verslagen fietstochten 2016


"een vroege winter"

Vandaag wordt de laatste officiële rit van het seizoen gereden. Het is nog wat grijs maar de temperatuur is redelijk. 7 man aan het vertrek waaronder Marcel. Het is een echte volhouder, die zich ook nog eens goed aan past aan de groep. Jack en Arnaud verkiezen een rustig ritje met z’n tweetjes. De vaste wegkapiteins zijn er nog niet uit waar de rit naar toe zal gaan, maar al fietsende komen er toch wat ideetjes, waarna uiteindelijk de keuze valt op een ritje richting Vise. Een vlakke aanloop via Maastricht in een strak tempo, waarbij iedereen wat kopwerk voor zijn rekening neemt. Via Kanne fietsen we richting Hallembaye en duiken vervolgens richting Vise. Het lijkt erop alsof het steeds wat mistiger begint te worden en ook de wegen beginnen wat natter te worden. Na Vise volgen er een paar klimmetjes die we  samen omhoog fietsen. Omdat het weer er niet echt florissant uit ziet besluiten we richting Aubel te fietsen om daar te pauzeren. Nadat de fietsen aan de ketting zijn gelegd kunnen we genieten van een heerlijk kopje koffie en kunnen we weer even op adem komen. We hebben weer goed doorgetrapt dus de pauze komt als geroepen. Uitgerust kunnen we beginnen aan de terugrit. Via Homburg en Sippenaeken fietsen we naar Epen en Mechelen. Hier laat de zon zich af en toe zien waardoor het Limburgse landschap er herfstachtig mooi uit ziet. De Ingbergracht is de laatste lange klim. Het zijn Uge en Joshua die deze klim voor hun rekening nemen. Daarna gaat het via Sibbe en Berg en Terblijt richting Meerssen. Ondanks dat Marcel het advies had gekregen om zich wat te sparen verschijnt hij toch weer op kop van de groep. Of hij heeft nog over of hij verbijt de pijn. Waarschijnlijk het laatste want hij zou onderweg zwarte sneeuw hebben gezien. Na het klimmetje in Humcoven denderen we richting Elsloo. Intussen komt de zon weer tevoorschijn waardoor het wat aangenamer wordt. Dit is tevens het sein om neer te strijken op het terras van de Dikke Stein. Nadat de stoelen zijn ontdaan van de ketting kunnen we plaatsnemen en nog genieten van een pintje. Net als vorige week schuiven ook Jack en Arnaud even later aan. De laatste moet eerst zijn glas ontdoen van een laagje ijs. De een ziet zwarte sneeuw de ander heeft een bevroren glas, een vroege winter?

Het officiële seizoen zit er op. We hebben nagenoeg ieder weekend kunnen fietsen. Een nat voorjaar een normale zomer en een mooi en warm najaar. Een gemiddelde opkomst van 6 man. Met slechts 9 leden waarvan er eentje dit jaar uit de running was een keurig aantal. Wel erbij vermelden dat er af en toe een gastrijder in ons midden was.  De gemiddelde ritafstand  van 118 km wijkt nauwelijks af met die van de voorgaande jaren. (Totaal 3900 km verdeeld over 33 ritten.) Dit jaar wel de meeste hoogtemeters per rit mede door de deelname aan 4 DVV toertochten. 4 mooie en ook warme ritten, zelfs 33 graden tijdens de Geants des Ardennes. Ook in de gemiddelde snelheid nauwelijks verschil met de voorgaande jaren.  Dus eigenlijk een standaard jaar. Dit jaar geen ongevallen of mechanische defecten op enkele lekke banden na.  De ritten werden ook dit jaar weer afgesloten op het terras van de Dikke Stein, onder het motto “samen afzien samen genieten”.

Alweer het laatste verslag, de verslaggever mag de pen weer gaan opladen. Natuurlijk blijven we gewoon doorfietsen zo lang het weer het toelaat.

 Als alles mee zit tot volgend jaar.

Lees meer »

Oktoberfest?

Sinds enige tijd hebben we bij “de Meule” ook een groepsapp. Deze draait op vrijdagavond normaal gesproken overuren. In eerste instantie geeft eenieder dan aan of hij wel of niet meegaat met de wekelijkse zaterdagrit. Nadat ieder zijn zegje heeft gedaan komt natuurlijk de sjtomme kal op gang. Anders dan de afgelopen vrijdagavonden blijft het ditmaal behoorlijk stil. Joshua is diegene die het vuurtje een beetje aanwakkert op de app. Als snel zijn we van mening dat Pieter en Christian in Sittard zijn bij de Oktoberfeesten (in Lederhose uiteraard…), en al snel komt de bevestiging van hun zelf: WIJ SLAAN MORGEN EVEN OVER. FIETS ZE. Ok, dan maar een ritje zonder die twee! Zaterdagmorgen is het grauw en grijs, een graatje of 8. Toch zitten er even voor 10:00u 5 mannen aan de ronde tafel (eigenlijk is het een ovalen) bij Nic. Jack en Arnaud hebben zich keurig netjes telefonisch afgemeld bij Nic. Zij gaan met z’n tweeën een ritje maken daar Arnaud nog een beetje in de vakantiemodus verkeerd. Nic, Joshua, Uge, Febian en Marcel (ja hoor, onze gastrijder is er ook weer bij) vertrekken voor een rit van ca. 100km met een pauze in Aubel. Via Elsloo, Geulle, Bunde belanden we weer op het fietspad richting Gronsveld alwaar we in Withuis het land van onze zuiderburen binnenrijden. Het kopwerk wordt netjes verdeeld over ons 5e. Ondanks het frisse herftsweer valt het met de kou reuze mee, enkel een wat vochtige neus bij sommigen. In Bolbeek meent Nic er weer een fantasietocht van te maken, maar hij komt er bekaaid van vanaf aangezien we weer op de doorgaande weg naar Mortroux uitkomen. Op de enigszins goed lopende weg richting Val Dieu worden Nic en Febian afgelost door Joshua en Uge, niet wetende dat Nic een verrassing in petto heeft. En ja hoor na 1 kilometer geeft Nic aan dat we zodirect rechtsaf slaan. Uiteraard wordt hem dit door Joshua niet in dank afgenomen. Uge vraagt zich hardop af of Nic er een gewoonte van aan het maken is om als hij op komt dan direct ergens een weggetje bergop te nemen… Ondanks het beklaag valt de klim uiteindelijk toch mee. De benen lijken dus toch beter dan dat ze aanvoelen. Na wat heen-en-weer geslinger, een doodlopend weggetje en een stukje klootte weg waar Nic, Joshua en Febian even kop over kop rijden (en waar Marcel alle zeilen moet bijtrekken om in de wielen te blijven, ja ook de meulemannen kunnen waaier-rijden…) komen we aan bij onze vaste pauze plek. Het café is aardig gevuld en we moeten plaatsnemen aan de “teek”. Normaal gesproken drinkt Joshua als hij aan de teek zit alleen maar bier, maar deze slaat hij nu toch (voor het eerst in zijn leven) over. Na 2 kopjes koffie worden de kacheltjes maar weer aangezet aangezien het nu buiten wel even behoorlijk fris zal zijn. Via de klim van Krindaal naar De Plank vervolgen we het bekende fietspad tot aan Termaar. Nabij de Cauberg zien we nog enkele cyclecrossers die wellicht het Wereldbeker-parcours aan het zoeken zijn. In Meerssen zou Uge graag de oude Raarberg willen oprijden maar Nic rijdt star door en laat deze dus “links” liggen. Op het nieuwe fietspad achter het vliegveld laten we Uge nog even op kop spartelen (samen met Nic) waarna Marcel de rol van Pieter op zich neemt om Nic nog even uit te dagen. Aangezien uiteindelijk toch het zonnetje tevoorschijn is gekomen, zij het wat kaarig, wordt er toch besloten om maar “eine” te drinken bie De Dikke Stein. Daar even later Jack en Arnaud ook aangesjeest komen om “eine” te drinken nemen de andere vier (Marcel is direct doorgereden naar huis) er ook nog maar “eine”.

 

Achteraf bleek dat Christian en Pieter in Utrecht naar Bikemotion zijn geweest. Of ze dan toch ook nog vrijdagavond in Lederhose in Sittard zijn geweest weet niemand…

 

Lees meer »

Nazomer in Zuid Limburg

Zaterdagochtend is het grijs, nat en fris, niet bepaald de ingrediënten voor een fietstochtje. We zijn er dan ook snel uit en verschuiven de rit naar de zondag in de wetenschap dat ons dan een gouden oktoberdag wordt beloofd. En dat lijkt inderdaad ook uit te komen want rond 9:00 uur laat de zon zich al zien. 5 man aan het vertrek, Nic en Jack kunnen helaas niet mee omdat ze iets anders hebben afgesproken. Aangezien Joshua wachtdienst heeft, krijgt de wegkapitein de opdracht mee om binnen een straal van 1 uur te blijven, hetgeen betekent dat we er vandaag een ritje Zuid Limburg van zullen maken. Febian heeft als enige de korte broek uit de kast gehaald, hij wil zijn bruine, glanzende (van de olie) gespierde benen nog wel eens showen. Het schrikt de overige mannen niet af het gaat immers om de inhoud en niet om de verpakking. Het zijn Uge en Christian die op kop vertrekken, maar zij worden al vrij snel afgelost. Uge zal in het begin van de rit niet meer zoveel op kop verschijnen zodat de overige vier het werk zullen moeten verdelen, hetgeen ook goed lukt. We slingeren richting St-Geertruid en nemen ondertussen wat heuveltje mee. Door het mooie weer is het aardig druk in het Heuvelland, vooral de motorrijders willen ook  profiteren van het weer. Na Banholt maken we een extra lusje om vervolgens richting Slenaken te fietsen waar we de Loorberg bedwingen in een constant tempo. Via Epen belanden we even later in Mechelen waar we zullen pauzeren. Het is nog  rustig op het terras zodat we het beste tafeltje kunnen uitkiezen, natuurlijk vol in de zon, heerlijk. Koffie met vlaai staat er op het menu, en nog een extra reepje omdat sommige menen dat Christian er een zware terugreis van zal maken. Dit valt overigens wel mee, enkel de Dikkebuiksweg in Wijlre doet nog even pijn in de benen. Daarna enkel nog wat korte heuveltjes zodat het tempo opgeschroefd kan worden. Ook Uge laat zich weer van voren zien, hij heeft dus nog over. In een rap tempo fietsen we via Ransdaal naar Nuth en vervolgens nog wat korte lusjes om toch de 100 km vol te maken. Omdat we niet al te lang hebben gepauzeerd zijn we keurig op tijd terug in Elsloo, waar we  besluiten een pintje te pakken, misschien de laatste, wie weet. Het is inmiddels heerlijk warm, dus Febian had gelijk met z’n korte broek. Aangezien de profs nog een dikke 90 km voor de boeg hebben kunnen we het rustig aan doen en nog genieten van het weer. Alleen Joshua verlaat ons eerder, hij heeft nog andere verplichtingen. Na een tweede pintje vinden het de overige mannen ook welletjes waarna ook zij de weg naar huis nemen. Op de Scharberg nog een kort oponthoud omdat Christian een lekke band heeft. We zijn op tijd terug voor de finale van het WK en zien dat Sagan, dankzij de Belgen wederom de regenboogtrui verovert.

Lees meer »

het meule recept

Vandaag heeft de vaste verslaggever maar weer de koksmuts opgezet, het maken van een verslag lijkt immers veel op het klaarmaken van een recept. Je neemt namelijk de deelnemers van vorige week (Febian, Nic, Uge en Marcel) en voegt daar de deelnemers van de week daarvoor (Christian, Pieter en Joshua) aan toe. Dit roer je goed door elkaar waarna je er een snufje Jack door heen roert. Het enige wat dan nog ontbreekt zijn wat fijngehakte wortelen maar die zijn even niet voorhanden. De vast lezer ziet inderdaad de naam van Marcel weer staan, hij heeft waarschijnlijk de smaak te pakken om nog even een kookterm te gebruiken. Joshua komt nog slaapwandelend aan, hij is vannacht om 1 uur uit bed gebeld en heeft tot 4 uur gewerkt. Hij zal wel snel wakker worden als we eenmaal vertrekken. Febian en Nic krijgen nog de complimenten voor hun ritje van vorige week. Met z’n tweeën grotendeels het kopwerk gedaan en dat met een gem. van 30 km/u. Maar ja eerlijkheidshalve wel erbij vermelden dat er toen totaal geen wind stond en de temperatuur ideaal was. Het zal de vraag zijn of we dit gemiddelde vandaag zullen halen ondanks dat we beschikken over meer Pk’s, want er staat een stevig windje en het is nog fris, waardoor iedereen in herfsttenue aan de start staat. We zullen eerst nog even bij Jo Janssen langs moeten gaan want Jack heeft nog iets aan zijn fiets. Als we daarna compleet zijn kunnen we eindelijk aan de rit beginnen. Nic wil koers zetten richting Dolhain en wil de aanloop niet al te zwaar maken. Dus rijden we in een rap tempo  binnendoor naar Slenaken. Het zijn de vaste kopmannen die het werk doen. Alleen joshua moet af en toe door Pieter aangespoord worden wat meer kopwerk te doen. Hij zal zich wellicht iets willen sparen aangezien hij zondag nog een ATB ritje op de planning heeft staan met de Chiep. Tot een paar jaar geleden een van de topcoureurs van de Meule maar inmiddels afgedaald tot “zonnebloem” niveau. Uge, Marcel en Jack kijken vooralsnog de kat uit de boom. Dit is waarschijnlijk de verklaring waarom we een paar keer moeten oppassen voor loslopende katten. Richting Henri Chapelle valt de groep tijdens een klimmetje even uit elkaar en eenmaal boven op het plateau missen we Jack ineens. Hij heeft een achterstand opgelopen, en voelt zich niet lekker. Een kortdurende ziekte want als we even later wat meer naar beneden fietsen voelt hij zich weer stukken beter. We besluiten in Dolhain te pauzeren, we hebben tot dan 55 kilometer op de teller staan, Na twee rondjes met voornamelijk koffie en de nodige stomme kal hervatten we onze rit. Het is fris en de vlaggen staan strak in de verkeerde richting. We zouden wel eens veel last kunnen krijgen van de wind. Toch valt dat gedurende het  eerste gedeelte van de terugreis. welke nog wat heuveltjes bevat, nog wel mee. Vanaf Clermont gaat het ook nog eens bergaf waardoor het tempo weer omhoog vliegt. We zijn trouwens de hele rit flink aan het “denderen” om Febian nog maar eens te herhalen, want het gemiddelde schommelt steeds boven de 30 km/u. Als we even later, nadat we het klooster van Val Dieu zijn gepasseerd naar rechts draaien hebben we de wind pal op kop. Dit wordt nog een leuk klusje. Maar al snel blijkt dat het de mannen niet afschrikt, want ze weten een strak tempo aan te houden. Via s’-Gravenvoeren fietsen we richting Eijsden en vervolgens over het bekende fietspad terug richting Meerssen. In Bunde gaat het spel weer even op de wagen, er volgen enkele korte demarrages maar de wind gooit roet in het eten, ontsnappen in je eentje is bijna onmogelijk, zodat de rust alweer snel terug keert. Inmiddels hebben we Jack wel weer verloren, maar via een geheim binnenwegje weet hij de route af te snijden en de achterstand te beperken. Hij is vanzelfsprekend wel weer degene die het terras van de Dikke Stein op wil. De ziekte lijkt dus helemaal verdwenen. Ondanks dat het fris is kunnen we genieten van een pintje. Plotseling rijdt Elles (de vlam van Febian) in de auto langs. Zij heeft haar megaproject, het bouwen van een konijnenhok, even stil gelegd om bij een boer wortelen te gaan halen. Kijk dat komt goed uit want nu kan ik het Meule recept afmaken. Alleen blijkt later dat de boer helaas niet aanwezig was en de wortelen niet voor ons waren bedoeld maar voor het paard, het konijn en als nog iets overblijft voor Febian. Logisch dat die geen grammetje vet heeft. Ik wil ook een paard en konijn. Die laatste smaakt ook heerlijk bij dat gerecht. Grapje he Elles.

Lees meer »

Drielandenpunt op herhaling

De vaste verslaggever was er vandaag niet bij, dus bij deze het verslag van onze nieuwe reserve verslaggever; Febian. Waarvoor dank.

 

De weervoorspellingen waren niet al te rooskleurig: bewolkt, kans op een buitje en maar een graadje of 17, 18. Niet echt temperaturen welke we van de afgelopen weken/dagen gewend waren. Slechts 3 Meulemannen zijn om iets voor 10:00u op de vaste startplaats aanwezig. Gelukkig meldt zich ook nog een gastrenner tijdig voor het startschot waardoor we met z’n 4e richting Vaals zullen denderen. Inderdaad denderen ja! Aangezien Febian uiterlijk om 15.00u weer thuis onder de douche moet staan laat Nic er weer eens geen gras over groeien (hij wil natuurlijk geen blauwtje van Elles oplopen…). Met 36 cq. 37 km/h vanaf de brug in Elsloo richting Geulle. Nic meent wind-in-de-rug te hebben zo makkelijk gaat het, maar Febian (die naast hem rijdt) geeft aan dat het windstil is. Normaal gesproken is de eerste overname van de 2 koprijders als we Geulle weer uit rijden, maar daar is vandaag geen sprake van. Wellicht dat Uge en onze gastrijder Marcel G. (de vlam van Ricky…) al zodanig in het “rood” verkeren dat ze dit vooralsnog toch maar aan hun voorbij laten gaan. Bij het oprijden van het gebruikelijke fietspad bij Amby toch maar de snelheid iets aangepast waarna de 2 koprijders pardoes worden afgelost door Uge en Marcel. Nic heeft er echter geen erg in om na 5km het commando linksaf te geven om de eerste, toch wel pittige, klim aan te doen bij jeugdgevangenis ‘Het Keerpunt’. Iets waar Uge en Marcel niet echt op hadden gerekend bij hun overname! Met dikke benen sjravelen ze omhoog. We vervolgen de route middels de bekende weggetjes via Honthem, Banholt, Bergenhuizen, Noorbeek, Vroelen, Ulvend, “Moeder de Gans”, Homburg en Blieberg. Hierbij worden de nodige pukkeltjes, heuveltjes en klimmetjes keurig verorberd (net als vorige week door Christian, Pieter en Joshua) met ondertussen een redelijk lekker schijnend zonnetje tussen de wolkjes door. Nog voor we Gemmenich aandoen rijdt Nic zeer verrassend rechtsaf en direct linksaf, waarbij de Rue de Casino en aansluitend Belleveu wordt aangedaan. Deze klim hakt er toch wel in door het straffe tempo dat tot dan door Nic en Febian is aangehouden. Nog voor we de klim naar het drielandenpunt voor onze kiezen krijgen geeft Nic al maar vast aan dat we in Holset zullen pauzeren. Aangezien Nic pas bij 60 gereden kilometers aan de koffie wil maken we hierdoor nog een extra lusje via Wolfhaag en Raren, volgens Uge via de groots mogelijke omweg om in Holset te komen. Op het toch wel behoorlijk goed gevulde terras wordt de reeds gereden route, en uiteraard de gem.snelheid, alvast geanalyseerd. Na de gemaakte kosten van de genuttigde consumpties te hebben voldaan vervolgen we de rit via Vijlen naar Marmalis, waar we een stukje onverhard aandoen (welke nog dateert uit een erfenis van Piet Coumans) en de aansluitend onbekende toch wel vervelend lopende klim naar Orsbach. Met uitzicht op de windmolens nabij Simpelveld gaat de terugweg, ditmaal bewust wat vlakker, ook nu weer via de bekende weggetjes door Bocholtzerheide, Bosschenhuizen, Trintelen, Ubachsberg, Colmont, Craubeek, Hulsberg en Schimmert naar de Dikke Stein in Elsloo voor een 2-tal welverdiende pinten.

 Al-met-al een enerverende rit en hopelijk zien we Marcel snel terug voor een vervolgritje met de “Meule-men”

Lees meer »

rit uit het boekje

Alweer een droge, zonnige dag in het vooruitzicht, desondanks slechts 3 vertrekkers. Christian, Pieter en Joshua. Er wordt besloten een ritje naar het drielandenpunt te maken. In het begin fietsen we nog effe naast elkaar, althans de eerste twee, maar al snel draaien we met z’n drieën rond. Zonder teken te geven of iets te roepen draait het voortreffelijk rond waarbij een leuk en vooral constant tempo wordt aanhouden. Zelfs de verschillende heuveltjes en klimmetjes halen ons niet uit het ritme. Op de heenweg hebben we iets last van de tegenwind. Nadeel van dit ronddraaien is dat we nauwelijks tijd hebben om met elkaar te praten,  het enige dat we horen zijn de aanwijzingen van de wegkapitein. In een mum van tijd zitten we op het hoogste punt van Nederland. We stomen vervolgens gewoon door richting Holset waar we zullen pauzeren. Buiten op het terras want het is aangenaam weer. Dit keer een korte pauze van iets meer dan een half uur. Het eerste stuk van de terugreis is nog wat heuvelachtig, de laatste 20 km zijn vlak waarbij we de wind wat meer in de rug hebben. Joshua slaat af en toe een beurtje over, hij heeft zondag nog een ATB tocht op de planning staan en wil zich toch nog iets sparen voor zover dat mogelijk is. In de buurt van  Maastricht nog even een kort oponthoud omdat iemand meent dat we wegpiraten zijn. Hij wil er een bokswedstrijd van maken maar Christian weet alles te sussen. Het is net 13:00 uur geweest als we in Elsloo arriveren. Een kort ritje maar wel eentje uit het boekje. Strak ritje waarbij het werk keurig verdeeld is. Pint verdiend.

Lees meer »

Terug naar de Tesny

6 man aan het vertrek op een licht bewolkte zaterdagochtend onder frisse omstandigheden. Hoewel fris, we zijn natuurlijk niks meer gewend na die hittegolf van afgelopen week. Eigenlijk is het perfect fietsweer. We vertrekken zonder bestemming en zonder wegkapitein totdat Jack die taak toegeschoven krijgt. Wat onwennig neemt hij de koppositie in en loodst hij ons richting Bunde, dan vind hij het wel goed geweest en geeft de taak over aan Nic. Maar dan heeft Christian nog wel een voorstel, want er zijn nog een aantal mannen die nog geen kennis hebben gemaakt met de Tesny en zij willen toch ook wel eens ondervinden of dit echt wel z’n rotheuveltje is. Althans Jack wil dit wel weten of de andere er wel zin in hebben is even afwachten. Dus fietsen we richting Vise waarbij we een paar keer tussen de deelnemers van de MH2D terecht komen. Toch hebben we er nauwelijks last van.  Achter Vise slaan we,  nadat we  40  vlakke kilometers erop hebben zitten,  linksaf. De mannen worden erop gewezen alvast naar een kleine versnelling te schakelen onder het motto goede raad is goud waard. Een pukkel om je tegen te zeggen, gem. 12,2%, max 18,8% (eigenlijk soms 22%) en 900 meter lang. (volgens klimtijd.nl 8% moeilijker dan de Redoute). Metertje voor metertje gaat het omhoog, genieten van het beperkte uitzicht kun je niet, het is een kwestie van omhoog sjravele. En dan ineens; “krieg gein loch” , je vreest dan even het ergste, maar het is Joshua die alleen een beetje zijn neus heeft dicht zitten als gevolg van een verkoudheidje. Aanstelleritis dus, al fiets hij netjes omhoog. Bijna boven bevindt zich een kerkhofje, je zou er spontaan gaan rusten. Het is Christian die het sjravele het best onder de knie heeft want hij komt als eerste boven gevolgd door Pieter, Joshua, Arnaud, Nic en Jack.  Bovengekomen vraagt Arnaud zich af wat het nut is geweest om hem op te fietsen. En inderdaad waarom fiets je een berg(je) op om hem even later weer af te dalen. Misschien is het de uitdaging, of vind je het leuk om af te zien, of wil je je PR aanvallen, of wil je weten of je fietsend boven komt, want op het filmpje is te zien dat verschillende deelnemers aan de Klimclassic voet aan de grond moeten zetten. Wij komen in ieder geval goed boven,  en na de hergroepering vervolgen we onze tocht richting Aubel waar we willen pauzeren. Maar als we na twee heuveltjes Arnaud missen is er paniek in de tent. Het duurt wel erg lang dus keren Christian en Jack om en fietsen een stuk naar onder, waar ze Arnaud tegenkomen, die inmiddels het probleem verholpen heeft en daar zwarte handen aan heeft overgehouden. Vastgelopen ketting waardoor hij niet verder kon, ondanks wat gegil en gebel heeft niemand hem gehoord, waarschijnlijk als gevolg van de naweeën van de Tesny. Zelf had Arnaud iedereen al gebeld, pas bij het  4de telefoonnummer, kreeg hij iemand te pakken. Na dit oponthoud kunnen we dan toch richting Aubel fietsen, om daar te pauzeren. Na twee consumpties besluiten we rustig en niet al te zwaar terug te fietsen, maar aangezien Nic inmiddels de wegkapitein is, komt daar maar weinig van terecht. Via Sippenaeken fietsen we richting Mechelen en vervolgens richting Wittem. In Schin op Geul slaan we rechts af en fietsen binnendoor terug naar Schimmert, met af en toe nog wat kleine klimmetjes. Daarna via de standaard route terug naar Elsloo, waar we op het terras van de Dikke Stein belanden. De zon is inmiddels goed doorgebroken waardoor het aangenaam weer is geworden. Natuurlijk komt de Tesny nog eens ter spraken. Iedereen is het er over eens het is een rotzakje. Alleen Jack, die zou hem iedere dag beklimmen zou hij in de buurt wonen. Ja ja, wie kwam ook alweer als laatste boven?

Lees meer »

Wann kommt der zug

Alweer een mooie en warme fietsdag in het verschiet. Desondanks slechts met 4 man aan het vertrek. Werken, vakantie en fietsen bij een  andere club. Dat laatste is natuurlijk jammer, we zijn immers al niet z´n grote club, maar angst voor het kopwerk zal ook meegespeeld hebben. Dus vertrekken Christian, Pieter, Uge en Arnaud voor een vrij vlak ritje, voor de gelegenheid voor een gedeelte “gejat” van TC Elsloo, waarvoor dank. Via Neerbeek, Schinnen, Doenrade en Jabeek fietsen we richting Etzenrade. Plaatsnamen die je niet vaak zult tegenkomen in de zaterdagverslagen. Toch is dit een mooi gebied, golvend landschap, pittoreske straatjes en een paar leuke klimmetjes. We vervolgen onze tocht langs de Rode Beek, kaarsrecht fietspad met af en toe een knik naar links of naar rechts. Het is voor de Christian (wegkapitein) niet altijd even gemakkelijk om dit aan te geven. Toch kunnen we een leuk constant ritme aanhouden waarbij iedereen zijn kopwerk doet, zelfs Arnaud slaat geen enkele beurt over. Het is er nog niet druk zodat we kunnen genieten van de prachtige natuur en het heerlijke weer. Vanaf Gilrath volgen we weer tijdelijk wat normale wegen en fietsen we richting Ubach Palenberg. We maken nu kennis met de Worm ofwel de Wurm. Ter info:

De Worm (Duits: Wurm) is een zijriviertje van de Roer, gelegen in het grensgebied van de Nederlandse provincie Limburg en de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen.De Worm ontspringt in het Duitse Aken en stroomt in noordelijke richting vervolgens door gemeentes Würselen, Herzogenrath, Übach-Palenberg, Geilenkirchen en Heinsberg om noordelijk van daar in de Roer uit te monden. Van Herzogenrath tot Übach-Palenberg dient de rivier enkele kilometers lang als grensrivier met de Nederlandse gemeenten Kerkrade (kern Haanrade en Eygelshoven) en Landgraaf (kern Ubach over Worms)

Voor Ubach Palenberg maakt de wegkapitein een foutje, waarna we even later met de fiets in de hand of op de schouder een trap moeten afdalen. Niemand die er over klaagt.  Iets later fietsen we langs Rimburg, ook alweer z’n leuk dorpje. Dit keer niet er door heen maar langs het kasteel. Na amper twee kilometer rijden we ons vast op een spoorwegovergang. Hermetisch afgesloten, je kunt er niet onderdoor en bijna ook niet langs. Dan verwacht je dat hij vrij snel zal open gaan, maar dat valt vies tegen. Een man die ook staat te wachten vertelt ons dat het wel even kan duren. En inderdaad, na een gesprekje met een Duits koppel over de druk in de banden, een sanitaire stop van Uge,  enz. enz. komt de trein eraan. Gelukkig, maar dan volgt  nog een tweede trein. Heb helaas niet kunnen timen hoelang dit oponthoud geduurd heeft maar schat toch een minuut of 10-15. Duitse Pünktlichkeit? Als het hek open gaat staat ons meteen een heuveltje te wachten, toch wel pittig als je zo lang hebt stil gestaan. Via wat leuke wegjes fietsen we richting Kerkrade. Vlak bij de grens staat ons nog een pittig heuveltje te wachten: de Berenbosweg, toch gem. 6,2 % en max 10,2%, smal en veel kiezel en takken. Vanaf nu verlaten we de rit van TC Elsloo en fietsen we naar onze pauzeplek in Bocholtz, Hoeve Scholtissenhof. Hier zijn we al lang niet meer geweest en Pieter wil nog wel eens een bolletje ijs bij de koffie. Twee rondje alweer een koffie voor hem, komt niet vaak voor. Na de pauze fietsen we richting Eys waar we de Trintelerberg omhoog gaan in een rustig strak tempo. Even voorbij Wijlre staat ons de laatste klim te wachten, de Dodeman. Ook nu weer in een rustig tempo. Vanaf nu gaat het over licht glooiende wegen naar Margaten en dan via Bemelen terug naar Meerssen en Elsloo. Uge wil op tijd thuis zijn en slaat het “terrasje Dikke Stein” over. De overgebleven mannen genieten nog even na onder het genot van een koele pint. Alweer een mooie zonnige fietsdag, dit mag nog wel even aanhouden.

Lees meer »

Fantasieritje

Vraag de mannen niet via whatsapp naar een voorstel voor een route op zaterdag  want dan komt er alleen maar onzin uit voort.  Zoals een rit naar Palito, een klein stadje naast Muskito, vroeger toeristisch nu uitgestorven. Zelf het wereldberoemde cafeetje op de hoek is inmiddels een bloemenzaak waar ze schoenen verkopen. De mannen hebben dus fantasie genoeg dus zal het vandaag een fantasierit worden met Nic aan het stuur. 7 mannen aan het vertrek, waarbij Uge heeft aangegeven ergens te zullen afdraaien. Het is niet te warm, beetje wind en af en toe zon, dus het ideale fietsweer. Al snel blijkt dat het eerste stuk van de route lijkt op de route van twee weken geleden. Pure toeval want Nic was er toen niet bij en heeft de ritgegevens van toen niet bestudeerd. Maar al snel neemt hij andere wegen. De mannen lossen elkaar weer goed af, zelfs Jack laat zich vandaag meerdere keren op kop zien. Hij beschikt vandaag over superbenen al lijkt hij wel wat last te hebben van zijn armen want hij maakt regelmatig een gekke beweging met zijn ellenboog. Hij wil zeker wat verkoeling hebben. We steken in Mesch de grens over en zetten koers naar ’s-Gravenvoeren waarna we even later in Mortroux aan de lange klim beginnen. Blijft een vervelende klim door de steeds wisselende stijgingspercentages. Het is de bedoeling dat we vandaag in Clermont zullen pauzeren, maar in Thimister maakt Nic een denkfoutje waardoor we na een lusje cq rondje van bijna 10 kilometer weer in La Minerie uitkomen. Dan maar hier pauzeren, op  een terrasje waar nog voldoende plaats is gelegen naast de doorgaande weg. We nemen plaats onder twee grote bebsi (van onderuit gezien) parasols, desondanks vraagt Christian om een COCA Cola. De overige mannen verkiezen koffie. Nadat we de extra lus uitvoerig hebben geëvalueerd kunnen we weer op pad. Uge is nog voor de pauze terug gedraaid waardoor we nog met z’n zessen overblijven. Via een lusje fietsen we richting Aubel. Maar net voor Aubel gaan we op zoek naar La Clouse, schijnt een pittig bergje te zijn, die we nog nooit hebben bedwongen. Dit is wat ze er over schrijven:

De Berg La Clouse (ook wel Kosenberg of Cosenberg) nabij Aubel doet denken aan de Eyserbosweg; het venijn zit in 'm in de staart. Alhoewel de Berg La Clouse makkelijker is dan zijn Nederlandse tweelingsbroer, zal het stuk van 18% menig renner goed laten verzuren. Het wegdek van de beklimming is in bijzonder slechte staat en de smalle weg maakt het plaatje helemaal compleet. Een echte kuitenbijter voor de liefhebber.

Hij is inderdaad plaatselijk pittig (geen sambalbij) maar is te doen, ondanks dat er een auto dwars over de weg geparkeerd staat komen we allemaal goed boven. Na deze korte verrassing vervolgen we onze tocht richting Teuven waar ons alweer de volgende verrassing te wachten staat, de Gieveld. Het is nu een “genot” om deze te beklimmen vanwege de nieuwe asfaltlaag.  Als we weer compleet zijn volgt de afdaling van de Schweiberg waarna we via Mechelen en Wittem richting Schin op geul rijden. Even later nog een extra rondje van de zaak op kosten van Arnaud. Dit keer een rondje van amper 900 mtr. Moet toch kunnen. Nu we zijn uitgerond besluiten we op een normaal tempo richting Elsloo te fietsen waar we vanzelfsprekend afsluiten met een pintje het is immers aangenaam warm, dus daar moeten we van profiteren.

Lees meer »

Verkoeling gezocht

 Verslag Organisatie

Ondanks de tropische temperaturen daagden er meer dan 2000 deelnemers op voor de Géants des Ardennes, de laatste tocht van de DVV Cycling Tour in 2016.

De organisatie liet niets aan het toeval over en zorgde voor extra water op alle bevoorradingspunten. Voor de deelnemers aan de langste afstand van 143 km werd er zelfs een extra 'waterpunt' voorzien in Ouffet. Aan de finish in Luik werden extra kraantjes geplaatst zodat iedere deelnemer vlot van wat extra verfrissing kon genieten.

Het was warm, zeer warm zelfs tijdens deze onvervalste Ardennenklassieker. Toch waren er onderweg alleen maar lachende gezichten te zien.  Met enkele steile beklimmingen zoals de Côte de Chambralles (1600m - gemiddeld stijgingspercentage 9,5%), Côte de Niaster (1800m - 7,7% gemiddeld stijgingspercentage) en de Mur de Strivay (2800 m - met een passage van meer dan 14%!) kregen de klimgeiten onder jullie een parcours voor de wielen om van te smullen.

De Géants des Ardennes was meteen de laatste afspraak van de DVV Cycling Tour.

 

Verslag:

Vandaag gaan we nog eens richting België om daar deel te nemen aan de laatste DVV cycling Tour, de Geants des Ardennes. We vertrekken reeds om 6:30 uur aangezien we vroeg willen starten omdat het warm gaat worden. Om 7:15 uur rijden we de parkeerplaats in Angleur op, en krijgen we  plaats op amper 100 mtr van de inschrijving. Het is nog rustig en nog minder druk dan vorig jaar. Wellicht dat de warmte toch nog wat mensen af schrikt. Snel te voet naar de inschrijving  en vervolgens de fietsen klaar maken. Om 7:45 uur kunnen we beginnen aan de zware klus, want dat zal het zeker gaan worden. We zullen vandaag het hoofd koel moeten houden, zowel letterlijk als figuurlijk. Een rustige start in een tempo dat iedereen aan kan. Na een afdaling van 5 km volgt nog een vlak stuk van 5 km waarna de ellende kan beginnen. 6 beklimmingen die mekaar snel opvolgen met nauwelijks vlakke wegen. De Chambralles mag ook dit jaar niet ontbreken, blijft een klote ding maar toch valt ie ook weer mee. Kwestie van goed doseren want er zitten een paar supersteile stukken in. Een pittig eerste blok van 43 km (bijna 1000 HM). Bij de eerste verzorging is het zaak om zoveel mogelijk te drinken en ons wat op te frissen met wat water. Heerlijk, lekker fris, al valt de warmte tot dan wel mee. Er hangt nog een dun mistdekentje over de Ardennen waardoor het aangenaam fietsen is. Het tweede blok is vernieuwd t.o.v . het vorig jaar. Jammer want dat was toen een mooi stuk. Toch mogen we ook dit jaar niet klagen. Ondanks dat er geen officiële helling in dit blok zit loop het regelmatig flink omhoog. De omgeving is niet minder mooi met af en toe schitterende vergezichten over  het zonovergoten landschap. Temperatuur begint toch wel wat op te lopen. De bevoorrading volgt al na 63 km, 5 km vroeger dan het routeschema aan geeft.  (dus slecht een blokje van 20 km). Toch voor alle zekerheid maar wat eten en drinken, geen stromend water dit keer. Na een korte stop vervolgen we onze tocht. Over lichtglooiend terrein fietsen we richting Durbuy. Slechts een passage van enkele minuten, zo klein is dit stadje. Dan weer een goedlopende helling. De hitte is nu wel voelbaar, dus zaak om vooral niet te gek te doen. Af en toe valt het groepje even uit elkaar omdat iedereen zijn eigen tempo aanhoudt hetgeen onder dit soort omstandigheden verstandig is. Af en toe  kunnen we even afkoelen als we een iets langere afdaling hebben, ook de bebossing zorgt voor wat afkoeling. In Ouffet heeft de organisatie een extra waterpunt aangebracht, zodat we ons weer kunnen verkoelen. Nu is het nog maar een kilometer of 20 tot de laatste bevoorrading. Omdat er een lange afdaling  volgt zijn we er in een mum van tijd. Ook nu zoeken we snel een schaduwplek op, daarna volgt weer een bezoek aan de drink en vreetkraampjes en tussendoor nog even met het hoofd onder de kraan. We kunnen er weer tegenaan. Nog slechts 35 km over een minder zwaar parcours. Een lange afdaling wordt gevolgd door een lange klim. Deze fietsen we in een strak tempo met een paar amateurs in de wielen omhoog. Even later volgt het laatste zware obstakel, de Mur de Strivay, toch nog een pittig klimmetje, maar ook nu komen de mannen goed boven, de rit is goed ingedeeld. Het laatste stuk van de route is weer glooiend met af en toe wat rotstukken. De laatste klim stel niet veel meer voor zodat we redelijk fris, de finish bereiken. Snel nog even met het hoofd onder de kraan, de fietsen inladen en nog  een koele pint, waarna we beginnen aan de terugreis. Na een ritje van 45 min belanden we op het terras van de Dikke Stein. Onder het genot van een flinke pint genieten we na van een mooie, warme rit. Het toertochtenseizoen zit er op, we hebben aan 4 DVV Tochten deelgenomen, alle 4 even zwaar en ook even mooi.  

 

 

Lees meer »

Het Bauke gevoel.

6 man aan het vertrek, redelijk weer, wel wat veel wind. Een standaard ritje uit het boek. Wat geslinger en wat korte venijnige klimmetjes zo hier en daar. Eerst een lusje Limburg richting Ulvend waar ons de eerste verrassing te wachten staat. Het wegdek (afdaling St Martens-Voeren) is voorzien van  nieuwe asfalt,  een biljartlaken zo glad. Het zoeft heerlijk naar beneden. Iets verderop de tweede verrassing de klim vanuit Sint-Pieters-Voeren richting plateau van Aubel.  Ook nu weer super glad, hetgeen uitnodigt voor een snelle tijd, toch proberen we het tempo zo goed mogelijk aanpassen zodat de verschillen boven klein zijn.  Snel nog even een lusje om Aubel om vervolgens via Homburg af te dalen naar Sippenaeken waar we iets verderop in Kuttingen zullen gaan pauzeren. Uitzicht blijft mooi hier en volgens Jack de 2de beste vlaai. Intussen trekt het wolkendek dicht en ziet het in de verte dreigend uit. Als we vertrekken voelen we inderdaad wat druppeltjes. Gelukkig blijft het bij wat gedruppel want als we even later de Julianastraat in Epen opdraaien kleurt de lucht al weer lichtblauw en komt de zon weer tevoorschijn.  Nu volgt wederom wat geslinger door Limburg waarbij de voorkeur uitgaat naar de rustige binnenwegjes. Vanaf Banholt gaat het merendeels bergafwaarts en vanaf St-Geertruid hebben we gelukkig de wind wat meer in de rug. Tot slot nog een extra omweg via Borgharen en Itteren om uiteindelijk weer in Elsloo te belanden. Nog even een pitstop en dan naar huis. Bij het afdraaien bedankt Arnaud de mannen nog voor het kopwerk. En inderdaad, je staat er niet bij stil, maar er zijn mannen die het merendeel van het kopwerk doen. Het is binnen de groep vanzelfsprekend dat de betere deze klus op zich nemen, en dat zij die wat minder zijn in de wielen mogen blijven zitten. Toch zou het dan eens leuk zijn om te weten wat dat scheelt. Na wat zoekwerk een zinnig artikeltje kunnen vinden, met een verrassende uitkomst, zie hieronder. Scheelt ongeveer 25% vermogen. Toch voelen zij die minder kopwerk doen aan het einde van de rit ook hun benen. En zijn we met z’n alle naar de klote, en weten we wat Bauke ook altijd voelt.

 

Hoe groot is het verschil in en uit de wind ?
We hebben een semi-wetenschappelijke test gedaan met 2 fietsers van ongeveer zelfde gewicht en zelfde postuur.. Fietser 1 reed de ganse rit op kop van een groep van 25 wielertoeristen, terwijl fietser 2 systematisch op de 2° of 3° rij reed. De rit was 100 km lang met een totaal van 650 hoogtemeters. De gemiddelde snelheid was  27  km/h. Op elke fiets monteerden we een identiek afgestelde vermogensmeter.
Het gemeten gemiddeld vermogen van de koprijder was 145 W, terwijl de beschermde fietser slechts een gemiddeld vermogen van 113 W moest leveren.
Deze getallen zijn natuurlijk afhankelijk van het profiel van de rit en van de gemiddelde snelheid. Wanneer meer klimwerk moet geleverd worden zal het verschil tussen de twee fietsers kleiner zijn. Bij hogere snelheid of sterke kopwind zullen de verschillen proportioneel eerder groter zijn. In elk geval stof tot nadenken.

 

 

Lees meer »

plat is het hie nie.

Vandaag nemen we deel aan de Rochefort Classic, de nieuwste telg uit de DVV Cycling Tour. De streek van de Famenne-Ardenne (dichtbij de Franse grens) ten zuiden van de Maas in de provincie Namen is adembenemend mooi en hierdoor een waar plezier voor elke fietsliefhebber. Op het parcours een opeenvolging van langere hellingen en mooie afdalingen waarbij je keer op keer onder de indruk geraakt van de prachtige en ongerepte natuur. Tussen al het groen rij je bovendien op verkeersluwe wegen en geraak je onderweg ook gecharmeerd door de authentieke en pittoreske dorpjes.  Althans zo beschrijft de organisatie deze tocht.

Vandaag eens geen verslag maar wat koersfeitjes en cijfers. Totale afstand 160 km,  2650 hoogtemeters,  17 officiële hellingen, mooi weer vanaf de start. 2200 deelnemers.  Doordat er drie bevoorradingen zijn kunnen we de rit opdelen in 4 blokken.

1ste Blok, 57 km,  gemiddelde snelheid tot dan is 29,2 km/u , 8 hellingen en al bijna 1000 HM op de teller. De hellingen variëren in lengte van 1,2 tot 2,3 km. De gemiddelde stijging%  schommelen tussen de 3 en 5%.  Inderdaad niet al te moeilijk. Klimmetjes die je in principe op het buitenblad kunt doen. Benen voelen goed. Omgeving is mooi.

2de Blok, slechts 37 km, slechts 2 hellingen, wel dik 500 HM in dit blok. Eerste helling dik 3 km, makkelijk lopend slechts 4% stijging . 2 de klim is nauwelijks een klim, je voelt amper dat je klimt. Wat het zwaar maakt in dit blok zijn de vele niet benoemde heuveltjes, vaak meer dan 6% stijging, hetgeen je wel meedraagt in de rest van de rit. Omgeving is nog mooier, wat meer door de bossen en vaak lange schitterende afdalingen. Het gemiddelde weten we op te halen tot 29,4 km/u.  Onderweg hoor ik een Belg tegen zijn fietsgenoot zeggen; “plat is het hie nie”. En hij heeft gelijk, vlakke stukken weg zijn hier een zeldzaamheid.

3de blok, wederom slechts 37 km,  3 beklimmingen en weer dik 500 HM in dit blok. We fietsen door Rouchehaut,  leuke toeristische stadje. Minder leuk is de beklimming, (cote de Rochehaut) volgens de organisatie 4,3 km, gem. 4,5%  en max 12,3%. Wat de organisatie wellicht vergeet is dat er nog een uitloper van een dikke kilometer volgt. Pittige beklimming met onderweg een schitterend uitzicht.  Voordat we weer bij de bevoorrading arriveren wederom een heerlijk lange afdaling, wellicht dat hierdoor het gemiddelde opgelopen is tot 29,6 km.  We hebben nu dik 2000 HM in de benen en 130 km. Benen beginnen al te protesteren.

4de blok. 30 km, de finale dus. 4 beklimmingen en wederom een dikke 500 HM. Het  venijn zit vandaag in de staart.  De eerste klim is weer een lopertje, ken nog. Maar bij de volgende 2 ken het bijna niet meer. We schrikken toch even als we de info onder aan de beklimming zien. Beide ongeveer 2 km, gem. 6-7% en max. 10-12%.  En dat toch over wat langere afstanden. Dit zijn twee rotzakken. De laatste is er een voor de show. 1 kilometer 4% gem.  makkie dus. Toch zijn het de benen daar niet mee eens. Gelukkig eindigen we weer met een leuke afdaling waarna we de finish bereiken. Het gemiddelde is teruggezakt tot 29 km/u. 

De eerste kennismaking met dit gebied was meteen een mooie kennismaking. Schitterend glooiend landschap, vele leuke binnenwegjes, “lekker” lopende beklimmingen, mooi lange afdalingen, schitterende vergezichten en natuurlijk vermoeide benen. Enige minpuntje is het mindere wegdek, maar dat zijn we wel gewend, van onze zuiderburen. Een mooie lange (12 uur onderweg) fietsdag sluiten we af bij de Dikke Stein na een autoritje van dik 1 ½ uur.  Je moet er toch iets voor over hebben,  maar het was de moeite waard.

 

 

verslag organsatie    

De eerste editie van de Rochefort Classic werd gereden onder een stralend zonnetje. Ongeveer 2200 sportievelingen lieten zich verleiden om de prachtige streek te verkennen.

De weergoden waren de Rochefort Classic, de nieuwste telg binnen de DVV Cycling Tour, bijzonder gunstig gezind. Heel wat sportievelingen schreven zich dankzij het aangename zomerweer nog last minute in. Met 2200 deelnemers werd de eerste editie een waar succes.

850 fietsers namen, mooi verdeeld, deel aan de 122 km en de 159 km. Nog eens zo'n vijfhonderd deelnemers sprongen op de fiets voor een tocht van 76 kilometer. Zo kon iedereen zich onder een genereus zonnetje ten volle voorbereiden voor de Climbing for Life Les 2 Alpes (18 tot 20 augustus) en de Géant des Ardennes op 27 augustus aanstaande.  

Met bijna drieduizend hoogtemeters, 2956 om precies te zijn, op de grote afstanden, waren de drie uitstekende bevoorradingen goed nieuws. De heuvelliefhebbers konden er even de dorst lessen, zoals dat ook moet bij dit soort ondernemingen.

Alle deelnemers konden ook profiteren van de adembenemende landschappen door een regio die wel vaker bezocht wordt door fietsliefhebbers, maar door een groot deel van de deelnemers aan de Cycling Tours van AP ondekt worden. Met lastige passages over bijvoorbeeld de Côte de Sart-Custinne, de Chemin du Bois of de Côte de la Croix-Javalle.

Wie een hele dag door typische Ardense landschappen en dorpjes heeft gereden, heeft natuurlijk nog veel om na te praten. Een zonovergoten terras met barbecue in Rochefort bracht de oplossing. De fietsclub van Rochefort bedeelde bovendien flesjes zonnecrème om rode fietsers daags nadien te vermijden. Het ritueel van de massage en de degustatie van gedroogd fruit van MANI werd natuurlijk niet overgeslagen voor iedereen huiswaarts keerde.

 

Lees meer »

drie of vier musketiers

Hun beroemde motto was: "Eén voor allen en allen voor één”. Hoewel ze bekend staan als de drie musketiers spelen hun avonturen zich af met vier personen. De vierde musketier is waarschijnlijk zelfs de bekendste: D'Artagnan. Vandaag een vergelijkbare situatie bij de Meulenmannen, vier mannen aan het vertrek, het koersbeeld dat bepaald wordt door 3 mannen en de 4de is in ons geval de slimste. Dus 4 man aan het vertrek Febian, Joshua, Uge en Christian, de laatste is vandaag de wegkapitein. Een ritje van 120-130 km staat er vandaag op de planning met onbekende bestemming. Ondanks de geringe opkomst kiezen we voor de 2/2 formatie, dus twee koprijders en twee achter rijders, waarbij er steeds een man uit de tweede rij doorschuift naar de kop, aangezien Uge vandaag het kopwerk zal over slaan (althans voorlopig). Christian kiest voor een voorzichtige niet al te zware aanloop, mede door de wind die in het nadeel blaast. Via Valkenburg naar Gulpen en dan naar Slenaken waar we de Schilberg richting Planck nemen, vervolgens over de grote weg naar Aubel. Het parcours wordt nu wat heuvelachtiger maar de drie mannen blijven het kopwerk keurig verdelen, de aflossingen lopen gesmeerd. Als we richting Thimister rijden dreigen we ons vast te rijden in een wielerwedstrijd (junioren 3 daagse), ondanks de signaleurs, politie en borden, kunnen we (nog) doorrijden. De Stockis doemt voor ons op, een klote klim, zeker met de wind op kop. Het groepje spat dan ook even uit elkaar. Als we weer compleet zijn rijden we via Battice richting Dison. Vlak voor Dison slaan we rechtsaf en fietsen we binnendoor naar Pepinster. Deze weg hebben we al lang niet meer gehad (nog uit het Jos H. tijdperk), onderweg slechts een oponthoud omdat een kudde koeien de weg moet oversteken. Heb ze willen tellen maar dat is niet gelukt, door de vele zwarte en witte vlekken zie je op een gegeven moment niet meer waar de koe begint of eindigt. Eenmaal aangekomen in Pepinster slingeren we langs de Vesdre richting Nessonvaux. We halen een flink groepje wielrenners in (heb ze willen tellen maar dat  is me niet gelukt) die bij ons in de wielen blijven hangen. Waarschijnlijk hinderen ze  het achteropkomend verkeer want een langsrijdende automobilist trakteert ons op een regen van ruitensproeiervloeistof. We kiezen ervoor om in Nessonvaux te pauzeren, een cafeetje op de hoek met een terras van 10 bij 1,25 mtr aan de drukke doorgaande weg. Genoeg te zien, en te horen ,vooral voorbij scheurende, flink geluid producerende oldtimers. Het zij zo, de cola smaakt in ieder geval want het is er heerlijk warm. Geen vlaai of gebak dus iedereen begint aan de zelf meegenomen krentenbollen (tip voor Jack). Na de pauze meteen de cote de Nessonvaux omhoog in een aangepast tempo zodat we bij elkaar blijven. Vervolgens fietsen we binnendoor naar Herve. Het meeste klimwerk zit er nu op, wat nu volgt zijn nog wat rustig wegjes in vooral dalende lijn. Uiteindelijk belanden we in s’-Gravenvoeren en rest ons enkel nog vlakke wegen, De bekende weg via Eijsden, en dan over het fietspad naar Meerssen. Vanaf Eijsden laat Uge zich ook op kop zien, hij heeft de koers goed ingedeeld en wil toch nog wat kopwerk voor zijn rekening nemen. Dit tot groot genoegen van de overige drie mannen want die zijn bijna door de reserves heen. De wind (vaak in het nadeel), het redelijk hoge tempo (29,7 km/u) en de lange aflossingen heeft zijn tol geëist, Onder aan de Maasberg zijn de drie op, Uge mag een poging doen om een KOMMETJE te halen. Hij heeft nog het meeste over. Hij was vandaag de slimste. En die pint was natuurlijk weer dik verdiend.

 

Lees meer »

zonder de kopmannen naar de cote de Casmaterie

De Tour zit erop, de OS komen er aan, en wij zitten met de gebakken peren. Drie kopmannen staan vandaag niet aan de start. Niet dat ze naar Rio moeten maar Pieter Nic en Febian, drie mannen die garant staan voor een boel kopwerk zijn er vanwege verschillende omstandigheden niet. Ondanks dit en ondanks dat we nu in de vakantieperiode zitten, staan er toch 5 man te popelen om weer van start te gaan. Christian, Joshua, Uge, Jack (weer van de partij na twee weken snoeien) en Arnaud (net terug  van windstage). Redelijk weer dus de mannen willen toch een behoorlijk ritje maken. Christian neemt vandaag de taak van wegkapitein op zich en wil richting Chaudfontaine fietsen. Zo gezegd zo gedaan, met wind op kop fietsen we richting Maastricht. Het zijn Christian en Joshua die met het kopwerk beginnen, maar na enige tijd worden ze toch afgelost door Arnaud en Uge. Beide mannen willen toch een steentje bijdrage, klasse mannen. Jack heeft dan al te kennen gegeven dat hij weer last heeft van zijn rug en vandaag niet op kop zal verschijnen. Na Maastricht fietsen we richting Kanne en vervolgens langs het kanaal, waar het behoorlijk waait,  naar Vise.  Vanaf nu zitten er herhaaldijk wat klimmetjes in de route. We proberen een constant tempo aan te houden en compleet te blijven, hetgeen aardig lukt. Na Blegny rijden we binnendoor naar Soumagne, waarna we even later de heerlijke afdaling naar Trooz ( Foret) nemen. Bergop een schitterende klim maar bergaf is het pas echt genieten, vooral door het mooie asfalt, het bochtenwerk en de uitzichten. Onder aangekomen draaien we naar rechts richting Chaudfontaine, waar ze nog steeds aan de weg bezig zijn. Dit lijkt wel een 5 jarenplan, maar gelukkig kunnen we onze weg vervolgen en zitten we even later op een terras langs de oevers van de Vesdre. De Tour behoort natuurlijk tot de gesprekstof, vooral de spectaculaire duikeling in het klassement van Bauke. De zwoeger waarbij het nooit echt lukt, laat hem nou net een aantal uren later San Sebastian winnen. Het kan gek lopen. Na de pauze gaan we weer op pad, Christian weet nog een leuk bergje dat ons uit het dal zal brengen. De Cote de Casmaterie, een rustig bergje dat een stukje door het bos slingert en ons langs een klein oorlogskerkhofje voert. Je zou hier eigenlijk een moeten afstappen. Maar als je niet volle bak omhoog fiets krijg je herhaaldelijk een paar plekjes met een mooie uitzicht over de  glooiende omgeving. Na deze Klim zit het zwaarste klimwerk erop, vanaf nu gaat het grotendeels naar beneden, en staan ons nog maar een paar  kleine heuveltjes te wachten. Toch is het Jack die het moeilijk begint te krijgen, waarschijnlijk iets te min gegeten. We passen daarom het tempo af en toe aan. Via Fleron rijden we terug naar Saive deels over onbekende wegen, althans voor de meeste. Nadat we Cote de Soralay hebben afgedaald hebben we enkel nog vlakke wegen voor ons. Via Vise terug naar Eijsden. Normaal gesproken zou de finale nu gaan beginnen, maar door het ontbreken van de drie kopmannen en de wind in het begin van de rit zit een echte versnelling er niet meer in. In een constant tempo fietsen we terug naar Stein waar er voor sommige nog een korte stop is bij de Dikke Stein. Hoe verder we in het seizoen komen hoe moeilijker het wordt een leuk ritje te vinden, toch is dat vandaag weer gelukt. S ’avonds mogen dezelfde mannen hun reserves weer aanvullen op een feestje van Febian en Elles, hetgeen voortreffelijk lukt. Elles en Febian nogmaals bedankt en nog vele gezonde jaren toegewenst.

Lees meer »

Wat een uitvinding

Zaterdagmorgen is er druk overleg via Whatsapp, (wat een uitvinding) buienradar laat niet veel goeds zien. Een enorm regengebied komt langzaam deze kant op.  Onzekerheid troef dus, de een wil de gok niet wagen, en de andere weten het ook niet. Dan is het eventjes stil totdat Christian de knoop door hakt hij verwacht dat het allemaal wel eens mee kan vallen en dat we het wel een tijdje droog houden als we richting noorden zullen rijden. De overige mannen stemmen allemaal toe, zodat we toch met zes man aan de start staan. Zoals gezegd een ritje richting Thorn mede vanwege het feit dat Joshua in de buurt moet blijven omdat hij wachtdienst heeft. Over de Belgische dijken fietsen we richting Maaseik met de wind op kop. We lossen ons weer goed af, twee aan twee, als is het Nic die vandaag zijn benen niet lijkt te voelen. Als je naast hem “mag” rijden is het afzien geblazen. Na Maaseik fietsen we richting Thorn, helaas kunnen we onze vaste route niet volgen vanwege werkzaamheden aan een weg. We slaan vervolgens een verkeerde weg in en belanden in “onbekend” gebied. Even is er spoedoverleg welke kant we op zullen gaan, maar aangezien er een fietsroutebordje langs de weg staat is de keuze snel gemaakt. Even later zitten we weer op bekend terrein en fietsen we richting Thorn. Omdat we het droog willen houden fietsen we terug naar Maasbracht. We hebben de wind wat in het voordeel waardoor het tempo iets op loopt. Tot dan hebben we trouwens goed doorgefietst. Na Maasbracht zetten we koers naar Echt waar we besluiten om buienradar te raadplegen. Wat een uitvinding. Het regengebied heeft een vertraging opgelopen waardoor we nog een lusje kunnen maken, we willen immers niet nat worden. Dus gaat het via Slek, Susteren en Nieuwstad richting Born. Nog steeds geen regen dus nog even een lusje om Grevenbicht. De snelheid loopt steeds verder op, onder aanvoering van Nic. Wat een tempobeul, om gek van te worden. Tot aan Stein valt het tempo niet meer stil. Als we de kanaaldijk op fietsen slaan Uge en Joshua linksaf richting brug Stein. De overige 4 mannen willen er wel nog wat kilometers aan vastknopen want het is nog droog. Dus wachten we even in de veronderstelling dat beide mannen het wel snel in de gaten hebben. Helaas niet, de een is bijna thuis en de andere richting huis. Bewuste keuze? Ze zullen in ieder geval de finale gaan missen want de overgebleven mannen maken nog een laatste lusje om Bunde, nu niet twee aan twee maar kop over kop. De laatste reserves worden aangesproken, de benen beginnen te pruttelen, nog een laatste keer overnemen, kom op het kan nog wel. Tot onder aan de Maasberg en dan is het sloes. Het is goed geweest, effe rustig uitfietsen richting Dikke Stein. We hebben er weer een verdiend. Toch nog eens op buienradar kijken. Weg regengebied, we hadden nog wat verder kunnen gaan. Het zou de hele middag droog blijven en nog zonnig worden. Wat een uitvinding die buienradar

Lees meer »

Rit naar Raeren

Redelijk weer in het vooruitzicht al is het nog bewolkt als het tijd is om de fiets uit de stalling te halen. Vervolgens weer richting Village Depart of in ons geval Moulin Depart waar vandaag 8 renners hun handtekening op de presentielijst zullen zetten onder deskundig toezicht van jurylid  Mw Spronck, die vandaag ook het startschot zal lossen. Op pad voor een rit naar????. Aangezien we geen routeboek hebben is het altijd afwachten waar we naar toe gaan. Christian werpt zich vandaag op als routeleider en stelt voor om richting Raeren te fietsen, we zijn dit jaar nog niet die kant op geweest. Meteen vanaf de start laat  Jack zich op kop zien, dit is lang geleden. Hij heeft de afgelopen weken flink getraind en wil dit dan ook laten zien. We fietsen richting Elsloo en Catsop en vervolgens richting glaspaleis om vervolgens naar Genhout te fietsen. Halverwege de “klim” zwaait jack met z’n handen, hij wil al afgelost worden. Nu al, hij zal vanaf nu dan ook niet meer op kop verschijnen.Heb zo een vermoedde dat hij zich moet sparen voor de zondagsritjes met "t Verzetje. De overige mannen zullen het werk maar weer op zich nemen, behalve Uge, die hoeft vandaag niet mee te draaien. Het is pas zijn 2de rit na de vakantie en gezien de afstand die er vandaag op de planning staat  is dat ook niet verstandig. We fietsen via Wittem naar Epen waar we de grens oversteken. Vanaf nu gaat het steeds iets meer dan vals plat omhoog, kenmerkend voor deze rit, echte zware cols zullen we vandaag niet tegenkomen. Tot aan Raeren blijft het continue oplopen, vervolgens is het lichtglooiend tot aan onze pauzeplek in Venwegen. Bijna 900 HM (in 75 km) hebben we tot dan overbrugt. Voor het eerst sinds lange tijd is het uit te houden op het terras, we hebben hier al van alles meegemaakt. Maar vandaag breekt het zonnetje door en is het aangenaam warm. Na de koffie met Kuchen gaan we weer op pad. In tegensteling tot de eerste koershelft gaat het nu vaak berg af, eigenlijk tot in Moresnet. Hier nemen we de klim naar het tweelandenpunt. Febian houdt een strak tempo aan, waardoor alleen Christian en Pieter kunnen volgen, natuurlijk volgt weer een eindsprintje, ze kunnen het niet laten. Nadat we weer compleet zijn fietsen we via Vijlen terug naar Partij. Binnendoor naar Gulpen en dan nog even de Ingber omhoog. Keurig tempo, alleen Uge volgt op een kleine achterstand. Via Berg en Terblijt gaat het tot slot naar Meerssen waar we toch nog effe de Kruisberg meepikken, ook al een tijdje niet meer gehad. En alweer een strijd om de punten. Opvallend is dat Arnaud goed kan volgen.  De rest is vlak en wind wat in het voordeel, tijd voor Pieter om het vuurtje weer aan te steken, er volgen nog enkele plaagstootjes en de groep valt uit elkaar. Ondergetekende wacht op Uge en fiets in een rustig tempo naar Elsloo. Net voor Elsloo halen we Pieter en Arnaud in. Op het terras horen we dat het een hectische finale is geweest. Tegemoetkomende auto met blinde bestuurder, Arnaud die in de berm belandt (zonder te vallen), een paard die een keutel vast heeft zitten, of zoiets. Lijkt wel de finale van een tourrit, moet niet gekker worden. Er volgen nog meer “sterke verhalen” onder het genot van een pint. Daarnaast nog even een “RADAR Bierglazentest, omdat er een meningsverschil is over de inhoud van de kleine glazen. Dit is trouwens de reden dat we gewoon een halve liter nemen, want dan is het glas het grootst.  Het is trouwens nog mooi weer geworden dus kunnen we weer spreken van een geslaagde dag.

Lees meer »

De bediening is wel eens anders geweest

Het schietgebedje van vorige week lijkt te hebben gewerkt, want er staat ons een zomerse dag te wachten. We zijn met 7 vertrekkers; Christian, Pieter, Joshua, Arnaud, Nic, Febian en Uge. Er staat nog eens een lang ritje van ongeveer 150 km op de planning. We moeten optimaal profiteren van het goede weer. We beginnen met een vlakke aanloop tot aan de molen bij Gronsveld waar we linksaf slaan richting Cadier en Keer. Over lichtglooiende wegen fietsen we richting Slenaken waar we de grens oversteken. Vanaf Teuven beginnen we weer aan het eindeloos stuk vals plat richting Henri Chapelle en dit keer met wat tegenwind. Eenmaal boven duiken we richting Dolhain, waar Joshua en Uge,  afscheid van ons nemen. Joshua wil wat op tijd thuis zijn en voor Uge is het pas zijn eerste ritje na de vakantie. De overig 5 mannen vervolgen de route en beginnen even later aan de lange klim vanuit Goe richting Havremont. Het zijn de vaste koprijders die het werk weer keurig verdelen. Arnaud beschikt nog niet over het juiste vormpeil, om de mannen te ondersteunen. Eenmaal boven zetten we koers richting Polleur. Even later verlaten we de grote weg en draaien rechtsaf een landwegje in. We hebben vorig jaar al kennis gemaakt met dit heuveltje en weten dus wat ons te wachten staat, toch valt de lengte weer tegen. Het is trouwens een onbekende weg (klim) want slecht 80 STRAVISTEN (gebruikers van STRAVA) hebben dit bergje bedwongen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Meulemannen positie 6, 7 en 9 innemen (en nog niet volle bak). Eenmaal boven duiken we weer naar beneden richting Theux, waar we moeten zoeken naar het begin van ons volgende onbekende bergje. Wellicht dat dit klote ding wel een naam heeft bij de plaatselijke bevolking, maar eigenlijk wil ik het niet weten. Het is gewoon een rotzak, met stijgingsperc. tot 15% en behoorlijk wat gaten in het asfalt. Ook nu weer slechts 144 STRAVA registraties en ook nu weer staan de mannen hoog in het klassement 15, 16 en 18. Boven komen we uit bij de bakker, waar we ons al vaak hebben geërgerd aan de slechte bediening, dus is er even overleg of we er vandaag zullen pauzeren. We gokken het nog eens en nemen plaats op het terras. Al snel zien we twee nieuwe dames lopen, waarvan er een al snel de bestelling komt opnemen en ook nog vriendelijk is, wat een verbetering. De vlaai staat binnen een mum van tijd op tafel en de koffiekannetjes volgen een paar tellen later, net als de rekening. Het is trouwens wel genieten op het terras, ondanks dat we al het nodige klimwerk hebben gehad. Er is weer kort overleg hoe we terug gaan rijden, we besluiten af te dalen naar Pepinster om vervolgens de Cornesse omhoog te rijden, hij wordt ook wel de “Mur de Pepinster” genoemd en dat is het eerste stuk van de klim dan ook. Gelukkig vlakt het even later wat af. Nic en Arnaud doen het rustig aan de overige 3 klimmen naast elkaar omhoog. De laatste van het drieluik “kloteklimmetjes” zit erop, wat ons nu nog rest valt in de categorie “hupjes”. Via Soiron en Herve fietsen we richting Charneux waar Nic nog even een wegje wil proberen. We hebben deze wel al eens beklommen maar nog nooit afgedaald.  Het is trouwens een leuk, rustig wegje met een mooi uitzicht. Omdat Arnaud het toch wat moeilijk begint te krijgen besluit Nic de gemakkelijkste weg terug te nemen zodat we even later weer op het fietspad richting Gronsveld zitten. Gelukkig hebben we de wind in het voordeel waardoor we op het gemak naar huis kunnen fietsen. Natuurlijk nadat we eerst een tussenstop hebben gemaakt op het terras van de Dikke Stein. De een begint met een ijsje de ander met een koele pint. Beide hebben we weer verdiend met 150 km en 1600 HM. Joshua en Uge hebben ook nog 110 km gefietst en zijn dus op tijd thuis geweest, we hadden niet anders verwacht met Joshua erbij die overal de weg weet. Mooi zonnig ritje.

Lees meer »

een schietgebedje

 

Alweer ziet de weersverwachting er niet rooskleurig uit, wederom kans op enkele buien, waarschijnlijk in de loop van de middag. 4 man aan het vertrek nadat Joshua zich op het laatste moment af meldt. Hij gaat liever werken voor zijn baas. Zijn wel de 4 mannen die de afgelopen weken het meeste kopwerk hebben gedaan en dus de mannen in vorm. Benieuwd hoe dat vandaag zal gaan uitpakken. Omdat het weer dus onbetrouwbaar is besluiten we niet al te ver te gaan en zetten we in eerste instantie koers richting Valkenburg, Nic weet nog wel een rondje. De Sibbergrubbe is vandaag het eerste noemenswaardige obstakel. In een strak tempo wordt deze beklommen. Vervolgens richting Ingber en Gulpen waar ons de Koning van Spanje te wachten staat. Tot dan hebben we redelijk wat  last van de wind gehad, en nu blaast hij ons ook weer recht tegen de neus. Bovenop het plateau is het al niet veel anders. Zoals gebruikelijk lossen we ons weer goed af, waardoor we een strak tempo kunnen aanhouden. Even gaan de benen in de spaarstand als we afdalen naar Teuven, waar we verrast worden door wat gespetter. Dit is al erg vroeg dit hadden we dus niet verwacht. Maar Nic is goed in improviseren, dus wordt de eigenlijke planning al snel losgelaten en klimmen we doodleuk via het bovenste bos omhoog. Ook nu weer een strak tempo, met op het einde een bergsprint tussen Pieter en Febian. Wie de punten heeft gepakt is op dit moment niet duidelijk omdat er geen jury aanwezig was. Dat krijg je als je het parcours aan past. We dalen via Kuttingen terug naar Epen. Vanaf nu begint Nic weer aan zijn “toeristische slingerroute”. Smalle wegjes die voor geen meter lopen en nog steeds een strak tempo en veel wind. Zal dus niet verwonderlijk zijn dat de benen zo langzaam aan beginnen vol te lopen, of is het leeglopen. In de buurt van Hilleshagen is er kort overleg, of we wel of geen pauze zullen nemen. Aangezien er nog altijd donkere wolken boven Limburg hangen besluiten we het vandaag zonder te doen. We fietsen via Wahl- en Nijswiller richting Bocholtz en vervolgens richting Simpelveld en Eys, waar het wederom begint te druppelen. Maar als we even verder bij het klooster van Wittem arriveren is het alweer droog. Kwestie van een schietgebedje. Even gaat het tempo omhoog als we eindelijk een vlakke weg onder de kont en wind in de rug hebben. Hehe lekker, maar helaas van korte duur, want “Koning Slinger” weet nog wel een lusje via Fromberg, en ja hoor alweer loopt het voor geen meter. Als we in de buurt van Ransdaal zijn begint het wolkendek wat open te breken en laat zich de zon wat vaker zien, we kunnen dus nog wel een lusje erbij doen, we zijn nu toch bezig. Dus nog een extra lusje door Hoensbroek waarna we bij de kippenboer (Naanhof) rechtsaf slaan en dus weer omhoog moeten. Even later fietsen we door Oirsbeek waarna we uiteindelijk in Schinnen belanden. Tijd om zo “langzaamaan” richting Stein te fietsen. Als we richting Genhout fietsen en aan ons laatste bultje beginnen, kraakt, piept en kreunt het van alle kanten. Gelukkig bij iedereen want stel je voor dat iemand nu nog fris zit. We zitten nog altijd met een gemiddelde rond te toeren van boven de 30 km/u met toch wel wat wind. Pieter is dan ook van mening dat we vandaag zeker een pint verdienen. Dus fietsen we richting “Dikke Stein” waar we op een leeg terras onder het zonnescherm plaatsnemen. En ja hoor net als de week ervoor doet het even later dienst als paraplu als het stevig begint te regenen. Net op tijd terug. Na een pintje en kopje koffie, deze laatste om weer op temperatuur te komen, fietsen we droog naar huis, enkel de wegen zijn plaatselijk nog wat nat. Strak, heuvelachtig, pittig ritje van de mannen in vorm.

 

Lees meer »

Vele wegen leiden naar....

Alweer een onstuimig weekje achter ons en alweer mindere vooruitzichten voor vandaag. De een twijfelt, de ander wil wel een gokje wagen. Toch met 7 man aan het vertrek. We besluiten om niet al te ver te gaan want in de middag zou nog wat regen kunnen vallen. Mooie gelegenheid om voor Jack een route naar Blegny uit te zetten, aangezien hij volgende week met de mannen en vrouwen van ’t Verzetje op pad moet. Maar ja, hoe fiets je daar naar toe, net als naar Rome leiden er ook  vele wegen naar Blegny. We gaan in ieder geval voor een gemakkelijke aanloop via het fietspad richting Withuis, waar we de grens over steken. Even later slaan we rechtsaf richting Vise waar we op zoek gaan naar het  smalle fietspad naar Richelle. Links, rechts, links, rechts, gelukkig wijzen de bordjes ons de weg, dus ook lekker makkelijk voor Jack, hij hoeft deze alleen  te volgen. Kind kan de was doen, toch besluit hij voor alle zekerheid een plasje achter te laten. Een beetje speurhond zal deze weg wel terug vinden. Nadat we het fietspad hebben verlaten fietsen we omhoog naar Blegny, waar onze taak er op zit, we kunnen nu ons eigen ding doen, al is de vraag waar we naar toe zullen gaan. We besluiten om via Bolland naar Herve te fietsen om daar bij de bakker te pauzeren. We zij er al om 11:00 uur, aan de vroege kant dus. Op oncomfortabele barkrukken bespreken het nieuws van de afgelopen week onder het genot van een kopje koffie met gebak. Na de pauze ziet het weer dreigend uit, zullen we weer nat gaan worden?. We besluiten de kortste weg terug te nemen  via de afdaling naar Charneux, waarna we vervolgens koers zetten richting ’s-Gravenvoeren. Na Sint Geertuid maken we nog een extra klein lusje om Banholt, waar het begint te spetteren. Shit, toch niet alweer he. Even verder lekke band van Arnaud, gelukkig is het euvel snel verholpen dankzij de hulp van Nic. Daarna weer in volle vaart verder. Door Cadier en Keer, Bemelen en dan richting Meerssen, nog altijd met wat gedruppel. Als we richting Maasberg rijden gaat het spel weer even op de wagen als Nic en Pieter mekaar weer eens proberen af te zeiken. Christian profiteert daar van en sprint als eerste de Maasberg omhoog. Een voor een komen de mannen aan bij de kerk, waar het Jack is die ons aanspoort nog effe het terras op te gaan. Sommige twijfelen, maar uiteindelijk zitten we toch met z’n alle onder het zonnescherm, dat dit keer dienst doet als regenscherm aangezien het net harder begint te regenen. Net op tijd terug, voor een relatief kort ritje. Als de regen weer wat mindert en de glazen leeg zijn fietsen we terug naar Stein. Ook dat laatste stuk houden we het relatief droog. Eenmaal thuis begint het alweer harder te regenen. Waar blijft de zomer.

 

Lees meer »

Is dat alles.

Als verslaggever bezoek je regelmatig de sites van de diverse wielerclubs uit de “stad” Stein. Het zijn vaak dezelfde personen die proberen hun site bij te houden, hetgeen bij “de Meule” niet anders is. Die van Hendrix Bouw is altijd keurig bijgewerkt, zo ook die van onze fietsvrienden uit Elsloo. Bij TC Stein hebben ze wat meer moeite omdat de vaste verslaggever niet altijd voldoende inspiratie heeft en de overige mannen  waarschijnlijk geen zin hebben. Toch stond er afgelopen week een mooi verslag op hun site (complimenten Eric) In dit verslag wordt melding gemaakt van het feit dat hun klimgeit, ene “Houtworm” zijn waterloo vond op de “Rue de Tesny”. Over deze kuitenbijter wordt het volgende geschreven:

De Rue de Tesny is gemaakt voor fietsers die de rest van de dag graag als een nat washandje willen rondfietsen. De prachtig geasfalteerde weg is kort, maar vreselijk steil. Wie naar boven fiets vraagt zich überhaupt af hoe de Walen hier zo'n geweldig stukje asfalt hebben kunnen neerleggen. Vakmanschap die we helaas weinig zien in Wallonië. Het begin van de Rue Tesny wordt opgevrolijkt door een bordje die bestuurders waarschuwt voor percentages van 17%. We hebben de meetlat er 2 keer naast moeten leggen, maar over honderd meter tikken de percentages hier zelfs de 19% aan. Op sommige punten is het ruim 22% steil! 700 meter lang is het niets anders dan harken naar boven. Eerst tussen de huizen en dan tussen hagen en bossen. Aangekomen bij het kerkhofje ben je bijna boven. Hoe letterlijk mooi kan het zijn. De Rue de Tesny, weinig wielrenners zullen er vrienden mee worden. Maar ook weinig wielrenners zullen hem vergeten. Een mooi alternatief voor de Rue Tesny is de Bois de la Dame die precies hetzelfde startpunt heeft

Nu hebben we deze klim zelf nog nooit gehad, dus vond onze planner het een goed idee hem eens op te zoeken. Met onze 4 sterkste mannen rukken we vandaag uit. De rit is overigens verplaatst naar de zondag vanwege de hevig regenval van gisteren en eigenlijk de hele vorige week. In een strak tempo beginnen we aan onze warming-up. Noodgedwongen dienen we de Bemelerberg te beklimmen, een markt blokkeert de weg  door Sint Antiniusbank. Maakt niks uit, die paar extra hoogtemeters. Daarna in volle galop richting St-Geertruid. We wisselen ons steeds goed af, twee aan twee. Via Eijsden fietsen we richting Vise en vervolgens richting Wandre waar de klim zou moeten liggen. En inderdaad als we linksaf slaan loopt het “iets” bergop. Nic en Pieter doen het rustig aan, Febian en Christian beginnen er vol goede moed aan. Ondanks dat er toch wat steile stukken in zitten is hij te doen. Wij hebben voor hetere vuren gestaan. Als je vaker deelneemt aan de DVV cycling tourtochten dan kom je vaker voor dit soort verrassingen te staan. Opvallend is overigens dat onze eigen “houtworm”, die ook geen grammetje vet mee draagt (Febian dus), Christian niet kan volgen. Zo zie je maar weer dat je met dikke kuiten ook ver kunt komen, macht heet dat. Zo die hebben we gehad. We werken de rest van de route ook maar even af. Het zijn de twee klimmers die de andere twee mannen op sleeptouw nemen. Zowel Christian als Febian hebben vandaag een super dag.  In de achterhoede is het tijdelijk stil. In Aubel kiezen we onze eigen weg weer. Pauzeren doen we in Remersdaal, vandaag eens niet naast de kachel maar op het terras. De hond houdt ons wel weer gezelschap en geeft Nic een pootje als dank voor een stukje krentenbol.  Af en toe zien we even een zonnestraaltje, tot dan  hebben we de zon eigenlijk nog niet veel gezien. Na wat kopjes koffie en vlaai voor de kopmannen vervolgen we onze weg richting de Planck. Het laatste stuk van de route is niet meer zo zwaar, dus het tempo gaat weer de hoogte in. Nog even de Keutenberg afdalen en vervolgens richting Valkenburg. Via Schimmert fietsen we daarna naar huis. Er is goed doorgereden, we hebben net geen 30 km/u. Netjes toch voor een zondagsritje met z’n vieren.

 

 

Lees meer »

Troosteloos naar Trooz

Alweer een mistige start van de dag. De starttijd wordt met een half uur verplaatst naar 9:30 uur, in de hoop dat de zon zich dan laat zien. Helaas, we zouden nog lang kunnen wachten. Met zes man aan het vertrek: Christian, Pieter, Nic, Jack, Febian en Arnaud. Zoals gezegd een mistige start en nog plaatselijk natte wegen. Via Maastricht fietsen we richting Vise. Het wordt alsmaar mistiger, althans zo lijkt het. Vervolgens via de cote de Richelle richting Barchon. Naast mist af en toe wat gespetter, toch gaan de mannen stug door, al hebben sommige slecht zicht omdat de bril continue dichtslaat van de druppeltjes. De een kan niet zonder bril, de ander hoopt nog zon tegen te komen. Even is er twijfel of we de rit zullen afmaken, want de wegen worden ook steeds natter, toch gaan we nog door, nog altijd met de hoop dat de zon zich zo laat zien. Voordat we aan de lange afdaling naar Chaudfontaine beginnen hebben we nog af te rekenen met wat opengebroken wegen. Ook deze weerhouden ons niet om door te gaan. We besluiten het rustig aan te doen in de afdaling, en maar goed ook want op een gegeven moment stroomt het water over het wegdek, kiezel, stenen en takken op de weg.  Lijkt wel dat er een stevige bui is overgetrokken. Maar als we onder aankomen is het wegdek droog, dus zijn het nog de naweeën van de extreme regenval van de afgelopen week. Even lijkt het op te klaren, maar als we de  Côte de Forêt (3km, 8,5% max, 5,3% gem.)  op fietsen wordt het zicht alweer minder. Jammer want tot dan is het een mooie rit en ook de klim kent een paar mooie uitzichtpunten. De weg is overigens pas geasfalteerd waardoor hij ”lekker” loopt. Het is Jack die de kop neemt en in een mooi tempo naar boven fiets. Over deze klim wordt het volgende geschreven:

In Trooz start een esthetisch pareltje die je doet dromen van mooie cols in de Alpen. De Côte de Forêt heeft drie verbluffend mooie haarspeldbochten die ze combineert met mooie vergezichten. Bovendien loopt de beklimming door de gelijkmatige hellingshoek als een trein. Wie de Côte de Forêt niet hoog in zijn favorieten heeft staan heeft een hart van steen. De beklimming start net buiten het centrum van Trooz richting Chaudfontaine. De afslag richting Forêt staat duidelijk aangegeven, hier start de beklimming. Al snel laat je de huizen achter je en klim je aan de rand van een open vallei naar boven. Net de begraafplaats komt de eerste haarspeldbocht. De volgende bocht die al snel in beeld komt trakteert je op een geweldig uitzicht op de vallei. De weg klimt verder langs de heuvel omhoog in een strak maar lekker tempo. Net voor de oude vervallen hoeve maakt de weg nog een mooie slinger via een haarspeldbocht om extreme steilheid te voorkomen. Hierna is het nog een kilometer licht stijgend naar de top in het gehucht Forêt.

We zijn inmiddels op de terugweg, tot dan was het een troosteloze rit. We fietsen nu richting Herve en gaan op zoek naar een pauzeplaats die we uiteindelijk vlak voor Herve vinden. Een leuke tent, nou tent zeg maar chique zaak.  Art&Terroir, de naam zegt genoeg en BIO he. Helaas alleen koffie, gebak hebben ze wel maar wordt alleen als dessert verkocht. Nadat Nic en Jack het toilet hebben bezocht (ook BIO) en we hebben afgerekend kunnen we weer de mist en kou in aangezien het binnen aan de warme kant was. Via Bolland fietsen we richting Blegny en vervolgens richting Dalhem. Omdat Jack morgen de grenslandklassieker wil fietsen nemen we de gemakkelijkste weg terug, vlak en in een normaal tempo. In Bunde nog even een lekke band van Nic, die snel verholpen is dankzij de aanwijzingen van Jack. In Geulle aan de Maas rijden we ons weer vast in een wielerwedstrijd. De Omloop v.d. Maasvallei voor junioren. Als we weer door mogen is het even verder weer prijs, alweer wachten. De zon hebben we nog niet gezien, toch fietsen de mannen het terras van de Dikke Stein weer op. Onder het genot van een pintje zien we de junioren nog een paar keer voorbij flitsen. Tijdens ons verblijf een flets zonnetje en een paar regendruppels. Een grijze, vochtige dag, na een zeer natte week.

 

 

Lees meer »

Plakpauze op terras

Vorige week nog een opsplitsing van de groep, zeg maar een A-groep (Chouffe Classic) en de B-groep (Clermont). Grapje he mannen, beetje de boel opjutten. Vandaag weer één groep aangevuld met een gastrijder in de persoon van Adrie J. Hij zal een stukje meefietsen. Als gevolg van de hevige regenval van gisteren is het vandaag mistig. Zeker als we langs het kanaal en Maas richting Bunde fietsen. Temperatuur is redelijk en slechts weinig wind. In Bunde beklimmen we gezamenlijk de Dennenberg, al zullen sommige dit wel doen met een maximale hartslag. De Raarberg is onze volgende klim, maar ook deze rijden we en groupe naar boven. Tot dusver gaat het prima met onze gastrenner. Even voor Haasdal wordt Febian door Christian erop geattendeerd dat hij mogelijk een leegloper heeft, te horen aan het psss, psss, psss geluid. Zelf meent hij van niet, dus voor alle zekerheid even stoppen en checken. Nog steeds niet overtuigd want de achterband voelt hetzelfde aan als de voorband, 7 bar dus, meent hij. Nadat Christian toch nog maar eens zelf heeft gecontroleerd blijken beide banden inderdaad dezelfde spanning te hebben, maar beide lopen ook leeg. Adrie werp zich meteen op als bandenknecht, zulke gasten moeten we meer hebben. Helaas heeft Febian maar een reserve band bij zich en sneuvelt een binnenbandje van Jack bij het oppompen. Zo zijn we al snel door de bandjes met lange ventiel heen, mede gezien het feit dat  Christian, zelf ook rijdend met hoge velgen, zijn zadeltasje thuis heeft laten liggen, erg handig dus. Met het binnenbandje van Joshua kunnen we ons net redden. We zullen nu wel moeten opletten want er ligt erg veel rotzooi op de wegen, vanwege die flinke regen. Een iemand is wel blij geweest met dit oponthoud, Adrie is even op adem kunnen komen. Helaas niet voor lang want al snel staat de Daalhemmerberg te wachten. Ook nu weer een strak tempo, net iets te voor Adrie waardoor hij net onder de top moet afhaken. Vervolgens fietsen we  in een leuk tempo richting Slenaken waarna we,  in een extra lusje, de Gieveldstraat (klim) vanuit Teuven omhoog fietsen. Ook nu blijven we weer lang bij  elkaar. Opvallend is het sterke rijden van Jack, de revisie aan zijn fiets heeft wonderen verricht al zal hij zelf ook aan zijn vorm hebben gewerkt. Keurig Jack welkom bij de A-groep (weer een grapje he). Na ons uitstapje in België dalen we de Schweiberg af waarna we ons even later vastrijden in een jeugdwielerwedstrijd. Er zit niks anders op dan om te draaien en via Mechelen en Hilleshagen naar Vijlen te rijden want dat was de bedoeling. Via de Groenenweg (klim) belanden we in het Vijlnerbos waarna we afdalen naar Holset om daar te pauzeren. Adrie fiets door hij wil op tijd thuis zijn. Helaas is er bij herberg “Oud Holset” een feestje en zijn alle tafels gereserveerd. Dan maar bij buurman “Leon”. Intussen heeft Febian ontdekt dat Christian ook een erg lege achterband heeft. En inderdaad, er zit ook een klein steentje in.  Een normaal ventiel met extra opzetstukje biedt helaas geen uitkomst. Dan maar eerst gaan pauzeren. De zon heeft zich inmiddels laten zien waardoor het heerlijk warm is geworden. De vlaai is uitstekend. Aangezien Febian nog wat zelfklevende pleister heeft, maakt hij en ook Christian, van de gelegenheid gebruik om tussen de koffie en de vlaai door, de binnenband te plakken. Na nog een tweede rondje kunnen we onze tocht met een gerust hart voortzetten. Richting Bocholtz en dan de lange Huls omhoog. Als gevolg van een huifkar en wat autoverkeer valt de groep hier even uit elkaar. Maar nadat we weer compleet zijn en we de zwaarste hellingen achter de rug hebben kan het tempo iets worden opgeschroefd. We fietsen binnendoor via Voerendaal naar Hoensbroek en Schinnen. Iedereen kan makkelijk volgen en we lossen ons steeds goed af. Net voorbij de ALFA brouwerij gaat de telefoon van Joshua, helaas dient hij op het werk aan te treden, storing. Er zit niets anders op om de kortste weg naar huis te nemen, waarbij het tempo ook nog eens omhoog gaat. In Stein zetten we Joshua af, nu weet hij de weg naar huis wel. De overig mannen maken nog een klein omwegje richting Dikke Stein waar we een leeg terras aantreffen.  Zonnig, warm, lekker ritje achter de rug, vanzelfsprekend dat die pint smaakt. Een mistig begin een zonnig slot.

Lees meer »

Mooi maar zwaar

Verslag organisatie

 

In La Chouffe Classic van DVV Cycling Tour hebben de deelnemers zaterdag hun klimmersbenen mogen testen. Het gunstige weer zorgde zelfs voor een recordaantal inschrijvingen.

Vorig jaar klokte de organisatie af op 5200 sportievelingen en deze keer waren dat bijna 1000 personen meer met 6100 starters. De omstandigheden waren ideaal en we kregen dan ook een gezellige drukte in Houffalize. De fietsers konden kiezen uit drie afstanden: 165 km, 106 km of 73 km. Vooral de middellange afstand was het populairst. De bevoorradingen onderweg verliepen vlotjes. 

Hoofdsponsor DVV kwam uiteraard met een ruime delegatie aan de start en naar goede gewoonte waren de Nederlanders weer erg talrijk komen opdagen. De Côte de la Haussire, de Ourberg (Côte de Weveler), La Longue Virée (Côte du Mont) en de Côte de Saint Roch fungeerden als kuitenbijters op het heuvelachtige parcours. Net als vorig jaar zag een grote groep wielertoeristen in La Chouffe Classic de ideale voorbereiding op Climbing for Life 2016.

Na afloop konden alle deelnemers genieten van een verfrissende La Chouffe Soleil aangeboden door brouwerij Duvel-Moortgat

 

Vandaag geen eigen verslag maar gewoon wat noemenswaardigheden:

  • 4 man die de uitdaging van de “La Chouffe Classic” aan gaan. Christian, Pieter, Febian en Joshua. De overige mannen verkiezen een ritje vanuit Stein van 130 km met pauze in Clermont.
  • Drukte bij aankomst (08:10 uur) in Houffalize, zelf vinden we onze eigen “prive” parkeerplaats op amper 500 mtr vanaf de start.
  • Nieuw record van 6100 deelnemers. We kiezen zelf voor de tocht van 165 km
  • Bewolkte en frisse start (8:35 uur) , gedurende de dag meer zon en aangename temperatuur. Warm bij Brasserie d'Achouffe maar dat kan ook van de alcohol komen.
  • Direct vanaf het vertrek ziet Joshua als een berg op tegen de vele “bergjes” die ons te wachten staan. Zijn niet alleen de 15 officiële cote-tjes maar ook de vele onbekende bergjes en stukken vals plat die deze tocht tot een zware tocht maakt. Dik 2800 hm, ter vergelijking, de langste lus (250 km) van Limburgs  Mooiste die ook vandaag wordt gereden telt 2500 hm.
  • 4 bergjes met tijdopname. De 1ste de Haussire: twee auto’s blokkeren de zeer smalle weg waardoor een redelijke tijd niet meer mogelijk is. Einde van de tijdsopname meteen na het korte steile begin. Na een korte afdaling begint pas echt het gesodemieter. Steil, door het bos, benauwd door het ontbreken van wat rijwind. Febian komt als eerste boven. De definitieve doorbraak, en rol van kopman. (zou trouwens tijd worden ook) 2de De Ourberg: Febian, Christian en Pieter doen een poging. Resultaat nog effe afwachten, Christian als eerste boven. 3de tijdsopname. La Longe Viree, met twee Choufjes in de benen, snel vergeten. 4de  tijdsopname. Rue de Saint Roch, laatste steile beklimming vanuit het centrum van Houffalize voor degene die nog durven en iets over hebben. Max 20% gem 11%. Twee jaar geleden was Joshua de enige die het aandurfde, vandaag alle vier. Al na 100 meter bij een aantal tot grote spijt, op=op. Enkel onze vedergewicht (Febian) heeft nog over en komt als eerste boven. Hij is vandaag onze Kruijswijk.
  • 4 Verzorgingsposten. Gezellige drukte, standaard zaken. Behalve bij de laatste bevoorrading bij Brasserie d'Achouffe mogen we ons verheugen op een lekkere blonde La Chouffe. Dit jaar op de bon, slechts een per persoon. Maar dankzij wat acteerwerk weet Joshua er nog een tweede rondje uit te slepen. Hij verdient dit ook want hij heeft enorm afgezien, volgens eigen zegge al vanaf km 20. Verdiende pluim derhalve, puur op karakter. Pijn hebben we allemaal herhaaldelijk gevoeld  en afzien hoort nu eenmaal bij fietsen.
  • Twee keer 8% die gaan toch in de benen zitten, ondanks dat we er geregeld bij de Dikke Stein voor getraind hebben. Maar het zijn nog maar 12 km, met nog maar twee “bergjes”.
  • Uiteindelijk komen we weer veilig aan. Nadat de stuurnummers zijn ingeleverd nog een pitta/durum kebab. Heerlijk die smaakt. Geen pint meer er staat ons nog een terugreis te wachten.
  • Mooie tocht gereden in een schitterende omgeving. Met z’n vieren het werk weer keurig verdeeld. Tot onder aan de voet van Rue de Saint Roche (laatste klim) een gemiddelde snelheid van 28 km/u. Ook voor ons een nieuw record.
  • Nu thuis nog nagenieten van een, dik verdiend, flesje La Chouffe Soleil.

 

Voor foto klik hier

Lees meer »

Scheelt een jas

Vorige week nog rondgefietst in korte broek en een shirt met korte mouwen, vandaag weer in vest en beenstukken. Een verschil van bijna 15 graden, dat scheelt dus effe een jas. Ondanks de kou, weer 8 man aan het vertrek, op het laatste moment aangevuld met 2 mannen van wielerclub ’t verzetje, Peter J. en Peter C. , beide mannen willen vandaag wel eens meefietsen. Even na 9 uur beginnen we aan onze rit naar ?. De vaste wegkapiteins hebben weer kort overleg waarna ze besluiten dat Christian zijn ding mag doen, dus zetten we koers richting Maastricht. Frisse wind in de rug, strak tempo. Na Maastricht fietsen we richting Kanne waarna we de Hallembaye op fietsen. Tot dan kan iedereen goed volgen, al zien we onze twee gasten niet op kop. Even snel door Vise en dan richting cote de Sarolay, waar de groep volledig uit elkaar spat, niet verwonderlijk want dit is gewoon een klote klim. Ook al heb je goede benen, dan nog voelt het niet echt lekker als je naar boven zwoegt. Het zijn de mannen met de Fleche in de benen, die als eerste boven komen. Peter J. kan goed volgen, Peter C. heeft het een stuk moeilijker, nog te weinig kilometers in de benen. Hij zal het vanaf dan bergop steeds wat moeilijker hebben. Het zijn de Meulemannen die het werk weer goed verdelen, zelfs Joshua begint in vorm te komen. Arnaud, die net een hoogtestage in de hangmat achter de rug heeft fiets ook weer op niveau en zelfs Jack is herhaaldelijk in de kop van de groep terug te vinden. Fiets heeft pas een grote revisie gehad (motertje?) en dat scheelt al snel 5%, tel daar de 10% tussen de oren bij op, dan scheelt dat toch een slok op een borrel. Terug naar de koers, het is vanaf nu geen meter meer vlak en de korte hellingen volgen elkaar snel op. Via Blegny fietsen we naar Charneux en vervolgens naar Aubel waar we zullen pauzeren. Op amper 650 meter van de pauzeplek krijgt Uge nog even een lekke band. Volgens Febian de eerste dit jaar, en hij zal het wel weten als vaste binnenbandenoproller. Nadat de werkploeg de band heeft verwisseld snel naar het vast cafeetje. Volgens Nic nieuwe eigenaars dus we moeten toch even kennismaken, en inderdaad een jonge dame achter het buffet. Twee rondjes met voornamelijk koffie, helaas voor Peter J. geen gebak. We willen ons van onze goede kant laten zien en ruimen onze kopjes en rotzooi zelf op. Kan nooit kwaad, we komen hier vaker. Tot slot nog wat fooi en een vriendelijke knipoog en we kunnen weer op pad. (dit laatste van die knipoog is verzonnen) Het is nog steeds aan de frisse kant  en we hebben natuurlijk weer eens wat tegenwind. Gelukkig gaat het in dalende lijn richting Teuven zodat we er nauwelijks last van hebben. Via Slenaken fietsen we binnendoor naar Wittem waar we ter hoogte van het klooster naar rechts draaien. Het Toscane van Limburg, zo noemt onze Limburgse weerman Thijs Zeelen dit stukje weg. Lijkt er wel een beetje op met die hoge populieren, nu het weer nog.  Het volgende obstakel is de Trintelerberg, die we “rustig” omhoog rijden. Dit laatste om Peter J. een beetje moraal te geven, hij kan namelijk lang volgen, pas als Christian vlak voor de top  een sprintje trek moet hij lossen en zijn het de klimgeiten die als eerste boven komen. Vooral die Febian die krijg je er niet meer vanaf. Joshua en Arnaud zitten er ook vlak achter. Als we  compleet zijn gaat het  in een strak tempo richting Colmont en Winthagen. Via Ransdaal fietsen we richting Valkenburg waar we de Sibbergrubbe opdraaien. De mannen van ’t Verzetje fietsen hier rechtdoor. Tot opluchting van Arnaud was dit ons laatste klimmetje, de rest wat we nu nog krijgen staat in  het routeboek aangeduid als “vals plat”. Nog even langs het vliegveld en dan via Geverik terug naar Elsloo waar ook Uge afscheid van ons neemt. Helaas voor hem krijgt Jack een ingeving om bij de Dikke Stein te stoppen. Ondanks dat het niet echt terrasweer is weet hij de overige mannen over te halen en zitten we even later achter een pintje. Gelukkig laat de zon zich nog een paar keer zien waardoor het toch nog wat aangenamer wordt. Alweer een leuk ritje van 125 km, de mannen kunnen  tevreden en voldaan thuis aankomen.

 

 

Lees meer »

Zomerse Fleche de Wallonie

Hij staat al jaren op de planning, maar het is er nooit van gekomen waarschijnlijk als gevolg van mindere weersomstandigheden. Maar nu de weervooruitzichten schitterend zijn kunnen we het niet maken om nu niet te gaan. Dus reizen we met 5 man af naar Spa om er de Fleche de Wallonie te rijden. Een tocht van 162 km met 3000 HM, althans volgens de organisatie. De vijf die dit avontuur aan gaan zijn Christian, Pieter, Nic, Febian en Uge. Rond 7:30 uur arriveren we in Spa na een autoritje van een uurtje. Vast ritueel; parkeerplaats zoeken, fietsen klaarmaken, omkleden, inschrijven. Alles verloopt snel dus zitten we al om 8:00 uur op de fiets. Het is nog fris, maar we mogen meteen warmdraaien door via Creppe de Rosier op te rijden, 4 km lang. Als we boven aankomen hebben we met een korte aanloop 10 km op de teller staan met 200 HM. Dit gaat dus een pittig ritje worden. Gelukkig volgt meteen de heerlijke lange afdaling van de Rosier richting Stoumont. Aansluitend redelijk vlak (maar koud) totdat we linksaf slaan en aan de Cote de Lorce beginnen. Redelijk lang maar te doen, slechts een gem. stijging van 5,6%. Vervolgens is het nog 20 km tot aan de eerste bevoorrading, over rustige wegen en een glooiend landschap, hetgeen schitterende plaatjes op levert, zeker nu enkele bomen nog in bloei staan en de paardenbloemen de hellingen geel kleuren. Genieten, zeker in combinatie met dit weer. Bij de bevoorrading worden de bidons gevuld en worden reeds de nodige zoetigheden genuttigd, vooral drank zal hard nodig zijn. Na de pauze kunnen we ons meteen opmaken voor de volgend klim, de Cote de Roche a Frene. Pieter twijfelt nog even of hij het buitenblad kan laten staan, maar verkiest uiteindelijk toch het binnenblad. En gelukkig maar want dit is een verschrikking. 2 km gem. bijna 9% gem., zelfs Febian begint te hijgen, iets wat je zelden hoort, dus dat zegt genoeg. Boven wordt gewacht tot we weer compleet zijn waarna we onze weg vervolgen. 15 km tot de volgend klim, wederom over leuke binnenweggetjes. Je zou hier maar “moeten” wonen.  Voordat we aan de volgende klim beginnen krijgen we weer een supersnelle afdaling richting Chevron. (onze vaste vertrekplaats voor de route Embleve). We weten wat ons te wachten staat, een bekende klim, de Ancienne Barriere. 5 km gem. bijna 5%, een machtsklim. Niet verwonderlijk dat Christian het tempo bepaalt. Zonder noemenswaardige verschillen komen we boven enkel Uge heeft wat achterstand opgelopen. Boven weer een Drink N Go, (een extra bevoorrading omdat hier alle routes bij elkaar komen) dus wordt de drankvoorraad weer aangevuld, waarna we meteen het bos induiken en weer over glooiend terrein richting Vielsalm fietsen. Het laatste stuk gaat  over bredere wegen. In Vielsalm bevindt zich onze  2de officiële  bevoorrading. We proberen ons een beetje uit de zon te houden want het is inmiddels warm geworden. We houden ons niet al te lang op en stappen weer op. De volgende klim volgt al snel, eigenlijk geen klim, althans in vergelijking met wat we tot dan hebben gehad. Natuurlijk gaat hij wel in de benen zitten. Eenmaal boven fietsen we over een drukke weg waar we wat tegenwind hebben. Verschillende groepjes worden ingehaald. Totdat Pieter besluit achter een groepje te blijven. Maar al snel blijkt dit geen optie, dit gaat te langzaam. Vanaf dan volgt weer een Meuleblokje. Kop over kop, dit hebben we donderdag nog even geoefend. Een enkeling is dapper en draait mee, de rest profiteert van ons werk. Nadat we even later afdraaien en de wind wat meer van opzij hebben fietsen we weer twee aan twee waarbij we het tempo toch hoog houden. Gemiddelde is inmiddels behoorlijk opgelopen, we zitten dik in de 28 km/u. Het is een redelijk lang stuk, dus kunnen we ook wat “herstellen”. Helaas toch weer van korte duur want we na een u-bochtje staat ons de volgende klim te wachten. De Cote de Somagne. Smal, onregelmatig klimmetje door het bos. Hier is het Nic die nog even aan de boom schudt. Dit verklaard meteen de hoeveelheid takken en boomschors op de weg. Toch nog redelijk pittig. Vervolgens dalen we af richting Stavelot waar onze laatste bevoorrading is. Alles wordt weer aangevuld en dan kunnen we ons opmaken voor de finale, want dat gaat het wel worden. Het zal een zwaar laatste blok worden. We fietsen over de grote weg richting Trois Point totdat we weer rechtsaf slaan. Wederom een bekend punt, deze weg hebben we in het verleden altijd afgedaald, maar nu moeten we hem dus op, en dat valt vies tegen. Le Thier de Coo heet dit rot ding, max 17%, gem. 8,5%. Zeker met 130 km in de benen een echte kuitenbijter, die erin slaat. Nadat we weer compleet zijn draaien we terug naar Stavelot om er de Haute Levee te beklimmen. Gelukkig niet helemaal vanaf beneden maar het is geen echte loper. Als we boven zijn weten we dat we er bijna zijn. Allereerst weer de superlange afdaling richting voet van de Rosier. De laatste klim van de dag. Het zijn Febian en Christian die als eerste opdraaien, Pieter en Nic volgen op enkele meters en voor Uge wordt dit nog een helse klus. Christian houdt een strak tempo aan, hij weet hoe je deze op moet fietsen. Ondanks dat twee andere hijgende lotgenoten hem uit de tent lokken, weet hij het tempo vast te houden. Net iets te snel voor Febian die op korte afstand blijft hangen en ook Nic en Pieter zitten daar weer kort achter. Christian komt in een mooie tijd boven, net geen PR. De rest volgt al snel, behalve voor Uge, dit was er net een te veel. In de wetenschap dat de klus erop rit dalen we terug richting Spa. 162 km op de teller, 2700 HM en een gemiddelde van 28 Km/u. De mannen hebben er een puik ritje op zitten. Een mooie maar zware tocht, genoten van de omgeving. Ondanks dat we hier vaker hebben gefietst (TBT en Route Embleve) hebben we toch weer vele nieuwe stukken gehad. Super weer, net niet te warm. Met een voldaan gevoel leveren we onze nummers in, pakken we onze fietsen in, en rijden terug naar Elsloo, om daar  bij de Dikke Stein een flinke pint te drinken. Die hebben we dik verdiend.

 

Voor foto's klik hier

Lees meer »

Dag van de Arbeid

Zaterdagochtend, alweer grijs, regenachtig en koud, geen weer om erop uit te trekken. Gelukkig wijzen de neuzen een kant op en wordt de rit verplaatst naar de zondag, want dan wordt beter weer voorspeld. Toch is het ook zondag nog grijs, koud, maar in ieder geval droog. De mannen zijn gelukkig weer flexibel zodat we met 8 man aan het vertrek staan. 1 mei, dag van de arbeid. De mannen vatten dit wel erg letterlijk op want vanaf de start wordt er hard gereden, werk aan de winkel voor de iets minderen. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat we de wind in het voordeel hebben. Nic, de wegkapitein, heeft een ritje naar Aubel in de planning. Allereerst binnendoor richting St-Geertruid met een paar heuveltjes. Zoals gezegd wordt er stevig doorgereden, continue dik boven de 30 km/u, de mannen hebben er zin in. Eenmaal in België gaat het steeds op en af en maken we een lusje om Clermont om vervolgens terug te draaien naar Aubel. Af en toe  heeft Jack het moeilijk, zelfs nieuwe schoenen en een nieuwe helm geven hem niet die extra moraal. Hij ziet er wel toppie uit met die witte schoentjes. Italian look, nu de benen nog. Als we in Aubel aankomen zijn we even vergeten dat het zondag is en het dus druk is als gevolg van de markt. Dan maar door richting Het Rode Bos totdat plots geremd word. Hier kunnen we ook pauzeren, is de mening van Nic. Hier is bij Camping Natuurlijk Limburg in Remersdaal. Inderdaad ook een leuke plaats om even halt te houden. Mooi uitzicht over de heuvels, over het zwembad, tegen een muur. Heerlijk naast een, te warme,  houtkachel en het gezelschap van een zeer rustige hond. En niet te vergeten, Thijs viert er zijn communiefeest. Helaas zijn we er niet op gekleed en kunnen we hem niet gaan feliciteren en profiteren van de hapjes, die er waarschijnlijk zullen zijn, dus zullen we het moeten doen met de meegenomen reepjes en ontbijtkoeken. Ook lekker als je niks anders hebt. Helaas heeft Uge dit allemaal gemist, hij wil op tijd thuis zijn en is al doorgereden. Na de koffie weer de kou in, want dat is het nog steeds, zeker nu de wind wat meer in ons gezicht blaast. Waarschijnlijk is dat voor de mannen het sein om nog wat extra hout op de kachel te gooien want het tempo gaat weer flink omhoog. Via een paar kleine omwegjes fietsen we richting Margraten en Berg en Terblijt. Gedurende de hele rit hebben de mannen het werk weer keurig verdeeld al is Nic vaak  niet van kop te krijgen, zelfs bergop laat hij zich niet kennen, het is toch een klasbak. Via Haasdal fietsen we terug naar Beek, wind pal op kop, tempo rond de 35 Km/u. Lijkt erop dat dit weer een ouderwets Meuleritje gaat worden met een hoog gemiddeld. We denderen nog even door Geverik en dan via Elsloo terug naar Stein. Lekker tochtje.

Lees meer »

de terugkeer van de winter?

Vanochtend 7.45 uur, buiten is het grijs, af en toe wat gedruppel, nat wegdek en aan de frisse kant, niet echt de ingrediënten voor een fietstochtje. Het lijkt eerder winter dan lente. Daarom hebben de koersdirecteurs telefonisch overleg met de vraag wat het gaat worden. Beide zijn van mening dat het beter is om de rit te annuleren. Iedereen wordt op de hoogte gebracht van dit besluit. Toch hersteld het weer zich snel, het wordt droog, de wegen beginnen op te drogen, is er een verkeerde beslissing genomen?. Een tweede overleg volgt, met als uitkomst dat we toch gaan maar de vertrektijd verplaatsen naar 11:00 uur. Dus wat meer tijd voor de voorbereiding voor zover dat nodig is. Rond de klok van 11:00 uur verzamelen zich toch nog 6 man aan het vertrek. Nic, Arnaud, Joshua, Jack, Christian en Pieter. Het is zo koud, dat  sommige de handschoenen weer uit de kast hebben gehaald. Febian, een van de vaste koprijders, is er vandaag niet bij, dus benieuwd wij zijn taak op zich zal nemen. Het zal een geïmproviseerd ritje worden richting Vaals en Gemmenich. Christian werp zich op als wegkapitein en het treintje is vertrokken. Als snel is duidelijk dat Joshua de plaats van Febian in neemt, mooi, toch met z’n vieren om het kopwerk te verdelen. Arnaud en Jack hebben vandaag weer vrijstelling. Via wat “leuke” heuveltjes fietsen we richting Bocholtz. Gelukkig fietsen  we Eyserbos naar beneden en zie je tegemoetkomende fietsers naar boven sjravele. In Bocholtz aangekomen wil Jack al aan de koffie maar dat is nog te vroeg, we hebben pas 40 km op de teller. Dus nog even een klein uitstapje naar Duitsland (Orsbach)  en vervolgens via Lemiers naar Vaals en dan richting Holset. Inmiddels onze vast pauzeplaats bij “Herberg oud Holset”. Vaste tafel, standaard recept, koffie met vlaai en het belangrijkste, het is er lekker warm binnen. Tafelgesprek gaat voornamelijk over fietsen op Mallorca. Krijg je natuurlijk al snel met het huidige weer in Nederland. Nic krijgt de opdracht mee om er op zoek te gaan naar een clubhuis. Na de pauze weer de kou in, en dus de handschoenen voor alle zekerheid maar weer aan. We fietsen nu richting Gemmenich waar we de grens over steken, vervolgens in grotendeels dalende lijn richting Sippenaeken. In Epen fietsen we Limburg weer binnen, waarna het tempo omhoog schiet ondanks de frisse tegenwind. Het zijn nog steeds de 4 mannen die kop over kop rondraaien. Ter hoogte van Schoonbron draaien we rechtsaf richting Ransdaal en zakt het tempo omdat er nog wat klimmetjes volgen.  Als we in de buurt van Hulsberg komen zien we in de verte weer donkere wolken waar regen uit valt. We gaan toch weer niet nat worden he!. Enkele druppels vallen naar beneden, maar Christian weet de bui te omzeilen. Als we richting Schimmert en Genhout fietsen laat Jack zich ook even op kop zien, al gebeurd dit laatste onder “dwang” van Pieter. Via Elsloo fietsen we tot slot weer terug  naar Stein. Terras van de dikke Stein is leeg, niet gek overigens want het is nog steeds koud. In Stein splitst de groep zich weer op. Vanmorgen leek het er nog op dat we vandaag niet aan fietsen zouden toekomen, maar we hebben toch nog een ritje kunnen maken. Koud maar droog.

Lees meer »

Een koude douche

Ondanks dat er voor vandaag slecht weer is voorspeld is het droog. Omdat er toch nog regen wordt verwacht volgt er voor alle zekerheid een whatsapp-, sms- of telefonisch rondje. Iedereen wil gaan, mede omdat Uge aangeeft dat we pas om 14:30 uur regen zullen krijgen. Weer met 8 man aan het vertrek, de opkomst blijft goed. We zullen vandaag richting Vise fietsen om zodoende de drukte van de AGR voor toerfietsers te mijden. Dus meteen de autosnelwegbrug over en vervolgens in Kotem de maasdijk op. Al snel krijgen we gezelschap van Jan de Wind die weer een harde wind voor ons in petto heeft waardoor het alweer een pittige eerste koershelft gaat worden. Om toch een beetje beschutting van de wind te zoeken fietsen we ditmaal niet langs het kanaal maar boven langs. Met 5 man lukt het ons om het tempo hoog te houden, vooral in de open vlaktes is het stoempen geblazen. Toch arriveren we met een gemiddelde van 30 km/u in Vise. We fietsen vervolgens richting Blegny waardoor er dus geklommen moet worden. Wat opvalt is dat er nauwelijks gewacht hoeft te worden, zelfs Jack kan keurig volgen. Na Blegny gaat het via Bolland naar Herve waar we bij de bakker op de rotonde zullen pauzeren. Knus met ons achten in een hoekje, 2 vlaaien, koffie en cola. Het is Jack die alles voor zijn rekening neemt, vanwege zijn verlate verjaardag. We hebben dus nog een rondje tegoed ( zie verslag vorige week) Tijdens onze zakenlunch begint het buiten te druppelen, zo vroeg dat hadden we niet verwacht. Gelukkig blijft het bij wat gedruppel en is het alweer droog als we weer op pad gaan. We zetten koers richting Charneux, heerlijk die afdaling. Minder is het uitzicht, in de verte produceren donkere wolken een regengordijn, dit kan niet goed gaan. En ja hoor bijna beneden begint het te regenen. Nu kun je Uge wel boos aankijken maar daar los je niks mee op. Snel worden de regenjasjes aangedaan, want nu door en door nat worden is funest. Als we verder afdalen richting het klooster van Val Dieu begint het nog harder te regen waardoor het ook nog eens steenkoud wordt. We besluiten onder de poort te gaan schuilen in de hoop dat het slechts een verdwaald buitje is. De binnenplaats ligt er verlaten bij al ziet het plotseling zwart van de mensen.  Al met al zullen we  zeker 15 minuten hebben gewacht voordat er weer wat lichtblauw in de lucht zichtbaar wordt. Dus snel weer verder en de kortste weg terug naar huis. Via Neufchateau fietsen we richting s-’Gravenvoeren waar langzaamaan het wegdek droog begint te worden. Hier heeft het dus niet geregend, toch blijven zich in de verte donkere wolken samenklonteren. Ter hoogt van Eijsden, waar we ook even in de AGR terecht komen, is het alweer nat. Christian de wegkapitein, besluit langs de Maas naar Maastricht te fietsen, waardoor we dus weer geen last hebben van de toerfietsers. Het tempo is aan de hoge kant dankzij Jan, die ons in de rug blaast. Iedereen kan goed volgen. Nog even door Maastricht zien te komen en dan via Borgharen naar Itteren. Joshua plaats een verkeerde opmerking waardoor het spel  op de wagen gaat, het is Pieter die een demarrage plaats en even voor de groep uit rijdt. Het laatste stuk richting Geulle fietsen we weer gezamenlijk. De slingerberg is vandaag eens het toetje van de dag. De wind heeft zijn werk gedaan, de mannen voelen de benen zo langzaamaan leeglopen, waardoor iedereen op het tandvlees naar boven komt. De laatste meters richting Stein vormen geen problemen meer. Opvallend is dat Jack er nog “goed” bij zit. Zo langzaamaan begint het met hem beter te gaan en kan hij binnenkort ook weer wat kopwerk voor zijn rekening nemen. Ondanks die koude douche hebben we toch weer een lekker ritje kunnen maken, alleen jammer dat ons nog een klusje te wachten staat. Die fietsen moeten weer gepoetst worden, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

Lees meer »

Alweer toe

Een strakblauwe lucht maar wel nog aan de frisse kant, helaas weer geen korte broeken rit. Wederom met 9 man aan het vertrek en alweer ruim op tijd. Vanaf het vertrek neemt Nic meteen de koppositie in zodat al duidelijk is wie vandaag de route voor zijn rekening neemt. Toch hebben de vaste wegkapiteins even overleg over de te volgen route. Maar zoals gebruikelijk zijn beide er snel uit en mag Nic zijn ding doen. Als we via Elsloo richting Geulle fietsen komen we al vele fietsers tegen waarvan de fietsen zijn voorzien van een stuurbordje, achteraf blijkt deelnemers aan de Steven Rooks Challenge. Gelukkig hebben we er geen last van omdat we de andere kant op gaan. Onderaan de Geulhemmerberg horen we kraak, kraak, kraak, schakelproblemen voor Peet waardoor hij gedwongen wordt  naar huis terug te keren. Helaas, maar beter nu dan ergens halverwege de rit. Verder met 8 man, binnendoor richting Koning van Spanje. Bovenop de plateaus voelen we toch steeds een fris tegenwindje, maar aangezien de mannen weer keurig de koppositie afwisselen kunnen we het tempo redelijk hoog houden. Nu duiken we Teuven in waarna we beginnen aan de lange “klim” richting Henri Chapelle. Wat blijft dit toch een shit weg, zeker in combinatie met wat tegenwind. Het zijn Pieter, Christian, Nic en Febian die het werk verdelen al is het Pieter die op het eind nog versneld waardoor de groep even uit elkaar spat. We fietsen nu verder richting Dolhain waar we met 55 km op de teller arriveren, hetgeen net iets te vroeg is om te pauzeren. We besluiten nog een extra lusje te maken via La Gillepe (afdaling). Maar ja, dan zullen we  toch eerst weer omhoog moeten. Dus beginnen we aan onze tweede lange beklimming van de dag richting Jalhay. Eenmaal boven hopen we een geschikte pauzeplek te vinden. Helaas is het eerste café gesloten. Dan maar verderop proberen, maar alweer rolluiken voor de deuren en ramen. Derde poging aan het meer zelf, alweer dicht. Halverwege de afdaling, ligt nog een eetgelegenheid, maar ook nu weer dicht. Dan maar gewoon onze route vervolgen in de hoop ergens iets tegen te komen. Via Membach, Baelen en Welkenraedt fietsen we terug naar Henri Chapelle. Tot dan nog niks gevonden, dan maar door naar Aubel daar weten we zeker dat er iets is. Helaas is ook onze vaste pauzeplaats dicht. Gelukkig is er 50 meter verder wel iets open. Eindelijk kunnen we na ruim 90 km  onze smalle zadels verruilen voor een stoel. In de zon is het heerlijk toeven, je zou bijna de beenstukken uitdoen. Toch maar even aanlaten je weet maar nooit. Omdat we al flink wat hoogtemeters hebben overbrugd besluiten we een gemakkelijke terugweg te nemen. De lange afdaling richting Voeren en vervolgens richting Eijsden om daarna via het fietspad terug te fietsen naar Meerssen. In gestrekte draf gaat het tot slot richting Elsloo waar ons de laatste klim staat te wachten, de Maasberg. De meeste kiezen voor het gootje maar de echte mannen kiezen de kasseien, al zijn die wel in de minderheid. Bij de kerk, kort overleg, wat doen we? Nee zeker geen kerkbezoek, maar een pintje op het terras van de Dikke Stein. Een donkere wolk schuift voor de zon en verroert zich nauwelijks waardoor het aan de frisse kant is en ook blijft. Gelukkig hebben we de beenstukken aan gelaten. Een Belgische fietsgroep is jaloers als de grote pullen bier op tafel worden gezet. Bij de tweede ronde zijn de glazen normaal, dit alles is ons aangeboden door Arnaud, die de afgelopen week iets te vieren had. Wat dat laten we in het midden maar waarschijnlijk is hij Joshua en Jack net voor, want ook die hadden de afgelopen week iets te vieren. Beide jarig, dus we hebben nog iets tegoed. Het was wederom een pittig rondje, het gaat steeds beter met de mannen, dus we zijn op de goede weg. De vraag is alleen waar naar toe.

Lees meer »

Praatjesmaker

Begin van de week werd ons een zomers weekend beloofd, maar hoe dichter we bij het weekend kwamen hoe minder het weer werd. Een aantal mannen hadden zich waarschijnlijk verheugd op een korte- broeken-rit. Helaas zat dat er vanmorgen niet in, zeker niet nadat de planner ook nog eens de vertrektijd met een half uur had vervroegd, waardoor het nog aan de frisse kant is. Overigens is niet iedereen blij met het besluit om vroeger te vertrekken, ben dus benieuwd of dit zal leiden tot een referendum. Vandaag wederom een goede opkomst van 9 man. Roger is er helaas vandaag niet bij en onze twee, inmiddels vast gastrijders zijn ook weer van de partij. Christian zal vandaag  de wegkapitein zijn en zoals gewoonlijk neemt hij meteen zijn koppositie in, samen met Febian. Deze laatste heeft waarschijnlijk het licht gezien want in de voorgaande jaren duurde het steeds enkele maanden alvorens hij kopwerk durfde te doen. Ook Pieter en Nic laten zich alweer snel van voren zien waardoor het erop lijkt dat we weer een kopie gaan krijgen van de voorgaande ritten. De Daalhemmerberg in Valkenburg is het eerste obstakel van de dag, er zullen er nog meer volgen. Even voorbij Margraten laten ook Joshua en Arnaud zich op kop zien, dit tot opluchting van de vaste koprijders. We fietsen richting Slenaken en Teuven en nemen vervolgens de klim richting Bovenste Bos .Na de afdaling, even voor Sippenaeken verlaat Joshua de groep, hij heeft wachtdienst en moet wat in de buurt blijven, Hij zal zijn favoriete Camerigerberg nog gaan op zoeken. De overige mannen fietsen richting Moresnet, waarbij we af en toe het tempo moeten aanpassen voor Jack. Via een grote omweg en enkele beklimmingen belanden we uiteindelijk in Eupen, waar inmiddels een waterig zonnetje is doorgebroken, hetgeen ons doet besluiten buiten op het terras plaats te nemen. Toch is het nog aan de frisse kant als de zon weer achter de wolken verdwijnt. Nadat de koffie met vlaai is afgerekend vervolgen we onze tocht, voornamelijk over vlakke wegen in het dal van de  Vesdre, richting Verviers. De cote d’Andrimont “doemt” voor ons op, een lange klim ( ruim 2 km) met een paar leuke bochtjes en steile stukken. Het zijn de vaste klimgeiten die het tempo bepalen en verrassend genoeg kan Arnaud lang volgen. Zo langzaam aan begint hij terug op zijn niveau te komen. Uge, Peet en Jack volgen op gepaste afstand. Terug richting Henri Chapelle hebben we de wind herhaaldelijk op kop of in de flank. Ter hoogte van het Oorlogskerkhof wil Jack de groep laten gaan aangezien hij weer wat last van de rug begint te krijgen. Toch weten de andere hem over te halen bij de groep te blijven, we hebben namelijk het echte klimwerk achter de rug en het zal grotendeels bergaf gaan. Als we terugdraaien naar de Planck belanden we op het parcours van de Volta Limburg Classic. De toenemende drukte geeft aan dat de renners in aantocht zijn. Toch maar even wachten en de koers meepikken. Het duurt toch nog redelijk lang aleer de kopgroep voorbij komt, het peloton dat wordt aangevoerd door de BMC mannen volgt op bijna 6 minuten. Na dit oponthoud vervolgen we onze eigen koers. Geïnspireerd door de “echte mannen” denderen we richting Banholt en Margraten. De korte klimmetjes die nu nog volgen worden in een hoog tempo bedwongen. Alleen Jack heeft er wat meer moeite mee. Via Berg en Terblijt fietsen we richting Meerssen, waar we nog even de Denneberg omhoog knallen. Vanaf nu gaat het tempo nog verder omhoog, de mannen lijken een pint te ruiken. Dus moet er toch even gestopt worden bij de Dikke Stein. De temperatuur laat het net toe, en we hebben er toch weer een pittig ritje van gemaakt, dus we verdienen het ook. Niet de gebruikelijk halve liter maar een normale pint. Heerlijk, die smaakt. Nu zal de aandachtige lezer zich wel afvragen waarom de titel van het verslag “praatjesmaker” is. Welnu eenmaal aan de pint en nootjes begonnen begint Jack zijn verhaal te doen: “nauwelijks geleden”, “zo fris als een hoentje”, “we kunnen er nog een lusje bij doen” en zo gaat het door, zich niet realiserend dat hij  geen meter kopwerk heeft gedaan. Oh nee wacht, foutje, 25 meter kopwerk. Dus vandaar deze titel, het is en blijft een praatjesmaker.

 

Lees meer »

Eindelijk mooi fietsweer

Het is nog geen 7.00 uur als de zon reeds bezig is om het aardoppervlak op te warmen, de meeste zullen het niet eens merken en zullen zich nog eens omdraaien. Wat een verschil met vorige week, toen verruilde ik mijn donkere brilglazen voor fel geelgekleurde om zo nog een beetje licht in de duisternis te scheppen. Trouwens over duisternis gesproken, het was de afgelopen week een zwarte “goede” week. Een week die in het teken stond van de aanslagen in Brussel en het overlijden van nr 14, de verlosser die waarschijnlijk na drie dagen zal herrijzen. Zelfs als verslaggever van een klein fietsclubje uit Stein sta je toch even stil bij beide gebeurtenissen. Maar net als “Dwars door Vlaanderen” en de “E3 prijs” gaat ook de koers van het Meulenteam gewoon door. Zoals gezegd zijn de weersomstandigheden prima, eindelijk eens geen handschoenen aan of een muts onder de helm,  ideaal koersweer, hetgeen ook te merken is aan de opkomst. We zijn compleet (zonder gastrenners) dus met 8 man en ruim op tijd. De mannen hebben er waarschijnlijk zin in. We vertrekken nog voor 10:00 uur in de wetenschap dat Nic wegkapitein is en het dus wel weer een verrassend ritje gaat worden. Het wordt wel snel duidelijk dat we aan een pittige eerste koershelft zijn begonnen er staat namelijk een flinke tegenwind, een Belgische wind dus. Als we via Catsop richting Geulle fietsen blijkt al snel dat het al te hard gaat voor Jack, we zullen vanaf dan het tempo herhaaldelijk moeten aanpassen vooral als het even bergop gaat. We fietsen binnendoor richting Banholt waarbij het herhaaldelijk omhoog gaat, in combinatie met de harde wind lijkt het een afvalkoers te worden, waarvan Jack het eerste slachtoffer gaat worden. Het loopt niet, last van de rug en hij besluit daarom om de groep te laten gaan en terug te draaien. Ter hoogte van Banholt draaien we naar Links en hebben we tijdelijk de wind van opzij, waardoor de koprijders even kunnen herstellen. Helaas is het allemaal van korte duur want als we in Del Gulpen richting Slenaken draaien staat de wind weer pal op kop. We fietsen via Teuven richting Aubel dus gaat het ook nog eens flink bergop. Tijdens de laatste klim zijn het Pieter en Christian die een tempo aanhouden dat iedereen aan kan waardoor we niet hoeven te wachten. Eenmaal boven draaien we naar links naar Hombourg en vervolgens gaat het in dalende lijn richting Sippenaeken. Christian probeert Arnaud en Roger moed in te praten door aan te geven dat we nu het ergste wel gehad hebben. Maar waarschijnlijk is hij vergeten dat Nic de route heeft. Gelukkig loopt het tot in Mechelen lekker, en besluiten we bij de “oude Brouwerij” te gaan pauzeren. Ondanks dat het zonnig is nemen we in de serre plaats. 6 maal koffie een bloemenvaas cola, enkele paaseitjes en voor sommige een stuk vlaai. De paastocht van 2011 komt nog eens ter sprake, toen was de gemiddelde leeftijd van de club nog een stuk hoger. (Raar maar waar). Een tocht van 192 km naar Widdau  bij een zomerse temperatuur van 25 graden. Maar toen viel Pasen vier weken later. Na een tweede consumptie is het Febian die de rekening betaald, aangezien hij morgen Jarig is. De laatste dertiger die de 40 grens bereikt, we beginnen zo langzaam aan een bejaarde club te worden. Waarschijnlijk zullen een aantal Steinder fietsclubjes beginnen te foeteren. Nee grapje we zitten nog altijd ver onder het gemiddelde van de mannen van Hendrix Bouw en TC Elsloo (ook dames), waarvoor respect. Na de pauze hoopt iedereen dat we de tweede koershelft  wat meer windvoordeel zullen hebben, helaas denkt Nic daar anders over en draait meteen weer richting Vijlen en dus de wind weer op kop. Na Vijlen fietsen we via Simpelveld richting Trintelen, waarbij het herhaaldelijk omhoog loopt. In de buurt van Trintelen heeft een boer een flink spoor koeienstront achtergelaten waardoor Christian en Pieter even achterop raken. Niet om het op te ruimen maar om er langs te geraken. Gelukkig wacht Arnaud ze op een goede plek op waardoor ze niet de verkeerde weg in slaan. We dalen terug naar Gulpen en draaien dan naar Schin op Geul. Gelukkig wind weer even in het voordeel, maar ook  nu weer van korte duur. Nic weet de heuveltjes steeds weer te vinden, waarschijnlijk tot ongenoegen van Arnaud en Roger die het steeds moeilijker beginnen te krijgen.  Net als vorige week en de week daarvoor maken we nog een extra lusje om Nuth, we moeten toch profiteren van het mooie weer. Via Genhout fietsen we terug naar Stein. 110 km met een strakke wind, het was een pittig paasrite. Het was afzien maar ook genieten van het mooie weer. Zal de lente nu echt begonnen zijn.

Lees meer »

Morgen begint de lente

 

Laten we eens beginnen met een wistje datje: gisteren was de dag even lang als de nacht (weer snel vergeten), en morgen (20 maart) begint dit jaar officieel de lente. Van dit laatste is vandaag niets te merken. Koud, grijs, vochtig, je zou spontaan vluchten naar een ander land (emigreren), maar ja nu de meeste grenzen dicht gaan wordt dat steeds moeilijker. Toch staan er weer 9 man te popelen om te vertrekken. Het zijn dezelfde als die van vorige week aangevuld met Jack die zijn Isaac met dikke vette wielen van stal heeft gehaald, onder het motto “goed voor de moraal”. Vandaag zal Christian de taak van wegkapitein voor zijn rekening nemen. Het begin lijkt veel op de tocht van vorige week. Het meeste kopwerk komt voor rekening van Christian, Pieter, Nic en Febian. Toch laten ook Arnaud en Joshua zich op kop zien. Bergop zijn het vooral lichtgewicht Febian, middengewicht Pieter en lichtzwaargewicht Christian die de dienst uitmaken. Via de Bemelerberg fietsen we richting Margraten en vervolgens naar St Geertruid. Daarna maken we een kort uitstapje in België waar de klim richting la Heydt  en de klim naar Ulvend de voornaamste obstakels zijn. Normaal gesproken lopen beide goed, maar zo vroeg in het seizoen en onder frisse omstandigheden zijn ze toch wel pittig. Eenmaal terug op Limburgse bodem kiest Uge zijn eigen weg, hij wil op tijd thuis zijn. De overige mannen fietsen binnendoor naar Slenaken om er bij de Boswachter te pauzeren. We hebben geluk dat er net een grote groep vertrekt waardoor het er rustig is. Die rust is echter van korte duur, want als de mannen eenmaal aan de koffie met vlaai zitten wordt er voldoende lawaai geproduceerd. Na een pauze van bijna een uur moet en we kou weer in, brrrr… Toch de Loorberg maar op om weer op temperatuur te komen. Net voor ons zien we een fietser rijden die we snel inhalen, waarna het spel op de wagen gaat. De trui die hij draagt (deelname aan de Dolomieten Marathon)  verraadt dat het een klimmer is, en blijkbaar wil hij ons voorblijven, we gunnen hem dit plezier maar. Als we weer compleet zijn fietsen we richting Gulpen en halen we de betreffende fietser weer in. Het tempo wordt daarna  tot aan Schin op Geul redelijk strak gehouden waarna we de volgende helling krijgen voorgeschoteld. De Walemerberg, alweer z’n kuitenbijtertje. Het zijn steeds de drie “klimgeiten” die als eerste boven komen al worden de verschillen in de achterhoede steeds kleiner. Na Hulsberg volgen er nog wat lusjes om toch weer aan de 100 km te komen. Dit alles in een aangenaam tempo. Toch weer bijna 1000 HM op de teller. Alweer een fris ritje, maar na morgen gaat dat veranderen, want dan is het lente. 

 

Lees meer »

Openingskoers 2016

 

Tm december hadden we redelijk weer met (te) hoge temperaturen. Vanaf januari werd het kouder en natter hetgeen resulteerde in slechts 3 wintertrainingen (dit jaar). Zelfs de openingsrit van vorige week werd afgelast omdat het koud, nat en grijs was. Vandaag is het wel even iets anders. Strakblauwe lucht maar wel nog ietsje fris, maar we kunnen tenminste het officiële seizoen 2016 openen. Meteen een mooie opkomst van 8 personen, inclusief gastrenners Peet en Uge. Enkel Roger en Jack hadden zich afgemeld. Verrassing van de dag was wel dat Joshua geheel onverwachts aan de start verschijnt. In december nog geopereerd en nog amper op de fiets (ATB) gezeten. Vandaag zijn eerste rit op de racefiets. Even na 10:00 uur klinkt het startschot en vertrekken we voor een ritje richting Holset onder aanvoering van wegkapitein Nic, hetgeen altijd wel garant staat voor een slinger- en heuveltochtje door het Limburgse Land. Arnaud vind maar dat de mannen wat nerveus koersen, “het lijken wel een stel koeien die voor het eerst dit jaar de wei in mogen”. Toch zit er structuur in het rijden van de mannen. Als snel blijkt dat het kopwerk wordt verdeeld door vier mannen te weten; Nic, Pieter, Christian en de verrassend sterk rijdende Febian. De overige mannen houden zich keurig in de achterhoede. Het zijn steeds de zelfde koppeltje die zich aflossen. Christian is gekoppeld aan Nic en Febian aan Pieter. Gaat keurig en in een mooi strak tempo. Ondanks dat Nic weinig bekende hellingen in zijn route op neemt weet hij de heuveltjes weer te vinden. Zo af en toe valt het groepje even uit elkaar als het even langer op loopt, maar de kopmannen passen voortdurend het tempo aan. Met bijna 50 km en dik 650 HM op de teller fietsen we Holset binnen om er bij “Herberg Oud Holset” te pauzeren. Twee kopjes koffie, de gebruikelijke gespreksstof en een aantal dieren aan de muren vormen de ingrediënten van de pauze. Een aantal mannen vreest voor de terugweg, maar de vrees lijkt ongegrond want als we even later richting Valkenburg fietsen en het dus even wat vlakker is, draaien de mannen kop over kop rond. Enkel Joshua houdt zich nog steeds achterin, terecht want tot dan kan hij nog redelijk volgen. Na Valkenburg maken we nog een extra lusje richting Nuth en een Lusje om het vliegveld. Zo af en toe zijn het Pieter en Christian die even de benen testen. Zit wel goed. We halen de 100 km net niet als we Stein weer binnenfietsen. 1000 Hm hetgeen aan geeft dat het toch wel een pittig ritje was. De mannen hebben het allemaal voortreffelijk gedaan, we hebben niet veel hoeven te wachten en hebben een mooi tempo kunnen onderhouden. Natuurlijk zullen een aantal mannen de benen wel voelen, maar daar wordt je alleen maar beter en sterker van. Een speciaal compliment aan Joshua die de hele rit heeft kunnen volgen. Natuurlijk dient hij die kopwerkkilometers in te halen als hij weer in vorm is. De eerste rit van het seizoen zit er op.

 


                                                        


                                                      

Lees meer »