naar Heijenrath en via de Koning van Spanje naar Euverem. Daar klinkt het opeens "linksaf". Voor Nico een onbekende klim, maar niet voor de overige mannen. In Cadier in Keer besluit onze wegkapitein om een rondje in de elitebuurt, ofwel de Kolleberg van Keer, te doen. Heeft hij hier misschien een huis op het oog? Ja, deze huizen hebben vast wel allemaal en buitenzwembad in de tuin....

Via bekend terrein komen we weer bij de brug in Bunde terecht. Hier, de weg tussen Julianakanaal en de Maas, nodigt weer uit om de snelheid de hoogte in te laten schieten. Ja hoor, wind in de rug! Lekker zeg. Na het Maasdorpje Oud Geulle kan Pieter het weer eens niet laten om toch een demarage te plaatsen. Koersbloed noemt men dit. Marcel gaat met hem mee, de overige twijfelen. In Elsloo wordt besloten om toch maar niet "eine te drènke". Het begint te miezeren. Jammer.

 

Onder de noemer "Wat eine wèndj ritje" zijn we toch thuis droog aangekomen.

 

Met dank aan Febian voor het maken van dit verslag.

Lees meer »

Rekem-Fracorchamps-Rekem

Vandaag staat Rekem-Francorchamps-Rekem op het programma, althans voor degene die kunnen, want er zijn een aantal mannen die helaas verhinderd zijn (werken/vakantie). We vertrekken om 8:00 uur met z’n vieren (Christian, Pieter, Marcel en Febian) richting Rekem. De inschrijving verloopt niet echt vlekkeloos aangezien de NTFU pasjes niet gescand kunnen worden, desondanks kunnen we op tijd vertrekken. Er staat ons een geheel nieuwe route te wachten aangezien de organisatie kampt met het verkrijgen van de benodigde vergunningen.  Toelating in de provincie Luik wordt steeds moeilijker. Dit jaar laten de gemeentes  Blegny, Herve, Thimister-Clermont, Verviers, Spa en Jalhay  geen enkele passage toe waardoor men genoodzaakt is om voor een langere aanloop te kiezen door voor ons onbekend terrein. We fietsen langs mooie dorpen richting Haspengouws plateau ten zuiden van Tongeren en passeren zelfs het kleinste dorp van België (Herstappe). In het begin hebben we oog voor de omgeving ondanks dat we stevig doortrappen met steeds verschillende groepjes die profiteren van ons kopwerk. We fietsen continue boven de 30 km/u. Toch is dat voor enkele nog te langzaam want  ineens horen we “rechts aanhouden”. Een groep van een man of 30 stormt ons voorbij, waaronder een aantal mannen van de Schepers groep uit Stein. Iedereen lijkt te profiteren van het kopwerk van  de, ik noem ze maar de fluormannen, dit vanwege hun felgekleurde tenues. Maar Pieter nestelt zich meteen in de kop van de groep en begint meteen mee te draaien. De andere 3 kijken voorlopig even de kat uit de boom. Het tempo schiet behoorlijk de lucht in, het gaat hard over smalle wegjes met veel draaien en keren. Ook Christian zoekt even later de kop van de groep op en daarna zijn het de gebroeders die een flink aantal kilometers het tempo bepalen. Ook Febian en Marcel vertoeven wat meer in de voorhoede, daar is het tenminste minder hectisch. Tot aan de eerste bevoorrading blijft het tempo hoog. Na 44,5 km wacht ons de 1ste  bevoorrading in Fexhe-le-Haut-Clocher. De grote groep deelt zich daarna wat op zodat ook wij weer op een iets rustiger tempo op pad gaan. We fietsen verder naar het zuiden en de weg  wordt wat glooiender, zonder van echte hellingen te spreken. Na een lange afdaling naar de Maas, begint het echte werk: hellingen met naam. In de Condroz kan iedere fietser zich meten. Naadloos gaat het over in de Ardennen naar het bekende bedevaartsoord Banneux, waar een 2de bevoorrading wacht.  Marcel zal hier omdraaien en de route van 155 km volgen. Christian, Pieter en Febian kiezen voor het extra lusje richting La Redoute. Eerst een lekkere lange afdaling richting Remouchamps waarna we aan de La redoute mogen beginnen. Ondanks dat we hem meerdere malen hebben bedwongen blijft het een rotzak. In de loop van de middag zal de ZLM tour ook over deze pukkel “denderen” dus staat de bergsprint aangegeven. Tot een sprint komt het bij ons niet, zwoegend en harkend, beetje bij beetje gaat het vooruit, je concentreert je op de mast want dan weet je dat je de top nadert. Pff, die hakt erin, gelukkig meteen een afdaling en dan helaas weer een klim waarna we even later weer in Banneux aankomen. We slaan de 3de bevoorrading over, dit was slechts een lusje van 22 km. De terugweg is minder mooi en gaat vaak door stedelijk gebied. Toch zitten er nog een paar mooie stukken tussen. In Cheratte mag je er nog een extra klimmetje bij doen van 18%. Voor ons vandaag effe niet zelfs onze klimgeit heeft er geen zin in. Beginnen de kilometers dan toch al door te wegen, denk het wel. In Vise staat de laatste bevoorrading op de planning. Nog snel wat eten en drinken en dan nog een 35 kilometer over vaak bekend terrein en met een stevige wind. Met de finish in zicht gaat het tempo nog eens omhoog, de mannen hebben toch nog iets over. Maar we zijn toch blij als we Rekem weer binnenrijden. 190 km zitten er nu op. We drinken ons nog wat moed in (twee pintjes) en beginnen dan aan de terugreis naar Stein. Christian is leeg, op hangen en wurgen kan hij de twee volgen, maar met z’n drieën komen we in Stein aan. Een mooie lange dag zit erop, weer de 200 km grens eens gepasseerd, dat voelt altijd lekker al voelen de benen anders aan.

Lees meer »

Que ?

De vaste bezoeker van onze site heeft het al opgemerkt. Geen verslag van vorige week. Noem het een schrijversdip, een van de weinige (althans wat verslagjes schrijven betref) sinds 8 jaar. Dus vandaag toch maar weer eens de pen ter hand genomen.

Er staat ons een mooie zaterdag te wachten met voortreffelijk fietsweer. 7 man aan het vertrek, mooi, allen reeds aardig gebruind, een enkeling richting licht zwart. Vandaag zal het ontwijken van Limburgs Mooiste de voornaamste taak worden voor de wegkaptein want het zal met 15000 wielertoeristen weer aardig druk zijn in het Limburgse. Direct vanuit de start lijkt het erop dat we de  autowegbrug oversteken om zo langs het kanaal richting Vise te fietsen. Maar de wegkapitein heeft vorige week een paar dagen  de “Hammer Series” bezocht en wil dit concept (het nieuwe wielrennen) ook eens bij het Meulenteam introduceren. We moeten met de tijd mee gaan en alles eens uitproberen. Dus vlak voor de brug slaan we rechts af richting kanaaldijk, scherp links, onder de brug door en dan de nieuwe scharbergklim omhoog. Het concept lijkt te lukken, spectaculair snel en bovenop de scharberg ligt de hele groep uit elkaar. Maar of dit iets voor ons is, denk het niet, dus gaan we weer over op ons eigen vaste concept, twee aan twee en weer keurig het werk verdelend. Ik maak hier bijna iedere week melding van maar het is mooi om te zien dat  niemand verzaakt, niemand aangespoord hoeft te worden  het loopt iedere zaterdag als gesmeerd. Een van de sterke punten van dit team. Klasse mannen zo af en toe is een  complimentje op z’n plaats. De opdracht van de wegkapitein werk voortreffelijk, ondanks dat we af en toe een verdwaalde pijl zien hangen komen we weinig tot geen fietsers tegen. Pas in Eijsden komen we wat groepjes tegen, we hebben er geen last van. Ter hoogte van Berneau draaien we links af waarna we even later aan de heuvelzone beginnen. Ook nu blijven we keurig bij elkaar ondanks de verschillen in trainingsarbeid. Even voor Charneux wil Christian een nieuw wegje uitproberen, smal en best wel pittig, zo pittig dat de groep even uit elkaar valt. Dit herhaalt zich verderop nog eens tijdens een klimmetje met een stijgings% van 17%. We maken nu een extra lusje om vervolgens in Herve uit te komen. Hier zal Uge afdraaien omdat hij op tijd thuis wil zijn. Hij maakt toch nog een mooie rit van dik 120 km met bijna 1200 HM. Alweer een schouderklopje. De overgebleven 6 man zetten nu koers richting Nessonvaux, over glooiend terrein, met af en toe mooie vergezichten,  en vaak wat tegenwind. Vervolgens fietsen we een aantal kilometers langs de Vesdre, waar Joshua ineens merkt dat hij “stront” op zijn stuur heeft. Iedereen in paniek, wie heeft het niet kunnen ophouden. Maar al snel blijkt dat het om een vogelpoepje gaat ter grootte van een 2 euromunt. Om dit ongemak op zij te zetten verplaatst  hij zijn gedachten alvast naar een stuk vlaai, want waarom wordt er anders zo goed doorgefietst. Iets verder rijden we Pepinster binnen. Er volgt een kort overleg of we  de MG Climb zullen nemen, en boven in Banneux zullen pauzeren. Maar aangezien we uiterlijk om 15:00 uur thuis willen zijn besluiten we toch maar ter plaatse een pauzeplek te zoeken. Het duurt even maar uiteindelijk vinden we een klein cafeetje, of het lijkt meer een bejaarde trefpunt. De uitbaters lijken verrassend veel op Sybil en Manuel uit de serie  Fawlty Towers, maar dan wel de iets oudere versie. De bediening is echter vriendelijk en er wordt gevraagd  of we de cola uit een glas of uit de fles drinken, dat verstaan we nog wel. Maar wat is in  hemelsnaam “depaai” of iets dergelijks. Zien wij eruit als een stel voetballers met hoed en sjaal? Als even later de ober de cola brengt wordt ons duidelijk dat een “Paille” (klinkt toch hetzelfde) een rietje is. Dus vandaag weer een frans woord erbij geleerd dat we niet meer zullen vergeten. Na de pauze, overigens zonder vlaai, hervatten we onze route. Zoals gebruikelijk beginnen we direct bergop. Via Wegnez en Grand-Rechain fietsen we richting Battice. Het lijkt erop dat we het ergste klimwerk erop hebben zitten. Eerst volgt de afdaling van de Stockis en even later gaat het in dalende lijn richting  Val –Dieu. Dan volgt toch nog de klim bij Saint-Jean-Sart, ondanks   windvoordeel een rot klimmetje voornamelijk door de lengte en de kilometers die beginnen door te wegen. Maar de daarop volgende afdaling naar Sint-Maartens-Voeren maakt veel goed.  Bij Mariadorp steken we de grens weer over om zo het Limburgse Heuvelland weer te mijden. Via Gronsveld fietsen we in een aangenaam strak tempo terug naar Meerssen waar we tot slot nog even de kruisberg beklimmen. Marcel doet nog even een poging de Strava tijd van Febian te verbeteren maar strand op een luttele 2 seconde. Niet goed afgezet door de ploegmaats is zijn uitleg. In Elsloo draait Roger meteen af hij gaat nog even 5 km lopen (voorbereiding triatlon), je moet er maar zin in hebben, nee dan maar een koele pint, beter voor het herstel. Mooi ritje in voortreffelijk weer en amper 157 deelnemers aan Limburgs Mooiste tegen gekomen.

Lees meer »

krampachtig weer

Vandaag wordt een zeer warme dag voorspeld met temperaturen die kunnen oplopen tot boven de 30 graden !!!. Dus wordt er vrijdagavond druk geappt over de vertrektijd. Ondanks dat Marcel helemaal uit Belsj moet komen en Joshua zijn “trouwe” viervoeters nog moet uitlaten besluiten we al om 8:00 uur te vertrekken. De laatste heeft overigens geen medezeggenschap in dit besluit gehad. 5 man aan het vertrek in heerlijk fietsweer, nog lekker fris en een verkoelend briesje. Een rit naar de Stuw van Gileppe en Eupen staat er op de planning. Christian kiest voor een vrij vlakke aanloop aangezien het wel eens zwaar genoeg zou kunnen worden. Ondanks dat we met een oneven aantal zijn lossen we ons weer keurig af. Zonder noemenswaardige beklimmingen bereiken we Slenaken. In een aangenaam tempo vangen we de eerste klim van de dag aan. Richting Henri Chapelle staat weer een aardig windje, het is hier nooit windstil. We nemen vervolgens de kortste route richting Dolhain en fietsen daarna richting Gileppe. Ook z’n klim die nooit lekker loopt. Over de stuw en daarna het bos in. Heerlijk in de schaduw langs het water. Toch kunnen we niet echt genieten want het loopt toch stiekem op. We steken de grote weg over en duiken weer de bossen in. Dit is nog een weg uit de Piet periode. Schitterende omgeving en in dalende lijn (> 4 km) tot in Eupen. Helaas is de weg van dien aard dat je je niet naar beneden kunt laten vallen, vooral het laatste stuk is zeer slecht. In Eupen gaan we pauzeren bij de bakker. We zijn nog aan de vroege kant en de temperatuur is nog steeds aangenaam. Toch zijn de bidons leeg en worden ze na de pauze weer gevuld. Nu gaat het richting stuw van Eupen, dus loopt het tot aan de stuw omhoog, vervolgens weer een stuk vals plat door de bossen. Dit blijft toch een schitterende omgeving, dit maakt fietsen dus leuk. De pijn in de benen, de zweetdruppels die aan de helm bengelen, de zere voeten als gevolg van het warm weer, een mond waar nauwelijks woorden uitkomen vanwege de droogte, je zou het haast allemaal vergeten. Gelukkig gaat het daarna voortduren bergaf. Via Raeren fietsen we richting Kelmis. In de buurt van Moresnet staan ons nog wat heuveltje te wachten voordat we in Homburg uitkomen en aan de afdaling naar Slenaken beginnen. Bij sommige beginnen de krachten af te nemen, het is inmiddels warm geworden. Joshua kampt even met beginnende kramverschijnselen en even verder missen we hem. Doet hij een Tom Dumoulin imitatie en is hij het gras in gedoken, of wat is er aan de hand. Dus toch maar even wachten en na een klein minuutje zien we hem omhoog komen, jip kramp gehad. Vanaf dan besluiten we om rustig en redelijk vlak naar huis te fietsen. Vooral niet te hard aanzetten na een bocht want dan gaat het fout bij Joshua. Hij houdt zich netje achterin en de overgebleven 4 mannen brengen hem heelhuids naar Elsloo. Op het terras van de dikke Stein aangekomen breekt het zweet je van alle kanten uit. Gelukkig zorgt een koele pint voor afkoeling. Heerlijk ritje achter de kiezen zelfs onze kopman heeft het een beetje zwaar gehad en heeft plaatselijk wat zoutafzetting. En dat zout is niet afkomstig vanuit de zie uh bedoel zee.  Joshua Krampetoni voelt zich weer als herboren maar slaat een extra rondje om Maasbracht toch maar af.

Lees meer »

de weg naar de hel

7 dappere mannen staan zaterdagochtend weer aan het vertrek voor het wekelijkse ritje met onbekende bestemming. We beginnen dus maar gewoon met een vlakke aanloop , eerst langs de maas en vanaf Lanaken langs het Albertkanaal. Ondanks de stevige tegenwind weten we een constant tempo aan te houden van rond de 32 km/u waarbij we ons weer keurig afwisselen. Vanaf Kanne begint het iets op te lopen en even later beklimmen we de Hallembaye in een aangenaam tempo dat iedereen kan volgen. Vervolgens zetten we koers naar Vise. Nog steeds is niet duidelijk waar we naar toe zullen gaan. Pas wanneer we voor de autoweg naar rechts afslaan zullen enkele wel iets in de gaten hebben. Dit lijkt verdomd veel op de weg naar de Tesny, noem het de weg naar de hel. De drie mannen die deze klim nog nooit hebben gedaan fietsen nietsvermoedend , genietend van de vlakke weg rustig verder. De andere vier zitten al met knikkende knieën. Vlak voordat we links moeten opdraaien volgt een korte briefing van de koersdirecteur. We hebben vandaag 2 opties; optie 1. De Tesney, (12,2% gem-18,8% max) speciaal voor degene die hem nog niet heeft gehad en optie 2, de iets langere en minder steile Bois de la damme (8,1% gem.-14,7% max). Even ter vergelijking, de Mur van Huy gem. 8,7% en de La Redoute 9,4% gemiddeld. Vooral Pieter heeft niet veel zin  in de eerste optie. Nog een korte plaspauze en vooruit met de geit. Geloof het of niet maar iedereen gaat toch voor de Tesny, dapper dus. Meteen al gekraak, Uge begint al met schakelproblemen. Joshua heeft inmiddels al een kleine voorsprong op Christian, die weer een kleine voorsprong heeft op Pieter, Febian en Roger. Marcel en Uge volgen iets later. Op deze klim is volgens mij het woord sjravele uitgevonden. Toch komen de mannen redelijk boven, valt best mee. Maar als Marcel bovenkomt met de mededeling dat Uge onder aan de berg staat met kettingproblemen is er geen vrijwilliger te vinden om af te dalen en te gaan helpen. Net op het moment dat we een lootje willen gaan trekken komt ook Uge naar boven gesjravelt. Na een korte adempauze vervolgen we de route. Het gaat voorlopig even op en af, niet echt lekker met net die pukkel in de benen. Tempo dient derhalve af en toe aangepast te worden. Pas als we afdalen richting Dalhem en vervolgens richting Val Dieu draaien kunnen de benen even in de spaarstand. Voor het klooster draaien we links op en even verder naar rechts. En dan, een wonder, de weg naar Aubel is nieuw geasfalteerd en zelf voorzien van lijnen. Nu nog een vangrail en je waant je op een of ander F1 circuit. Zo loopt de weg nu ook, wat een genot. De Belgen beginnen trouwens meer slechte wegen te asfalteren, nog even en het wordt een waar “fietsparadijs”. Dit keer geen pauze in Aubel maar we fietsen verder naar Sippenaeken om bij Bistro "Le Soigneur" , een nieuwe tent beheerd door een Nederlandse fietsliefhebber, te gaan pauzeren. Helaas is het te fris om buiten op het terras plaats te nemen aangezien de zon regelmatig achter de wolken verdwijnt. Heerlijke vlaai en 2 koffie waarna we weer op pad kunnen. Als we richting Epen fietsen vallen een paar druppeltjes, gelukkig blijft het daarbij. Vanaf nu zitten er geen noemenswaardige beklimmingen in het parcours en met regelmatig de wind in de rug gaat het tempo omhoog. Via Mechelen, Partij en Gulpen fietsen we richting Margraten. In Meerssen volgt als slotklim de kruisberg waarna we huiswaarts fietsen.

Lees meer »

Hoeveel weegt een kratje bier?

Wederom aangenaam fietsweer in het vooruitzicht al zou er in de loop van de middag een aantal buien kunnen vallen. Met dit gegeven in het achterhoofd en het feit dat Joshua wachtdienst heeft wordt besloten een beetje in de buurt te blijven. Het wordt dus een rondje Zuid-Limburg. We staan trouwens weer met 7 man aan het vertrek, de opkomst blijft dus goed. Als we via een omweg richting Valkenburg fietsen wordt al snel duidelijk dat we weer hebben af te rekenen met een flink briesje. Zeg je Limburg dan ontkom je er niet aan dat je wel een of andere heuvel tegen komt. De eerste is meteen een serieuze, eentje die je liever links laat liggen, de Brakkeberg welke in de boeken staat met een gem. stijgings% van 8,5%, een mooi begin dus. Het zijn Christian en Febian die erg voortvarend aan de klim beginnen, meer dan 12 kilo gewichtsverschil, zeg maar een vol kratje bier. Halverwege sluit Pieter aan bij de twee. Christian begint toch wel wat te hijgen, maar bij Febian hoor je niks, nog geen zuchtje. Maar ze komen alle drie samen boven. Toch maar eens voor alle zekerheid vragen of hij de benen wel gevoeld heeft. Hehe gelukkig wel, kon toch ook niet anders. We vervolgen onze weg richting Margraten waar we even een kort oponthoud hebben, Joshua moet een “belangrijk” telefoontje afhandelen, maar gelukkig kan hij verder. De klimmetjes volgen elkaar snel op totdat we de lange afdaling naar Del Gulpen krijgen. Het wordt nu wel duidelijk dat de Loorberg op het programma zal staan. Een groot aantal medefietsers worden ingehaald en achtergelaten. Ook Nico verlaat bovenop de groep, hij wil de kwalificatie van Max niet missen. De overgebleven 6 mannen duiken naar beneden richting Epen waarna we al snel aan de Camerig mogen beginnen. Ook alweer z’n klim die we nauwelijks in onze routes opnemen. Bij restaurant Buitenlust wordt er gewacht tot dat we weer compleet zijn waarna we linksaf slaan en het Vijlenerbos nemen. Even later zitten we in Vijlen op terras. Tot dan is het nog droog gebleven ondanks de toch wel dreigende wolkenlucht. In de verte draaien de Duitse windmolen op volle toeren. We moeten dus na te pauze richting Bocholtz fietsen, hebben we tenminste bergop de wind in de rug. Dus zetten we nadat we hebben afgerekend koers richting Bocholtz, en met inderdaad de wind in de rug. Na de zoveelste afdaling volgt alweer de volgende klim, de Trintelerberg die in een strak tempo omhoog gefietst wordt, enkel Uge moet de groep even laten gaan. Met de wind in de flanken volgen nog enkele kleinere klimmetjes die we en groupe beklimmen. In de buurt van de Emmaberg heeft Christian nog een laatste verrassing ,de Boschweg, toch ook nog 7%. Het laatste kuitenbijtertje, we fietsen via Nuth en Schimmert terug naar Elsloo. Het is nog steeds droog, de weermannen en vrouwen hadden het dus weer eens mis. Het is zelfs warm, te mooi om het terras van de Dikke Stein voorbij te fietsen. Wel iets vroeger dan normaal maar dat mag ook wel eens. Helaas moet Joshua  vroeger vertrekken, problemen op de zaak.

Woensdag zijn er weer een aantal mannen die vrij hebben kunnen nemen, zodat we met 5 man aan het vertrek staan. Er wordt zeer warm weer voorspeld met temperaturen tot bijna 30 gr.  Via geaccidenteerd terrein fietsen we richting Jalhay, continue met de wind op kop.  Bijna in Jalhay wordt besloten richting Spa te fietsen. Het is druk in Spa, de terrasje zitten aardig vol. Dan maar verder fietsen nadat de bidons gevuld zijn met natuurzuiver ALDI water. Via de Maquisard fietsen we naar La Ried en vervolgens binnendoor naar Louveigne waar we pauzeren bij de bakker op de rotonde. Na de pauze dalen we af naar Nessanvaux en klimmen weer omhoog richting Olne. De laatste pittige klim daarna volgen nog enkele kleine heuveltjes en gaat het in dalende lijn richting Blegny en Dalhem. De laatste 30 km zijn vlak. De warmte (voor de tijd van het jaar) de tegenwind in de eerste koershelft en de 1500 HM hebben er voor gezorgd dat de mannen moe maar voldaan op het terras van de Dikke Stein neerstrijken voor een welverdiende pint.

Lees meer »

he ho he ho

Het lijkt erop alsof de weergoden het verslag van vorige week hebben gelezen want vandaag staan 8 mannen in korte broek aan het vertrek. Kuchie (Roger) zelfs in volledig zomertenue. De andere verkiezen voorlopig nog even de armstukken. Alleen Jack is er vandaag  niet bij, hij verkiest nog altijd een rustige rit met Arnaud. Omdat het vandaag meer dan 20 graden zal worden met volop zon staat er een ritje naar Banneux op de planning, onder het motto “profiteren van de weersomstandigheden” Aanloop via de Beatrixhaven en  Maastricht richting Eijsden. Er staat een redelijk briesje uit het oosten, de minst gunstige richting zodat we meestal wind schuin op kop zullen hebben, maar het schijnt de mannen niet te deren want er wordt goed doorgetrapt. Na Eijsden is er nauwelijks nog een vlakke meter te bekennen en krijgen we tal van (licht) oplopende stukken tot heuveltjes voor de kiezen. In Blegny verlaat Roger de groep hij moet vanmiddag nog gaan werken.  We nemen een route die we al een tijdje niet meer hebben gefietst, er leiden namelijk veel wegen naar Banneux. De cote de Foret zit er wel in, dit blijft toch een schitterende afdaling. Vanaf Trooz loopt het weer lichtjes bergop richting Louveigne, waarna we al snel in Banneux arriveren. Het is er druk, het lijkt wel de opening van het Maria seizoen. Er lopen vele mensen rond en de terrasje zitten er redelijk vol.  Zo vol (nou ja vol , we doen ons ook niet veel moeite om iets te vinden) dat we besluiten verder te fietsen naar de bakker iets verderop gelegen. Joshua vreest alweer het ergste met betrekking tot de bediening. Als we er aankomen is het terras nog helemaal leeg. Heerlijk in het zonnetje wachten totdat er iemand komt. We hopen dat er inmiddels nieuw personeel is, helaas is dit niet het geval. Want na verloop van tijd komt ze naar ons toe gelopen, klein en waggelend het gezicht weer op onweer, Nathalie de bekende serveerster. Ze lijkt meer op Grumpie een van de zeven dwergen, die ook altijd chagrijnig is. En pas bestellen als zij er klaar voor is en niet eerder. Op de vraag welke vlaai er is, volgt de hele riedel in het frans. Volgens mij doet ze dit extra zodat we na verloop van tijd niet meer weten wat ze in het begin heeft gezegd. Riz en Cerises het lijkt ook verdomd veel op elkaar zoals zij dat uitspreekt. Maar ja, als na verloop van tijd de vlaai wordt geserveerd is alles snel vergeten, de grote stukken maken veel goed. Tijdens de pauze komt Marcel met het voorstel een nieuw wegje te nemen, hij heeft die ooit gefietst. Dus als we weer op de fiets zitten en de afdaling naar Pepinster nemen slaan we ergens linksaf. Er volgt inderdaad een smal wegje dat behoorlijk stijl (>15%) naar beneden gaat. Nieuw vondst hier komen we nog eens terug om hem op te fietsen.  Maar  de mannen worden niet gespaard want even later volgt de Mur de Pepinster, ook al z’n lekkere, die uiteindelijk in Cornesse uitkomt. Daarna volgen nog een paar kleine heuveltjes en nog een nieuw stuk route. Uiteindelijk komen we in Battice uit, waarna we de afdaling naar Charneux nemen. Vanaf nu gaat het regelmatig bergafwaarts. Via ‘s- Gravenvoeren fietsen we weer terug naar ons eigen Limburg en vervolgen we de route over het fietspad richting Meerssen. De slotkilometers worden afgelegd onder een rustig tempo, we hebben de wind weer flink tegen. Ik zei het in het begin al, die oostenwind is een rotzak. Na een mooi ritje belanden we uiteindelijk op het terras van de Dikke Stein. De bediening is hier goed en de pint die smaakt altijd naar meer. Vooral Uge heeft hem verdiend, hij heeft vaak zwarte sneeuw onderweg gezien. Ook Marcel verdient hem want die moet nog helemaal terug naar Belsj en 37 HM overbruggen. Als we aan de tweede pint bezig zijn komen net de twee pinten aan fietsen, Jack en Arnaud hebben hun tocht er ook op zitten en komen ook nagenieten. Mooie zonnige dag en mooie rit, zo mag het blijven weergoden.

20170506_115154_1494166002640_resized-1.jpg

Lees meer »

Roekoe roekoe

Alweer een frisse start, alweer geen korte broeken weer, maar het is droog dus er kan in ieder geval gefietst worden. 7 man aan het vertrek voor een ritje van ongeveer 130 km met bestemming Eupen. De Adsteeg in Beek is vandaag de eerste heuvel die we moeten bedwingen, een aangenaam tempo dat iedereen aan kan. Vervolgens gaat het richting Valkenburg waarna we even later aan  de Sibbergrubbe beginnen. Deze heeft een metamorfose ondergaan, wat een “pracht” klim is dit geworden. De bomen zijn gekapt waardoor er eindelijk zonlicht te zien is, het wegdek is voorzien van een laagje zoefasfalt,  je zou hem haast fluitend beklimmen, nou ja dat nog net niet. Daarna zetten we koers richting Slenaken, Teuven en via Hombourg naar Henri Chapelle. Een weg die ook wel een nieuw laagje asfalt kan gebruiken. De mannen hebben elkaar weer goed afgelost alleen Nico is nog niet op kop geweest, hij draait even later terug omdat hij op tijd thuis wil zijn. De overgebleven mannen fietsen via glooiende wegen naar Andrimont. Nog even een lekkere afdaling en dan een lang vlak stuk langs de Vesdre richting Dolhain en uiteindelijk Eupen waar we zullen pauzeren. De bakker aan de grote weg is weer open en er is voldoende plaats. Koffie met aardbeiengebak staat er op het menu en de bediening is erg vriendelijk. Om een goede indruk achter te laten ruimen we alles zelf op. Na de pauze is de wegkapitein even de draad ofwel weg kwijt. Nu is bekend dat als een postduif wordt losgelaten deze een paar rondjes vliegt voor zijn oriëntatie. Als de duif niet helemaal zeker is, vliegt hij meer rondjes. Vervolgens heeft de duif de richting bepaald en vliegt de goede richting op. Dus besluit Christian hetzelfde te doen, een paarkeer heen en weer fietsen en in een mum van tijd zitten we weer op de route. Vanaf nu gaat het regelmatig naar beneden waarna we uiteindelijk in Gemmenich uitkomen. We besluiten via Holset terug te rijden.  Redelijk weer, vakantieperiode, Steven Rooks classic dan loopt Limburg weer aardig vol. In de afdaling naar Mechelen worden we door een paar deelnemers van die Steven Rooks Classic ingehaald, sein voor Pieter om de achtervolging in te zetten waarna de rest van de mannen even later ook aansluit.  Niet voor lang want als het even later wat op loopt vallen die mannen stil en draaien ze van onze route af. We nemen de standaard weg terug dus via Wittem richting Schin op Geul. Uge ziet een aantal stenen  te laat met een lekke band als gevolg. Kort oponthoud en wat discussie over patronen en pompen, en een nieuwtje van SKS (klik hier). Even later het laatste echte obstakel de klim in Walen. Ondanks dat de mannen redelijk wat hoogtemeters en kilometers in de benen hebben komen ze goed boven. De rest stel niks meer voor, in een aangenaam tempo fietsen we terug naar Stein. Bijna 130 km in en redelijk tempo. Vanaf nu mag de zomer gaan beginnen zodat eindelijk de korte broek aan kan.

Lees meer »

in het teken van de TTT- TDT

Dit weekend staat geheel in het teken van het Limburgs Tijdrit Kampioen voor Bedrijventeams in het kader van de Ton Dolmans Trofee. 4 mannen van de Meule mogen als Team Van der Valk meedoen aan deze ploegentijdrit over 11,8 km. Het zijn Christian (spinninginstructeur bij v.d. valk Sport Center) en Pieter, Febian en Uge (alle drie lid bij v.d. Valk Sport Center)

De vier willen het toch wel enigszins serieus aanpakken dus staat er vrijdagavond een verkenning op het programma. Eerst een rondje relatief rustig; het asfalt lezen, de bochten en de obstakels verkennen, en de moeilijke punten in je opnemen. In de eerste verkenningsronde een lekke band van Pieter. Beter nu dan zondag zullen we maar zeggen. Na de eerste ronde een korte tactiekbespreking, waarna we aan een tweede ronde beginnen met iets meer snelheid waarbij we zoveel mogelijk rekening houden met de verkeersregels en het toch wel aanwezige verkeer. Verkenning geslaagd over beide rondjes bijna 34 km/u gemiddeld. Toch zal het zondag sneller moeten gaan.

Zaterdag staat er gewoon een rit op de planning al wordt het tijdstip twee keer verplaatst vanwege de regen. Uiteindelijk vertrekken we om 11:00 uur nadat de regen is weggetrokken en het wegdek vrijwel droog is. We zijn met z’n zessen, de vier tijdrijders aangevuld met Joshua en Marcel. Er wordt gekozen voor een vlak rondje om de tijdrijders tegemoet te komen, daarnaast zullen Marcel en Joshua zoveel mogelijk kopwerk voor hun rekening nemen. Tenminste dat lijkt me toch logisch. Helaas zijn het toch Christian en Uge die mogen beginnen aan de rit richting noorden met behoorlijk wat tegenwind. Ook de andere twee tijdrijders worden niet gespaard, het lijkt wel alsof Joshua en Marcel steeds de gunstige, makkelijk meters voor hun rekening nemen. Na Linne draaien we wat meer terug en fietsen we over rustige wegjes richting Reutje waar we zullen pauzeren. Heerlijk kopje koffie en een likeurtje. Na de pauze hebben we  de wind meer in de rug en fietsen we richting Posterholt in een Tempo tussen de 32 en 35 Km/u. We blijven ons weer goed afwisselen al zullen sommige toch wel wat op reserve fietsen. Via Echt, Roosteren en Limbricht fietsen we terug naar Stein. Redelijk doorgefietst met 31 km op de teller, de vraag is dan of de mannen er morgen klaar voor zullen zijn.

Zondagochtend starten we met een bekend ritueel  voor de gebroeders. Rugnummers afhalen en opspelden, benen warm zetten en natuurlijk is er een beetje gezonde wedstrijdspanning. Voor Febian en Uge is het hun “wedstrijd” debuut. Ook zij verzamelen zich rond 12:30 uur op de Nieuwstraat om daar genummerd te worden. Febian heeft het geluk dat hij nummer 13 heeft, een beetje prof draait dit natuurlijk op zijn kop. Dan op naar de start, van warm rijden komt niet veel terecht omdat de jeugdwedstrijden en de daarbij behorende prijsuitreiking uit loopt.  Wij mogen om  13:17 aantreden. Er zal in drie blokken van 4 tot 5 teams worden gestart steeds na elke doorkomst van de Ton Dolmans trofee voor elite renners. Wij starten als nr. 2 achter de mannen van ‘t Verzetje (met onze clubgenoot Jack aan boord) en voor ploeg “Rabobank” (met voormalig lid Arnaud in de gelederen.) En dan mogen we eindelijk aan de klus beginnen. Eerst een afdaling en dan de klim richting kanaalbrug van Meers waarna we scherp terugdraaien naar het centrum van Stein. Hartslag bij iedereen al in de buurt van het max, benen nu al totaal verzuurd met dan nog 10 km te gaan. Richting Scharberg begint het wat  rond te draaien al heeft met name Uge het moeilijk, maar hij bijt door. Christian en Pieter proberen het tempo zo hoog mogelijk te houden. We denderen door Elsloo richting Businesspark waarna we langs de autoweg met wind tegen terugdraaien naar de rotonde bij het Steinerbos. Gelukkig loopt het nu wat bergaf naar de “Poort van Stein”. Tempo continue dik boven de 40 km/u. Tot slot achterlangs de Asfaltcentrale richting Haven. De laatste kilometers, Christian spoort de mannen aan om nog even alles te geven. Gelukkig blijven we bij elkaar (samen uit samen thuis geldt ook nu) en knallen we bergaf naar de finish. 17.58 min. Goed voor een gemiddelde van ruim 39 km/u. Uiteindelijk goed voor een 6de plek. Met een betere voorbereiding had er wellicht meer ingezeten maar top 3 was niet haalbaar. Leuke ervaring voor de mannen die alle vier hun best hebben gedaan en de naam van WTC de Meule hoog hebben gehouden.

De winst ging overigens naar de mannen van Parketreus, met eigen camper, tent en rollers om warm te rijden. 2de plek de mannen van Brand Bier, boomlange super getrainde redelijk jonge kerels. 3de plek de mannen van Universiteit Maastricht.

 

17990765_1928302324067490_4594527134387522051_n-4.jpg

Lees meer »

Het feestje van Joshua

Het is nog grijs als zich weer 5 man melden op het Keerend. Pas in de loop van de dag zal de zon doorbreken. Toch is het Marcel die in Belsj al een paar zonnestralen heeft opgemerkt, of ze hebben daar een ander klimaat of het ligt aan de bril van Marcel, eentje van Alibaba. We zitten nog altijd in de opbouwfase van het seizoen dus gaan we nog voor een niet al te lange rit. Christian weet nog wel een ritje richting onze Oosterburen. Vorig jaar nog gefietst in een kleine groep dus waarom vandaag niet nog eens. Dus zetten we koers naar Gangelt over wegen waar we zelden komen. Vanwege snoeiwerkzaamheden moeten we even van de route afwijken maar voor de rest loopt het weer gesmeerd. Ondanks dat we met een oneven aantal zijn wordt het kopwerk weer keurig verdeeld. Er volgt een leuk uitstapje in Duitsland, vaak over fietspaden of andere rustige wegen.( Zie ook nog het verslag van vorig jaar). Als we weer richting Limburg fietsen en in de buurt van Rimburg aankomen is het afwachten of we weer een hoop tijd verliezen bij de spoorwegovergang maar gelukkig gaat het rode licht net uit en kunnen we meteen door. Even verder zitten we alweer in Kerkrade waar we nog even moeten afrekenen met de Berenbosweg (tot 10%) waarna we richting Bocholtz fietsen waar we zullen pauzeren. Het zonnetje begint net wat door te breken zodat we besluiten buiten op het dan nog lege terras te gaan zitten. Het bolletje ijs met slagroom mag natuurlijk niet ontbreken. Net geen 60 km en net 400 HM op de teller hetgeen aangeeft dat het geen zware aanloop is geweest. Na de pauze is het Joshua die de rekening betaald omdat hij pas jarig is geweest. Omdat het zijn feestje is wil Christian als verrassing naar de “Camerig” fietsen omdat dit zijn favoriete klim is. Hij is er niet echt blij mee, althans vandaag niet.  Eerst richting Vijlen en de Pannisberg op (klim naar Vijlenerbos) en dan in volle vaart de Camerig omlaag, dit tot opluchting van Joshua en ik vermoed ook de overige mannen. Vanaf dan volgen we eigenlijk de Mergellandroute in omgekeerde richting. Dus Eperheide omhoog, Loorberg omlaag waarna we in Slenaken voor een dilemma staan. Of we gaan rechtsaf richting Del Gulpen of we gaan de Piemert omhoog. Marcel wil het laatste dus even flink aanzetten en op de power omhoog. Al snel is duidelijk waarom hij zelden in de routes zit, maar de mannen komen goed boven. We steken nu recht over richting Noorbeek, Mheer en St-Gertruid hetgeen betekent dat we steeds een kuitenbijtertje voor de kiezen krijgen. Een snelle aanloop wil dan nog wel eens helpen, maar je komt steeds net iets te kort om ze "lekker" boven te komen. Joshua vervloekt de “Piemert” keuze van Marcel, maar het uitzicht over het mooie Limburgse landschap dat in volle bloei staat maakt veel goed althans voor degene die daar oog voor heeft. Na St-Geertruid fietsen we via Margraten terug naar Sibbe en Berg en Terblijt. De korte Denneberg is het laatste obstakeltje. Daarna in gestrekte draf richting Elsloo waar we het nieuwe  terras van de Dikke Stein opzoeken. Het weer is voortreffelijk en de koele pint is verdiend. Het tekort aan HM hebben we in de tweede helft van de rit weer ingehaald waardoor het toch weer een pittig ritje is geworden. De pint werd overigens aangeboden door Febian omdat ook hij vrij recent jarig is geweest. Dus beide heren bedankt voor de traktatie.

Omdat zondig super mooi weer wordt voorspeld staat een extra ritje op de planning. Joshua, Febian , Christian, Pieter en Uge. De laatste kon zaterdag niet en neemt de plaats van Marcel in die een lostrapritje op de planning heeft staan. Toch nog een frisse start ondanks dat de zon volop schijnt. In een strak tempo richting Eijsden en vervolgens een heuvelachtig lus, met een paar pittige klimmetjes door de Voerstreek. Terug in Limburg volgen nog een aantal heuveltjes waardoor het al met al een pittig ritje wordt. Echt een ZONdagsritje.

Lees meer »

Mini Volta Limburg Classic

Zaterdagmorgen, de whatsapp draait op volle toeren, meestal is er dan regen op komst. En ja hoor inderdaad iedereen komt met zijn eigen interpretatie van de een of andere weersite. Er komt regen aan en als er iets is waar de Meulemannen niet blij mee zijn dan is dat regen. Wanneer en hoeveel regen er gaat vallen blijft onduidelijk maar toch besluiten de mannen om de rit naar morgen te verplaatsen, waarom nat worden als de meeste zondag ook kunnen. Het zou inderdaad zaterdag gaan regen, maar zondag staat ons een prachtige warme zonnige dag te wachten. 5 van de 7 vertrekkers staan zelfs in korte broek aan het vertrek, enkel de Schleckies hebben de beenstukken nog aan. Jack is vandaag voor het eerst weer van de partij, hij zal vandaag weer even aan de snelheid moeten wennen. Christian kiest voor een vlakke aanloop, eerst richting Nuth en vervolgens zetten we koers richting Heële of wel Heerlen, via wat rustige smalle wegjes langs de A76. Na deze vlakke aanloop van een kleine 30 km beginnen we aan de beklimming van de Daelsweg, goed lopend en niet al te steil waarna we in Ubachsberg het Heuvelland binnenrijden. Tot dan hebben we het kopwerk weer keurig verdeeld alleen Jack heeft nog vrijstelling hij zit nog altijd in de aanpassingsfase. Vanaf nu rijden we een mini Volta Limburg Classic, draaien, keren op en af over smalle wegjes. Uiteindelijk belanden we in Gulpen waarna we aan de Koning van Spanje beginnen. Even valt de groep uit elkaar maar bovenop het plateau hergroeperen we ons weer. Opvallend veel tegemoetkomende trimmers die bezig zijn aan de Toerversie van de Volta Classic. Na Heijenrath duiken we naar Teuven waar we bij Moeder de Gans zullen pauzeren, buiten op het zonovergoten terras. De laatste beenstukken gaan uit en de mannen die wat smurrie op de benen hebben gesmeerd hebben last van plaatselijke warmte tot bijna hitteblaren. Na een niet al te lange pauze hervatten we onze rit via de Kloosterhofstraat, een overzichtelijke klim met een constant mild stijgingspercentage, over ruim 2 kilometer. In een rustig tempo wordt deze en groupe beklommen waarna we weer kort in de drukte van de VLC belanden. Christian weet de drukte weer keurig te mijden en al snel zitten we in de lange afdaling van de Cote de Veurs, met aansluitend de beklimming van de Crindael, ook weer z’n heerlijke klim, helaas halverwege onderbroken door een lekke band van Roger. Euvel wordt weer snel en vakkundig door Roger zelf verholpen, die laat zich niet gek maken. Na dit kort oponthoud vervolgen we de rit weer over glooiende wegjes, de zwaarste heuvels hebben we achter de rug het gaat nu herhaaldelijk naar beneden. Via Margraten en Berg en Terblijt fietsen we naar Meerssen. Nog even langs het vliegveld en dan vliegensvlug terug naar Stein waar de groep zich weer op splitst. Een mooi zondagsritje onder heerlijk weersomstandigheden, gisteren de juiste keuze gemaakt.

Lees meer »

deze intercity gaat verder als stoptrein

Er wordt voor zaterdag een mooie zonnige dag voorspeld met als enige nadeel dat er behoorlijk wat wind zal staan. Reden voor een paar mannen, vooral degene die nog niet zoveel hebben getraind,  om de elastiek klaar te leggen. Zij staan waarschijnlijk zaterdagmorgen met knikkende knieën aan het vertrek. Een mooie opkomst van 7 man, het begint erop te lijken. Met wind in de rug fietsen we richting Valkenburg waarbij opvallend genoeg iedereen kopwerk doet. De Daalhemmerberg is het eerste obstakel die gezamenlijk wordt opgefietst, daarna gaat het binnendoor richting Slenaken. Vanaf Teuven begint het wat op te lopen, het pas nieuw geasfalteerde wegdek maakt echter veel goed. Het zijn Uge en Marcel die het laatste zwaardere stuk van de klim voor hun rekening nemen. Vooral Marcel lijkt het moeilijk te hebben, hij is nog altijd niet volledig hersteld. We fietsen door Aubel en slaan vervolgens rechtsaf richting Froidthier, het eerste stuk is glooiend en vervolgens over de betonplaten met volle wind in de rug. Helaas van korte duur want als we weer linksaf slaan blaast de wind meer in het nadeel. Vlak voor Clermont besluit Christian rechtsaf te slaan om koers te zetten naar de Stockis, altijd een “lekkere” klim, vooral zo vroeg in het seizoen. De groep spat volledig uit elkaar, meteen is merkbaar wie al de nodige kilometers in de benen heeft, enkel Febian, ons verdergewicht, weet na de Schleckies redelijk boven te komen, al foetert hij stevig. Marcel komt als laatste boven, dit is zijn ding niet. Hij heeft het geluk dat we de wind in de rug hebben als we naar de pauzeplaats in Herve fietsen. Onze vast stek, de bakker op de rotonde, waar het erg druk is. De eclairs zijn vandaag in de aanbieding, ze vliegen dan ook als zoete broodjes over de toonbank. Tijdens de pauze ziet Marcel het even niet meer zitten, de conditie lijkt door de ziekte als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Dr Phil moet er aan de pas komen om hem weer op de fiets te praten. Maar Christian heeft een plezierige mededeling: “het gaat vanaf nu grotendeels naar beneden”, dat we wind tegen zullen hebben vermeldt hij er niet bij, maar dat zal iedereen wel in de gaten hebben. Ook Joshua stapt weer vol goede moed op de fietst, die eclair lijkt hem goed gedaan te hebben want hij voelt de benen nauwelijks. Helaas voor hem is dit gevoel slechts van korte duur want zodra het weer bergop loopt gaat hij weer over in de hark modus. Gelukkig gaat het, op een paar kleine heuveltjes na,  vaak bergaf zodat we in een vloek en een zucht in Dalhem belanden. Van de wind hebben we tot dan niet veel gemerkt, maar als we de brug in Vise oversteken staan de vlaggen weer strak. De wind blaast hard over de maas, de hoei hoei geit zou er een moord voor doen wij vinden het maar niks. Maar als we eenmaal langs het kanaal fietsen lijkt het erop dat de wind wat meer van rechts komt. We besluiten te gaan rouleren, we zijn met z’n zevenen dus dat zou moeten kunnen, en inderdaad binnen een mum van tijd staat het treintje op de rails. Niet zomaar een boemeltrein, nee het lijkt wel een intercity. (een TGV is iets overdreven) De metershoge mergelwand even voor en na Kanne houden de ergste wind tegen zodat we een constante snelheid kunnen vasthouden, en als iemand het al effe moeilijk heeft slaat hij gewoon een beurtje over. Zelfs Marcel lijkt uit zijn dipje te zijn want hij is een sterke schakel in de geoliede ketting. Hij “geniet” zelfs, hier is hij voor aangenomen. Maar ook de overige mannen gaan tot het uiterste. Uge, Febian en Joshua, nauwelijks getraind draaien gewoon mee rond. Roger en de Schleckies verkeren al in een goede conditie dus die zorgen ervoor dat de snelheid erin blijft. Een enkele keer lukt het wind een gat in de formatie te blazen, maar dit is van korte duur. Als we het kanaal verlaten en het plateau bij Lanaken opdraaien ondervinden we pas echt hoe hard het waait. De windmolens draaien op volle toeren. De meeste moeten even op adem komen, gelukkig moeten we even verder wachten om een drukke weg over te steken. Voor een paar mannen kan dit niet lang genoeg duren en bij sommige staat, ondanks dat er geen wolkje in de lucht is te bekennen, het gezicht op onweer. Rest ons nog een kleine 15 km, gelukkig besluit Christian niet over de Maasdijk maar binnendoor naar Kotem te fietsen, zodat we wat meer beschutting hebben. Helaas is de tank van Joshua en Febian leeg, de intercity gaat als stoptrein verder. In een aangepaste snelheid fietsen we naar Kotem waar we op het terras van de Panderosa belanden. In het zonnetje mogen de mannen onder het genot van een pint “nagenieten” van een leuk ritje.

Lees meer »

uitstapje met de Zonnebloem

Vandaag lijkt wel het jaarlijkse uitstapje van de Zonnebloem. Iedereen verschijnt met wel een kwaaltje aan het vertrek. De Schleckies beide last van de rug, Roger zware benen (vrijdag 30km gelopen), Marcel naweeën van griep en zijn neus (ergens) verstopt, Uge heeft nog altijd een kleine alcoholwaarde in het bloed als gevolg  van een zware carnavalsperiode. En tot slot Nico, die pas terug is van een hoogtestage, je zou dus zeggen dat die topfit aan de start verschijnt maar hij wil voorlopig geen berg meer zien, noem het tijdelijke blindheid. Nico is trouwens onze nieuwe aanwinst, althans dat hopen we, hij is iemand die het kopwerk niet schuwt en power in de benen heeft.  Omdat de Henry Dunant niet verschijnt zit er niks anders op dan maar met de fiets te vertrekken. Het zonnige aangename weer maakt vandaag veel goed, extra vitamientjes het zal de mannen goed doen. Met weinig wind beginnen we aan een vlakke rustige aanloop richting Eijsden. Iedereen doet wat kopwerk enkel Uge, niet verwonderlijk want het is pas zijn eerste tocht van het jaar. Eenmaal de grens gepasseerd beginnen we aan ons portie klimwerk, geen zware beklimmingen maar lopers, zodat de groep bij elkaar blijft. Na een extra lusje om Charneux fietsen we richting Aubel, af en toe verliezen Uge en Marcel het contact met de groep maar de verschillen zijn niet noemenswaardig. Ondanks het goede weer besluiten we toch binnen plaats te nemen. Voor het eerst worden weer wat colaatjes besteld hetgeen aan geeft dat het buiten redelijk warm is. Na de pauze zetten we koers naar Hombourg en vervolgens naar Sippenaeken waarna we even later de grens weer passeren en binnendoor naar Mechelen fietsen. Omdat het toch wel druk is op de wegen besluit Christian de binnenwegjes weer op te zoeken, nadeel hiervan is wel dat er herhaaldelijk wat geklommen moet worden, maar niemand lijkt daar moeite mee te hebben. De mannen hebben de rit goed ingedeeld want het tempo wordt wat opgeschroefd. Via Haasdal en Schimmert fietsen we terug naar Geverik. Hier is het Marcel die nog effe goed doortrekt, blijkbaar heeft hij zijn neus weer gevonden. Uge kan tot het einde goed volgen, en heeft het dus prima gedaan. Waarschijnlijk is bier toch goed voor een coureur. Een voor een verlaten de mannen de groep om huiswaarts te keren. Het was een heerlijk ritje.

Lees meer »

het belastingparadijs

Tijdens de wintermaanden hebben we een nieuwe lid kunnen contracteren en heeft er eentje (Arnaud) de club verlaten. Marcel is de nieuwe aanwinst, hij zal met name in de vlakke windkoersen worden uitgespeeld. Hij is geboren in ’t Gastes, zoals hij dat zelf noemt, ofwel Gasthuis, een klein buurtschap achter Bemelen (vanuit Maastricht gezien) Hij heeft dan ook een beetje een Maastrichts accent, je weet wel bedaaaaaank en zoe . Hij woont momenteel net als vele Nederlandse topwielrenners in het belastingparadijs, België. Het is wel afwachten of hij zijn duur salaris kan waarmaken maar het is in ieder geval een toffe gast zoals ze België zeggen. Verder lopen er nog wat onderhandelingen met een tweetal andere coureurs. Eentje daarvan is vandaag ook aanwezig op de startplek. Het is Ronnie H. De H. staat voor Heiboer, de bekende kunstenaar die meerdere vrouwen had. Ron gaat regelmatig met uitsluitend dames op pad, fietsen he. Maar hij ziet af van een transfer, hij wordt waarschijnlijk goed uit de wind gezet door de dames. Tot zover het transfernieuws, over naar de orde van de dag, de eerste officiële rit van 2017 met slechts 4 coureurs aan het vertrek. Marcel, Christian, Pieter en Joshua. De laatste telt maar voor de helft mee aangezien hij vorige week carnaval heeft gevierd, leuk maar altijd een aanslag op de conditie. De opkomst is wel eens beter geweest maar wellicht dat er nog een paar mannen met carnavalsbenen rondlopen. We beginnen het seizoen zoals we vorig jaar zijn geëindigd met de 3 W’s,  Wie heeft de route, Waar naar toe en Wie wiet. Maar zoals altijd lost dit probleem zich al fietsend vanzelf op.  Als we richting Schimmert fietsen merken we al vrij snel dat we weer een leuk tegenwindje hebben, maar de mannen wisselen mekaar goed af, twee aan twee doen ze hun kopwerk. In Valkenburg fietsen we de Daalhemmerberg in een aangenaam tempo omhoog. Via Margraten, Banholt en Noorbeek belanden we in Ulvend waar we even onze benen kunnen sparen tijdens de afdaling naar Sint-Maartens-Voeren. Een tijdelijke pauze want al snel doemt de Côte de Veurs voor ons op. Marcel mag het tempo bepalen waardoor we samen boven komen en meteen verder kunnen. We zetten koers naar het Oorlogskerkhof Henri Chapelle, de wind blaast flink van rechts op het plateau, gelukkig draaien we even voorbij het kerkhof naar rechts en fietsen we terug naar Aubel waar we bij onze vaste pauzeplaats willen pauzeren. Helaas is deze dicht als gevolg van een verbouwing, dan maar iets verderop. Na een relatief korte pauze kunnen we ons opmaken voor de terugreis, volgens Christian vaak bergaf en wind in de rug. Eerst beginnen we aan de afdaling naar Val Dieu om vervolgens richting Dahlem te fietsen. Snelheid boven de 35 km/u op het gemakkie. Dan toch nog even een klim om weer uit Dalhem te komen. Ondanks dat we in het belastingparadijs zitten is het wegdek nog altijd vol gaten, dus oppassen geblazen. Als we in Vise de Maasbrug oversteken staan de vlaggen nog altijd strak. En gelukkig dadelijk langs het kanaal de wind in de rug. Ter hoogte van Kanne verlaten we het kanaal even voor nog een laatste hindernisje, de Muizenberg. In een super conditie merk je niet eens dat het omhoog gaat maar met 80 km in de benen over een heuvelachtig parcours en een stevige wind voel je hem wel, Vooral Joshua met zijn polonaisebenen blijft wat achter. We houden nu het fietspad aan, en fietsen in een keurig tempo richting Smeermaas waar we de kanaaloever weer opzoeken. De laatste kilometers fietsen we over de Maasdijk terug naar Kotem waarna Marcel rechtdoor richting Maasmechelen, het Monaco aan de Maas, fietst. De overige mannen verlaten het belastingparadijs over de brug en komen moe maar voldaan weer in Stein aan.

Lees meer »